21. Pierwszy dzień na obozie.

Zadania na słuchanie? Lotto zawsze spoko xD. Egzamin z angola miły ,przyjemny a pani od matmy zabije mnie jak zobaczy mój wynik z wczorajszego egzaminu haha ,nie martwcie się ,powstanę zza grobu żeby dodać notkę =). Rozdział dedykuję  Hermionie Granger i mojej niezawodnej siostrze ,Emi ,gdyby nie Ty wiele moich pomysłów w ogóle by nie powstało ,cieszę się ,że cię poznałam ,teraz podbijamy internet razem ^^. 

Poza tym oto jak edukuje się na niemieckim (Nagini mi nie wyszła ,ten brak miejsca normalnie bazgrolę trochę lepiej).

 

W powietrzu unosił się gryzący dym ,budynki płonęły ,ktoś krzyczał ,ktoś uciekał a ja stałam pośrodku całego zamieszania nie wiedząc co robić. Zauważyłam zielonowłosą dziewczynę o płonących skrzydłach idącą w moją stronę środkiem ulicy ,pomarańczowe odblaski rzucane przez jej skrzydła i płonące budynki padały na jej twarz oświetlając całkowicie czerwone oczy. Widziałam jej zakrwawione ubrania ,ale to z pewnością nie była jej krew ,w prawej ręce niosła czarny miecz. Poczułam jak coś ściska mnie od wewnątrz ,ona na pewno nie była po mojej stronie.

Zanim się obejrzałam dziewczyna zaatakowała ,ledwie udało mi się odskoczyć. Wyciągnęłam własną broń. Miecze uderzały w siebie tak szybko ,że nie mogłam nadążyć za własną dłonią. Nagle zapanowała cisza przerywana tylko dźwiękami zderzającego się metalu.

Poczułam jak ziemia zaczyna się trząść. Kilkaset metrów od nas asfalt popękał ,utworzyła się w nim wielka dziura ,z której wypełzł gigantyczny ,czarny wąż o poszarpanych smoczych skrzydłach.

-Nie!-krzyk wyrwał się z mojego gardła.

-Spóźniłaś się.-syknęła zielonowłosa i odleciała w stronę węża.

Dobiegł do mnie czarnowłosy chłopak ,starszy ode mnie o kilka dobrych lat.

-Chodź!-zawołał i pociągną mnie za nadgarstek.

-Kim jesteś?-zapytałam.

-Przyjacielem.-odpowiedział.

***

Obudziłam się kiedy poczułam wibracje telefonu. Odebrałam nie patrząc kto dzwoni.

-Co?-mruknęłam sennie.

-Des ,nie obudziłem cię?-w słuchawce usłyszałam Luke’a.

-Właśnie obudziłeś.-odpowiedziałam.

-Przepraszam ale musiałem ,tak po prostu zniknęłaś…-zaczął.

-I nie powiem gdzie jestem ,przepraszam ,nie mogę.

-Ostatnio coraz częściej nie możesz mi czegoś powiedzieć.

-Ja po prostu…

-Destiny ,żebyś chociaż jakoś wyjaśniała czemu nie możesz ,ale ty tylko mówisz ,że nie i tyle.

-To nie takie proste. Po co dzwonisz?

-Już nie ważne…

-Właśnie ,że ważne.

-Des…

-O co chodzi Luke?

-Czemu ja musze ci wszystko mówić ,a ty mi nie?

-Powiedziałabym ci gdybym mogła…

-A czemu nie możesz?

-Bo…bo…to skomplikowane.

-Jak się zdecydujesz to pogadamy.

Rozłączył się. Zaczynałam czuć ,że jednak coś jest nie tak ,sama już nie wiem co do niego czuję…

-Hej.-odezwał się z drugiego łóżka Ian.

-Cześć.-odpowiedziałam.

-Co słychać?

-To co wczoraj ,mam jakieś dziwne sny…

-Wszyscy takie mamy.

-Śni ci się apokalipsa albo chociaż jej początek?

-Nie ,za to śnią mi się smoki polujące w oceanie na wodorosty.

Roześmiałam się na cały domek ,chłopak od razu poprawił mi humor.

-Niedługo będzie śniadanie.-stwierdził przeczesując włosy-W końcu nie będę siedział sam przy stoliku.

-To siedzimy tak jak jesteśmy przydzieleni do domków?

-Yhm.

-Dziwnie będzie nie siedzieć razem z Jamesem.

-Stolik Zeusa jest obok naszego ,nie masz się czym martwić.-powiedział Ian.

-Rany ,jak ten wariat nie będzie pilnowany to nie wiem co odwali…

-Na pewno nie przebije dzieciaków od Hermesa ,raz zafarbowali wszystkie pegazy na różowo ,innym razem wywołali wojnę w domku Afrodyty pytając ,która z dziewczyn jest najpiękniejsza a kiedyś u Aresa pozamieniali całą broń na gumowe atrapy.

-Już się czuje jak w Hogwarcie. Jak kiedyś Fred i George dogadali się z Irytkiem przez dwa tygodnie całe pierwsze piętro wyglądało jak połączenie dżungli amazońskiej z bagnem.

-Chciałbym to zobaczyć.

-O ile nie musiałbyś chodzić tamtędy na lekcje.

Po tym ,jak oboje się ogarnęliśmy poszliśmy do stołówki. Przy każdym stoliku siedziały przynajmniej dwie osoby ,najgłośniej było u Hermesa i Aresa. Zajęłam miejsce obok Iana ,niedaleko siedział James z Aleksem i dziewczyną wyglądającą na jego siostrę bliźniaczkę ,pewnie to była Katlin. Pomachałam do Jamesa ,chłopak odpowiedział mi jakimś chaotycznym znakiem który wywołał u mnie napad śmiechu.

Dopiero po chwili zorientowałam się ,że na stole nie ma jedzenia ,jedynie puste talerze i szklanki.

-Musisz sobie zażyczyć co chcesz zjeść i to się pojawi.-wyjaśnił Ian.

-Dzięki ,u nas zawsze jedzenie samo się pojawia na stołach ,nie wiem jak to robią ,no ale to Hogwart.-uśmiechnęłam się.
Poproszę pizze i oranżadę. Pomyślałam ,po chwili na talerzu pojawiła się pizza a w szklance czerwona oranżada.

-Czemu nikt wcześniej mi nie mówił ,że jestem półbogiem ,to jest świetne.-powiedziałam i zabrałam się za śniadanie.

-Hej ,Ina ,robimy później razem trening?-do stolika podszedł Alex-Cześć Destiny.-dodał.

-Des?-Ian popatrzył na mnie pytająco.

-Pewnie i tak mi skopiecie tyłek ,bardzo chętnie.-powiedziałam.

-Tobie skopać tyłek? Założę się ,że będzie na odwrót.-powiedział Alex.

-Zobaczymy tylko jeżeli spróbujemy.-stwierdziłam.

-Alex ,nie zarywaj!-krzykną ktoś od Hermesa.

-Kto to mówi Zac!-odpowiedział Alex i odbiegł od naszego stolika pokłócić się z kumplem.

-Witamy w naszej rzeczywistości ,od teraz otaczają cię wariaci.-uśmiechną się Ian.

-Kiedyś pokarzę ci co dzieje się w Hogwarcie ,nie zdziwię się jak uciekniesz z krzykiem.-odpowiedziałam.

-Wątpię ,że nas przebiją ,z wściekłymi gołębiami walczymy muzyka z lat siedemdziesiątych.

-Wiesz ,tata Jamesa ,ten ludzki ,mając siedemnaście lat walczył z czarnoksiężnikiem ,który chciał wybić wszystkich nie czarodziejów i tych czarodziejów pochodzenia mugolskiego ,była taka akcja ,że z wujostwem Jamesa a swoimi przyjaciółmi napadli na bank i uciekli z niego na smoku ,ja mam zamiar ich przebić.

-Mogę pomóc?-Ian poruszył zabawnie brwiami.

-Jeżeli nie przeszkadza ci ,że poza tobą pomoże mi James ,nasz przyjaciel i nasza przyjaciółka ,wygadana Koreanka ,która jeżeli kogoś nie lubi ma spojrzenie groźniejsze od spojrzenia Bazyliszka.

-Wchodzę w to!-zawołał chłopak.

Po śniadaniu poszliśmy na plac treningowy ale tam czekała na nas niespodzianka ,z przeciwnej strony nadeszła grupka półbogów dziwnie kojarzących mi się z szakalami.

-Hej ,my zamawialiśmy plac!-zawołał Alex.

-Nic o tym nie wiedzieliśmy.-odpowiedział mu najwyższy z chłopaków.

-To nie nasz problem ,poczekajcie na swoją kolej.-powiedział Ian.

-Co ,znowu się obnosicie z wielkimi tatusiami?-warknęła któraś z dziewczyn.

-Jeżeli ktoś tu się obnosi to wy ,nawet ludzie od Aresa nie są tacy nie znośni jak wy ,oni takie mają charaktery ale wy robicie wszystko na pokaz.-dołączyła się Katlin.

-Anubisowi tez należy się szacunek.-syknęła tamta dziewczyna.

-A ktoś mówił ,że się nie należy? Ale to ,że tak się zachowujecie wam nie pomoże.-powiedział Ian.

W końcu po kłótni z domkiem Anubisa mogliśmy zacząć trening. Najpierw walczyli Ian i Katlin ,później ja i Alex. Oczywiście wszyscy byliśmy w greckich zbrojach ,nie to ,że narzekam już pierwszego dnia ale były strasznie ciężkie.

Stanęłam przed synem Zeusa ,miał w ręku spiżowy miecz ,ja wybrałam mój obustronny miecz na co Katlin i Ian zagwizdali.

-Jesteś martwy bracie!-zawołała Kate.

-Powiedziałabym ,że to ja jestem martwa.-zaśmiałam się.

Zaczęliśmy naszą walkę ,na początku była to szybka wymiana ciosów ,próbowaliśmy się nawzajem zmęczyć ,kiedy stwierdziłam ,że to nie ma sensu odskoczyłam w tył robiąc w powietrzu salto. Alex uśmiechną się i zakręcił mieczem młynka. Doskoczyliśmy do siebie ,miecze się znowu starły ale tym razem udało mi się uderzyć tak ,że drugie ostrze miecza miało pole do manewru. Uderzyłam Alexa w zbroję tak mocno ,że się przewrócił a miecz wypadł mu z ręki. Nie zorientowałam się ,że właśnie wygrałam.

-Nieźle.-skomentował Alex wstając z ziemi i otrzepując się.

-Kiedyś walczyłam na poduszki ,umiejętności zostają.-zaśmiałam się.

Po nas walczyli James i Ian i tak trwały kolejne kolejki tak ,żeby każdy poćwiczył z każdym.
Popołudniu umówiliśmy się na łucznictwo z Domkiem Apolla ,nie szło mi najgorzej ,poza jednym wypadkiem kiedy prawie trafiłam w jednego satyra. James miał trochę problemów z łukiem ,no ale kiedy on nie miał jakichś dziwnych przygód. Po łucznictwie Ian zaproponował mi ,że pokaże mi okolicę pod wodą.

Poszliśmy razem na plażę i nie uważając na to ,że jesteśmy w ubraniach weszliśmy do oceanu ,woda i tak nas nie moczyła. Kiedy weszłam do wody poczułam przypływ nowej energii.

-Jej.-szepnęłam kiedy poczułam jak uderza we mnie fala.

-Wiem.-powiedział Ian.

Zanurzyliśmy się pod wodę ,dookoła nas pływało mnóstwo kolorowych rybek a kiedy wypłynęliśmy dalej zobaczyłam ,chociaż sama w to nie mogłam uwierzyć ,konia z rybim ogonem.
-Hipokamp.-wyjaśnił Ian.

Koń podpłyną do nas potrząsając grzywą.

-Kilka dni temu bym  w to nie uwierzyła chociaż wiem o bogach od zimy.-powiedziałam.

-Ja nie wierzyłem w to cały tydzień po trafieniu tutaj.-odpowiedział Ian.

Do domku Posejdona wróciliśmy wieczorem ,pogadaliśmy jeszcze trochę i poszliśmy spać.
Czułam się tu jak w domu ,zaczynałam się zastanawiać czy ten obóz przebije Hogwart. Zasnęłam zadowolona ,zapomniałam o problemach ,małej kłótni z Lukiem czy o tym ,że niedługo mogę starać się zapobiec wybuchowi wojny bogów.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~   

Kilka wyjaśnień z poprzedniego rozdziału ,Luna zdziwiła się ,że w Obozie Herosów jest Skype ,u mnie nie ma tych ograniczeń z „Percy’ego Jacksona” ,że nie można używać komórek i internetu ,poza tym nie będę pisać podobnie jak było w tej serii ,trochę się na niej opieram ale staram się głównie wymyślać sama =). Przy okazji niedługo zrobię ankietę o czym ma być one-shot bo nie mogę się zdecydować xD.

20."Kabum ,nagle się połapałam ,że coś znaczę."

Jej ,trochę zajęło mi napisanie tej notki ,ale miałam trochę na głowie. Pozdrawiam egzaminatora ,który trafi na moją rozprawkę ,nie ma to jak napisać głównie pomagając sobie Potterem (inni znaleźli jakieś lektury ,ja jedna taka „mądra” byłam xD) ,mam nadzieję ,że sprawdzający czytał HP xD.  

-No to witamy w Wielkim Domu.-powiedziała Katherina kiedy weszliśmy do środka największego budynku w obozie.

Przed nami rozciągała się wielka stołówka ,wyglądała jak pomieszanie wszystkich starożytnych stylów w architekturze ,greckie i rzymskie kolumny ,egipskie posągi ,w niektórych kolumnach wyrzeźbione były smoki…

-Idziemy na górę.-powiedział Percy.

Dopiero po chwili zauważyłam schody na wyższe piętra. Poszliśmy na wyższe piętro i zaprowadzono nas do pokoju na którego środku stał stół do bilarda dookoła którego ustawiono krzesła ,na ścianach wisiało wiele map i kilka okrągłych tarcz.

Wszyscy usiedli ,dziewczyna w wojskowej kurtce założyła nogi na stół i zaczęła bawić się nożem ,jeden z chłopaków kombinował coś z łukiem ,bliźniacy ,dziewczyna i chłopak ,o twarzach kojarzących mi się z elfami kombinowali coś ze stołem i próbowali ukraść jednej z dziewczyn coś z jej kieszeni ,trochę kojarzyło mi się to z popołudniem w salonie Gryfonów ,może bez tych noży i łuków ,ale jednak zaczynałam czuć się tu dobrze.

-A więc?-odezwałam się niepewnie.

-Od czego zacząć? Mniej więcej wszystko wiecie ,James ,będziesz mieszkał w jedynce razem z Aleksem i Katlin ,Destiny ty…coś wymyślimy.-powiedział Percy.

-Weźmiemy ją!-zawołało kilka osób na raz.

-Spokojnie.-zaśmiała się Katherina.

-U Aresa zawsze jest miejsce dla naszej siostry.-odezwała się dziewczyna w kurtce wojskowej.

-Hej ,hej ,czekaj Susan ,to Hermes jest bogiem podróżnych ,ona idzie do nas.-wtrąciła dziewczyna o elfiej twarzy.

-Ej ,u was i tak jest zawsze pełno a ona nie jest nieokreślona Kate ,skoro córka Apolla ją tu przyprowadziła to będzie mieszkać z nami.-powiedział chłopak z łukiem.

-Michel ,Hermes zawsze przyjmuje tych ,których nie można przydzielić.-odezwał się chłopak wyglądający na bliźniaka Kate.

-Nie zapominaj ,Cris ,że byłam pierwsza.-syknęła Susan.

-Ej ,spokojnie ,coś wymyślimy!-przekrzyczał ich Percy.

-Może do Posejdona.-podsunęła Katherina.

-Czemu?!-zawołali wszyscy ,którzy wcześniej się kłócili.

-Bo w waszych domkach tylko wy wiecie ,że ona jest czarownicą ,będzie jej łatwiej.-wyjaśniła Kat.

-Ale u Posejdona też…-zaczęła Susan ale urwała jakby zaczynała coś rozumieć-Tam jest teraz tylko Ian.-mruknęła do siebie.

-No właśnie.-odpowiedziała Katherina.

-Ale co będzie jak wróci…-zaczęła znowu córka Aresa.

-Wymyślimy coś.-powiedział Percy.

-A co z misją?-odezwał się nieśmiało James.

-Poczekaj trochę ,to ,że umiecie walczyć nie znaczy ,że od razu wyślemy was na misję ,poczekajcie kilka dni.-odpowiedział Percy.

-Nienawidzę czekać.-mruknęłam.

-Nie ty jedna.-dodała Susan.

-A w ogóle co Mice tu robi i czemu…?-nie skończyłam pytania.

-Bo nie był chimerą ,nikt by się nie  zorientował gdyby nie pomoc z domku Apolla.-przerwał mi Percy.

-Jak to nie był chimerą ,przecież widziałam jego…

-Nie jest chimerą tylko dzieckiem ducha leśnego i człowieka.-powiedziała Katherina.

-Jakiego ducha?-spytał James.

-Kitsune ,to w japońskich mitach były duchy leśne mające postać lisa ,im lis był zdolniejszy tym miał więcej ogonów ,najpotężniejsze były te lisy ,które miały dziewięć ogonów.-opowiedział Percy.

Mice ,który na razie siedział cicho teraz spuścił głowę i uśmiechną się niepewnie.

***

Po omówieniu z nami kilku podstawowych rzeczy takich jak regulamin obozu ,jakbyśmy kiedykolwiek czegoś takiego przestrzegali ,poszłam z Jamesem do domku numer jeden ,należącego do Zeusa.

-Czemu zawsze w wymienianych zasadach jest „nie wchodzić do lasu bez pozwolenia”?-mruknął Potter.

-A bo ja wiem.-wzruszyłam ramionami.

Weszliśmy do domku zbudowanego z białego marmuru w którym wszystko świadczyło ,że mieszkają w nim dzieci pana nieba.

-Hej.-uśmiechnął się do nas Alex-Też u nas zostajesz?-zapytał mnie.

-Przydzielili mnie do Posejdona.-odpowiedziałam.

-Ianowi przyda się towarzystwo od tego…-urwał patrząc w podłogę-Z resztą sam ci opowie.-dodał po chwili.

Wzięłam swoje rzeczy ale zorientowałam się ,że nie wiem jak trafić do domku Posejdona ,tutaj trafiliśmy jedynie dlatego ,że był blisko Wielkiego Domu.

-Zaprowadzić cię?-spytał Alex.

-Przydałoby się.-odpowiedziałam-Do jutra.-pożegnałam Jamesa uściskiem i wyszłam z Aleksem.

Słońce już prawie zaszło ,nad domkami rozciągało się pomarańczowo-fioletowe niebo. Alex zaprowadził mnie do domku stojącego najbliżej plaży.

-Można się tu pogubić.-stwierdziłam.

-Odnajdziesz się.-powiedział Alex-Może zobaczymy się jutro.-dodał i wrócił do swojego domku.

Nad drzwiami wisiała złota tabliczka w kształcie trójzębu z wyrytym numerem trzy. Weszłam do środka ,wewnątrz wszystko świadczyło o tym ,że to miejsce jest związane z Posejdonem. Po chwili do środka wszedł czarnowłosy chłopak ,ubrany był tylko w niebieskie szorty ,włosy miał mokre. Zatrzymał się kiedy mnie zauważył.

-Eee…cześć.-wyjąkałam.

-Cześć.-odpowiedział wodząc wzrokiem po mojej twarzy-Coś mnie ominęło?-zapytał.

-Nie wiem ,krótko tu jestem.-powiedziałam.

-I już zostałaś przydzielona?-zdziwił się.

-To długa historia.

-Mamy cały wieczór. Noc z resztą też.

Uśmiechnęłam się.

-A jak masz na imię?

-Destiny. A ty to Ian tak?

-Dobrze poinformowana. Wybierz sobie łóżko ,tamto przy oknie jest moje ,nie chciało mi się go poprawiać…

-Jak ja to znam.

-Masz tylko tą torbę?-spytał chłopak.

-Tak ,ale no…sam zobacz.-odpowiedziałam.

Otworzyłam torbę i wyciągnęłam z niej kilka rzeczy ,które by się tam nie pomieściły ,na przykład laptopa ,prostownicę do włosów i zaplataną o nią ładowarkę.

-Czarownica…-mrukną Ian.

-Poza szkołą nie mogę czarować ,możesz spać spokojnie.-powiedziałam.

-Ufam ci ,chodzi o to ,że…

-Że co?
-Chodzi o mojego brata…ktoś mi powiedział ,że pomoże go odnaleźć czarownica ,która przyleciała tu zza oceanu na pegazie.-wytłumaczył chłopak.

Kabum ,nagle się połapałam ,że coś znaczę.

-Eee…jakby to powiedzieć…latanie na pegazach nad oceanem…miło było.-wyjąkałam czerwieniąc się.

Oczy Iana zabłyszczały.

-Mówisz poważnie?

-Nie kłamałabym w takiej sprawie.

-Jeżeli go znajdziesz…nie ma go już przynajmniej miesiąc…

-Rozumiem.

Resztę wieczoru spędziliśmy opowiadając sobie nawzajem o sobie. Dowiedziałam się ,że Ian jest rok starszy ode mnie ,jego brat ma siedemnaście lat i ma na imię Avan. Kiedy chłopak dowiedział się kim ja dokładnie jestem prawie się przewrócił.

-Ale poważnie?-zapytał.

-Sama nie mogę w to uwierzyć ale wygląda na to ,że tak.-odpowiedziałam.

-Siostra ,kuzynka ,bratanica i siostrzenica w jednym.-powiedział chłopak.

-Dodaj do tego wkurzającą ,walniętą blondynkę.-zaśmiałam się.

-Nie jesteś taka.

-Nie znasz mnie.

-Znam ,od kilku godzin ,nie jesteś taka.

-Uparty jesteś.

-Po ojcu.

Zaśmialiśmy się. Kiedy napad śmiechu mi miną opadłam na poduszkę. Obok mnie leżał włączony laptop ,akurat ktoś zadzwonił do mnie na Skype. Odebrałam widząc ,że to Harry dzwoni.

-Tak słucham?-odebrałam.

-Destiny?-zapytał Styles.

-Przykro mi ,nie znam.-odpowiedziałam

-A to gdzie ja się dodzwoniłem?

-Tego też nie wiem ,informacja zastrzeżona.

-Widzę ,że do najbardziej katolickiego radia w Wielkiej Brytanii.

-Może ,z takim zastrzeżeniem ,że nie wierzę w Boga i siedzę w Ameryce.-odpowiedziałam.

-Co słychać?

-A nic ,fajnie jest. A u was?

-Jak zawsze. Niall ,zostaw już tą lodówkę!

Gdzieś w tle usłyszałam odpowiedź Horana ,który mówił z pełnymi ustami.

-Harry ,widziałeś moje lusterko?-obok Harrego w obrazie z kamerki pojawił się Zayn.

-Popytaj Louisa ,przeglądał się w nim żeby sprawdzić jak wygląda z marchewkami.

Rozmowa z Harrym potrwała jeszcze jakiś czas ale w końcu poczułam się zmęczona i poszłam spać.  

~~~
*z perspektywy Elejs*
-Jak to dzieciak zniknął?!-wrzasnęłam.

-N-nie wiemy…-wyjąkał Thiago.

-On miał wtedy wartę ,ja szkoliłam inna grupę.-odezwała się Nidafiol ,która była bardzo zainteresowana swoimi paznokciami-To tylko jedne dzieciak ,są jeszcze inni.

Co za idiotka! Co ona myśli ,że nic się nie stało? Ten dzieciak może wszystko wygadać ,wydać nas wszystkich!
-Nie obchodzi mnie czy był jeden czy trzydziestu ,każdy może coś wygadać a lepiej żeby tak się nie stało.-syknęłam.

-Jasne ,bo dwunastolatek coś wie.-prychnęła Nidafiol-Wiesz ,wcale się nie dziwię ,że zwiał ,ja wiem o co walczymy ale on nie ,pewnie miał ciebie dosyć…

Tego było już za dużo. Szybkim ruchem wyciągnęłam mój miecz i przyłożyłam jej go do gardła.

-To twojej wiadomości ,jeszcze raz mnie tak nazwiesz a przestanę być miła.-syknęłam.

-Wypchaj się.-warknęła i odepchnęła mnie.

~~~

*z perspektywy Nidafiol*
Odepchnęłam od siebie tą jędzę i zostawiłam ją samą z Thiago ,ich problem co wymyślą ,ja wiem co muszę zrobić. Skierowałam się do podziemnych tuneli ,w ciemności nic nie widziałam jednak wiedziałam gdzie iść. W końcu przede mną pojawiła się para czerwonych oczu. Pokłoniłam się i uklękłam.

-Nidafiol…-syczący głos wypowiedział moje imię-Miałaś być gdzie indziej…
-Wiem panie ,jednak nie mogłam pozwolić żebyś był niedoinformowany…-zaczerpnęłam powietrza i opowiedziałam wszystko o zniknięciu chłopaka zaznaczając ,że nie mogłam nic zrobić.

Kiedy skończyłam mówić zapadła długa cisza ,czekałam na wybuch gniewu ,który nie następował.

-Odnajdzie się albo umrze. Teraz muszę rozprawić się z Thiagiem ,przyślij go do mnie.-odpowiedział w końcu.

-Tak panie.-wstałam ,ukłoniłam się i wróciłam na górę.

Byłam zadowolona ,w końcu idiota oberwie ,a ja jestem bezpieczna.                          

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Jej ,to już dwudziesty rozdział ,szybko to zleciało. Dziękuje Wam za te ponad 700 wejść ,porównując z innymi blogami to mało ale i tak się cieszę =).                 

19.Czy ja nigdzie nie pasuję?

Znowu się nie wyrobiłam ,miało być wczoraj ale zaczęłam grać w Simsy Średniowiecze i zapomniałam o świecie xD. Rozdział dedykuję Monte ,kocham z tobą schizować przy robieniu porządków w szafie ,umrzeć i gadać angielskim łamanym z niemieckim zawsze spoko =).  

Obudziłam się przed dziesiątą. Przez okno do pokoju wpadały promienie słońca ,Hades spał obok mnie na poduszce. Przewróciłam się na drugi bok i przeczesałam włosy lewą ręką. Nie chciało mi się wstawać ,było mi za dobrze.

-NO WITAM!-do pokoju wpadł James i wskoczył na moje łóżko.

-James ,nie drzyj się.-mruknęłam i rzuciłam w niego poduszką.

-A ty leniu wstawaj.-odpowiedział i zaczął mnie okładać poduszka ,którą wcześniej sam oberwał.

-Ogarnij się ,masz ADHD czy co?-zaśmiałam się.

-Nie wiem.-odpowiedział.

Usiedliśmy obok siebie.

-Nie wytrzymam już.-poskarżył się chłopak-Mieli kogoś po nas przysłać a czekamy już trzy dni.

-Jeżeli mieli kogoś po nas przysłać ,to przyślą.-stwierdziłam.

Sama zaczynałam się już niecierpliwić ,byliśmy spakowani już dzień po rozpoczęciu wakacji ,zdążyłam odnieść niepotrzebne rzeczy do domu i od tej pory tylko czekaliśmy. No tak ,moja „wizyta” w domu ,była bardzo długa ,trwała aż pięć minut.

***

Kiedy weszłam spotkałam mojego ojca.

-Już jesteś?-zdziwił się ale widać było ,że tak naprawdę ma to gdzieś.

-Tylko zostawiam rzeczy ,rodzice Jamesa zabierają mnie na wakacje ,jak będziemy mieli wracać zadzwonię.-odpowiedziałam.

Tata wzruszył tylko ramionami i wrócił do swojego zajęcia. Wszystko tak jak zawsze ,mają mnie gdzieś ,równie Obrze mogłabym powiedzieć prawdę ,że idę na jakąś niebezpieczna misję i mogę nie wrócić. Zaniosłam rzeczy do mojego pokoju i wyszłam z mieszkania.

***

 -Może coś się stało i dlatego nikt po nas się nie pojawia?-zaczął się głośno zastanawiać młody Potter.

-Wtedy pojawiłby się ktoś inny żeby wyjaśnić czemu tak długo się nie pojawiamy.-powiedziałam-Chodźmy coś zjeść.-zaproponowałam.

Zeszliśmy na dół ,do kuchni i zrobiliśmy sobie kanapki. Usiedliśmy w salonie przed telewizorem i zaczęliśmy jeść nasze śniadanie. Dzisiaj byliśmy sami w domu ,Albus był u jakiegoś swojego kumpla ,Lily u Rose  a dorośli Potterowie pracowali.

Po najedzeniu się poszliśmy się przebrać a później oboje wyszliśmy do miasta. Na ulicach nie było tłoczno ,pewnie dlatego ,że w mugolskich szkołach jeszcze trwał rok szkolny ,a dorośli o tej porze byli w pracy. Było trochę po dwunastej ,kiedy przechodziliśmy obok jakiejś szkoły ,w której akurat trwała przerwa. Było widać ,że to szkoła prywatna ,uczniowie chodzi z tabletami zamiast książek ,w firmowych mundurkach a boisko ,ławki i tym podobne wyglądały na nowe.

Przechodziliśmy obok bramy kiedy usłyszałam głos ,którego nienawidziłam.

-Co ty tu robisz?!-zawołał dziesięciolatek.

-Nie twój interes.-warknęłam.

Przede mną stał mój durny brat ,z tym swoim niewinnym wyrazem twarzy pod którym ukrywał się uważający się za pępek świata Gremlin ,teraz stwierdziłam ,że jego twarz kojarzy mi się z żabą.

-Co tu robisz?-dzieciak powtórzył pytanie.

-Idę ,bo nie chce mi się oglądać twojej wstrętnej osoby ,współczuję tym ,co muszą widywać cię codziennie.-odpowiedziałam i odeszłam-Co za debil.-westchnęłam kiedy zostawiliśmy w tyle szkołę mojego brata.

-Nie wszyscy bracia to debile ,masz przecież mnie.-powiedział James.

-Tak naprawdę nie jesteś moim bratem.-zaśmiałam się.

-Jesteś pewna?-chłopak poruszył brwiami w taki sposób ,że nie mogłam się nie zaśmiać.

-Tak ,jestem.-powiedziałam.

To nie było tak ,że nie zależało mi na Jamesie ,po prostu nie chciałam go jako brata ,nie wiem czemu ,po prostu nie wyobrażałam sobie tego.

Nie zaszliśmy daleko a znowu ktoś mnie zawołał.

-Des!-dobiegł do nas Harry.

-Cześć.-przywitałam się.

Styles zrównał się z nami i uśmiechną szeroko do mnie.

-Co słychać?-zapytałam.

-Zgadnij ,co bym dla ciebie miał.-odpowiedział tajemniczo.

-Odpowiedź na moje pytanie?-zaproponowałam.

-Dwa bilety na nasz koncert ,za miesiąc.-odpowiedział.

Nic nie powiedziałam ,no bo co miałam powiedzieć? Przepraszam ,nie wiem czy będę mogła przyjść ,nie wiem kiedy ale lecę ratować nas przed wojną bogów? Jasne ,a przy okazji powiem ,że chodzę do szkoły dla czarodziejów ,latam na miotle i jestem dzieckiem bogów ,a on mi uwierzy.

-Harry ,przykro mi ale nie dam rady przyjść.-odezwałam się w końcu.

-Czemy?-spytał Styles.

-Bo niedługo wyjeżdżam ,może na całe wakacje ,jeszcze do końca nie wiem.

-Gdzie?

No właśnie sama chciałabym wiedzieć.

-Do Ameryki.-odpowiedziałam.

Skoro Perseusz twierdził ,że USA to teraz główne skupisko bogów i postaci z mitologii to ,chyba Ameryka była najlepszą odpowiedzią.

-Właśnie będziemy występować w USA ,kto wie ,może dasz radę przyjść.-powiedział Hazza.

Ja się pytam jakim cudem on jest takim optymistą ,jeszcze nigdy nie widziałam żeby miał doła.

-Nie wiem ,jeżeli będę…

-Ja w ciebie wierzę ,chłopacy z resztą.-mówiąc to Styles włożył mi dwa bilety na koncert.

-Naprawdę nie wiem jak to wyjdzie.-westchnęłam.

-Jeżeli nie dasz rady nic się nie stanie młoda. Dobra muszę lecieć bo spóźnię się na próbę.-powiedział Harry.

-To do zobaczenia.-odpowiedziałam i przytuliłam go po przyjacielsku-Pozdrów resztę chłopaków.

Patrzyłam jak Harry znika za zakrętem i nagle uświadomiłam sobie ,że być może widzieliśmy się ostatni raz ,że perfidnie okłamuję jego i resztę zespołu ,a oni traktują mnie jak własną siostrę. Nawet Luke’a okłamuję ,jedyną osobą ,z która jestem teraz szczera jest James.

-Wszystko dobrze?-zapytał Potter.

-Nie wiem.-westchnęłam-Nie rozumiem czemu musimy wszystkich okłamywać.

-Ja też nie ,ale nic nie trwa wiecznie ,no chyba ,może kiedyś będziemy mogli być szczerzy ,musimy w to wierzyć.-powiedział chłopak.

-Nie wiedziałam ,że potrafisz mówić takie rzeczy.

-Każdy ma swoje chwile.-uśmiechną się.

***

Chodziliśmy po mieście do czternastej a później wróciliśmy do domu Potterów. Nie zdążyliśmy nawet zdjąć butów a usłyszeliśmy dzwonek. James poszedł otworzyć drzwi a ja poczekałam w korytarzu na którym stał stojak na parasole w kształcie nogi trolla.

-Des ,może lepiej tu przyjdź!-zawołał mnie James.

-Co jest?-zapytałam dobiegając do chłopaka.

W drzwiach stała niebieskooka szatynka z łukiem na plecach.

-Cześć ,jestem Lea.-przedstawiła się.

-A o co chodzi?-zapytałam.

-Przysyła mnie Percy.-odpowiedziała Lea.

Wszystko rozjaśniło się natychmiast.

-Mam tylko jedno pytanie.-zaczął James-Jak znalazłaś ten dom ,jest ukryty ,przed mugolami i czarodziejami?

-Jestem córką Apollina ,jest bogiem przepowiedni więc niektórzy z nas widzą to ,czego inni nie mogą zobaczyć.-wyjaśniła Lea i uśmiechnęła się do nas promiennie.

-Wejdź.-zaproponował James.

Zaprowadziliśmy ją do salonu ,ja pobiegłam po nasze rzeczy a James szybko napisał rodzicom ,co się dzieje. Zauważyłam ,że Lea przygląda się wszystkiemu w domu z ciekawością.

-Nic niezwykłego ,po prostu dom.-stwierdziłam.

-Dom czarodziejów ,dopóki Percy mi nie powiedział ,że mam po was przylecieć nie miałam pojęcia ,że istniejecie.-powiedziała szatynka.

-Nie martw się ,my jesteśmy mało poinformowani o półbogach i mitologii ,będzie jakaś równowaga.-uśmiechnęłam się.

-Może być ciężko ,przysłali mnie z pegazami ,gdybym wiedziała ,że nie umiecie latać wzięłabym coś innego.

-Lataliśmy na miotłach i hipogryfach ,damy radę.-odpowiedziałam.

-Tata i wujek Ron latali starym Fordem Anglią ,jak oni dał radę to my też.-zaśmiał się James.

-Eee…ale co to są hipogryfy?-zapytała Lea.

-Wyjaśnimy później.-powiedziałam.

-Dobra możemy iść.-wtrącił James.

Oboje chwyciliśmy swoje torby i ruszyliśmy do drzwi.

-Tak mało zabieracie?-zdziwiła się Lea.

-Są magicznie zaczarowane ,mógłbym tu wrzucić całą szafę a wyglądałaby i ważyłaby tyle samo co teraz.-odpowiedział James.

-Dzieci Hekate mogą się schować.-stwierdziła szatynka.

-A kto to Hekate?-spytałam.

-Bogini magii ,z tego co wiem jedna z twoich matek.-odpowiedziała Lea-Chodźcie.-dodała.

Wyszliśmy na podwórko ,na którym stały trzy białe ,skrzydlate konie.

-Wydaje mi się ,czy Posejdon stworzył konie?-odezwałam się.

-Dobrze ci się wydaje ,skąd wiedziałaś?-Lea wsiadła na środkowego pegaza.

-Zanim poszłam do Hogwartu ,w mugolskiej szkole miałam cos o Starożytnej Grecji.-przyznałam.

Zanim podeszłam do pegazów zawahałam się. Nie ,ja nie jestem gotowa żeby to zostawić. To moje życie ,całe życie. Teraz mam z niego zniknąć? Dopiero teraz zaczęłam bać się odejścia ,czułam się tak ,jakbym zostawiała coś ,czego już nigdy nie odzyskam ,a nie chciałam tego tracić.

W końcu wsiadłam na jednego z wolnych pegazów ,stworzenie obejrzało się na mnie i załopotało skrzydłami.

Witaj córko Pana Mórz.

Patrzyłam prosto w orzechowe oczy konia zastanawiając się czy to on do mnie przemówił.

-Coś się stało?-spytał James.

-Ten pegaz ,on ,chyba do mnie mówi.-wyjąkałam.

-To normalne ,wyczuwa ,że jesteś spokrewniona z Posejdonem.-wyjaśniła Lea.

-Aha…-zająknęłam się.

-Lecimy?-zapytał James.

-Jeżeli jesteście gotowi.-odpowiedziała córka Apollina.

Po chwili wzbiliśmy się w ciepłe ,letnie powietrze. Pegazy leciały szybko i wyglądało na to ,że nie bardzo meczy je podróż.

-A w ogóle gdzie lecimy?-zapytałam kiedy w dole zobaczyłam błękitny ocean.

-Do Nowego Yorku.-odpowiedziała Lea.

-To ten obóz jest w mieście?-zdziwił się James.

-Za miastem ,mówiłam ogółem.-powiedziała szatynka.

Lecieliśmy nad Oceanem Atlantyckim ,grzywa mojego pegaza była rozwiewana przez podmuchy wiatru ,włosy falowały mi na wietrze.

Ciekawe co teraz robią inni? Wyobraziłam sobie Harrego ćwiczącego do kolejnego koncertu ,Luke’a w mieszkaniu piętro pod moim ,Arona z jego trzyletnią siostrą ,rodzeństwo Jamesa i jego kuzynów ścigających się na miotłach i nagle poczułam się tak ,jakbym nigdzie nie pasowała.

A w ogóle jak nazywa się pegaz na którym lecę? Jak ja kocham moje myśli wyrwane z kontekstu ,dzięki nim potrafię zapominać o problemach ,chociażby na chwilę.

Jak się nazywasz?

Zadawanie pytań w myślach wychodziło mi łatwo ,jakbym robiła to od zawsze.

Skai.

A więc to ona ,jeszcze lepiej. Uśmiechnęłam się i spojrzałam w dół ,pod nami rozciągał się ocean. Jakbym spadła z pegaza nic by się nie stało ,nie umiałam jeszcze utrzymać się w powietrzu na dłużej niż kilka minut ale za to pod wodą radziłam sobie świetnie ,wolałam jednak nie myśleć o przepłynięciu całej drogi ,dotarłabym na brzeg dopiero na koniec miesiąca.

Kiedy niebo zaczynało robić się pomarańczowe zobaczyliśmy ląd ,plaża na której spacerowali ludzie ,za nią miasto.

-Nie zobaczą nas?-zapytał James.

-Nie ,mgła nas osłania.-odpowiedziała spokojnie Lea.

-Co to jest mgła?-spytałam.

-Ciężko to wyjaśnić. Działa tak ,że śmiertelnicy nie widzą tego ,czego nie powinni albo widzą to inaczej.-wyjaśniła szatynka.

Szybko przelecieliśmy nad miastem i lasem za którym zobaczyliśmy dolinę otoczona pagórkami ,po jej przeciwnej stronie była plaża na której rozbijały się morskie fale ,w pobliżu lasu było jezioro. W dolinie było tyle budynków ,że nawet nie próbowałam ich liczyć ,na samym środku stał wielki dom ,ściany miał zrobione z uwięzionych w betonie kamieni i muszelek ,razem z poddaszem był czteropiętrowy ,reszta domków go otaczała wielkim kręgiem.

-Jej.-mruknęłam.

-Dużo tego.-stwierdził James.

-Sama nie wiem ilu bogów ma tu swoje domki.-powiedziała Lea.

Wylądowaliśmy przy wejściu do lasu którego pilnował smok o zielonych łuskach. Zauważyłam ,że w naszą stronę idzie kilka osób ,kiedy podeszli bliżej rozpoznałam dwójkę z nich.

-Percy ,Kat!-zawołałam podbiegając do nich.

-Cześć młoda.-powiedziała Katherina.

-Zaprowadzę pegazy do stajni.-powiedziała Lea i odeszła a konie poszły za nią.

Zauważyłam ,że za moimi nauczycielami stoi dwunastolatek.

-Mice?-zapytałam ,ledwie go poznałam bez uszu i ogona.

-Hej.-odpowiedział nieśmiało.

-Chodźcie ,wyjaśnimy wszystko.-powiedział Percy.

-Alex ,zanieś ich rzeczy do jedynki i wróć do nas.-poprosiła Katherina chłopaka stojącego obok niej.

-Dzięki.-powiedziałam kiedy wziął moją torbę.

-Nie ma za co.-Alex uśmiechną się ale stwierdziłam ,że wygląda na zmartwionego.

Zaprowadzono nas do największego budynku w obozie ,razem z nami szło jeszcze kilka obozowiczów w zbliżonym do naszego wieku.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dzisiaj się rozpisałam i mam już ogólny pomysł na ciąg dalszy więc postaram się jak najszybciej napisać więcej ,nie obiecuję kiedy coś się pojawi bo i tak się nie wyrabiam z takimi obietnicami. Kto poza mną od środy pisze próbne egzaminy xD? Pozdrawiam wszystkich odważnych piszących niemiecki i rozszerzenia ,ja zostaję przy angolu =).            

18."Wiem co muszę zrobić" ,"...umiem myśleć samodzielnie".

Ehh…miałam coś napisać w weekend ale dostałam szlaban -.- ,przeklęte wywiadówki ,najlepsze jest to ,że nie mam aż tak okropnych ocen (ale najlepsza też nie jestem)  tylko głupią uwagę od pani od matematyki ;/. Następna notka będzie może w sobotę ,będę cały dzień siedziała przed komputerem bo rodzice robią bratu urodziny a mnie pewnie i tak nikt nie będzie chciał oglądać więc na brak wolnego czasu nie będę narzekać.

Od piątku w całym zamku panowała napięta atmosfera ,porwanie Ministra Magii wywoływało strach wśród uczniów. Ja głównie przejmowałam się tym ,co będzie się dziać po zakończeniu roku szkolnego.

W poniedziałek obudziłam się przed ósmą ,inne dziewczyny też już nie spały. Musiałam chwile zaczekać aż zwolni się łazienka. Kiedy stanęłam przed lustrem pierwsze co rzuciło mi się w oczy to moje włosy ,wyglądały jakby zamieszkał w nich ptak z ADHD i całą noc uparcie mi je targał ,rozczesanie ich zajęło mi około pięć minut. Kiedy w końcu uporałam się z włosami przebrałam się w jeansowe rurki i czerwoną bokserkę. Pomalowałam oczy czarną kredką i wróciłam do dormitorium.  Pokój był dzisiaj nienaturalnie wysprzątany ,nigdzie nie walały się nasze rzeczy ,wszystko było poukładane na miejscach a pod drzwiami stały nasze szkolne kufry.

Nie mogłam uwierzyć ,że to już koniec roku szkolnego ,wydawało mi się ,że zaczął się tak niedawno ,mimo wszystko lubiłam tą szkołę ,była dla mnie jak dom ,a w tym roku opuszczę ją i nie będę pewna czy jeszcze kiedyś tu wrócę.

Zeszłam do pokoju wspólnego w którym czekała na mnie Yuri. Poszłyśmy razem do Wielkiej Sali na śniadanie. Pierwszy raz od bardzo dawna zjadłam naprawdę mało ,za bardzo przejmowałam się wszystkim co się działo. Od myśli o wojnie bogów odciągał mnie jedynie Mice ,ale to też nie były dobre myśli. Kiedy wyobrażałam sobie co on przeszedł kiedy ta tajemnicza Elejs i podobne jej osoby próbowały zrobić z niego maszynę do zabijania zaczynałam być pozytywnie nastawiona do powrotu do moich rodziców. Niestety w niedziele rano Percy i Katherina musieli wyjechać i zabrali ze sobą Mice’a żeby mu pomóc.

Do sali wszedł James ,od piątku był oblegany przez uczniów którzy wypytywali go o to ,co robi jego ojciec ,czy szykuje się nowa wojna i tym podobne.

-Hej ,zejdźcie z niego ,on wie tyle samo co my więc łaskawie dajcie mu żyć!-wrzasnęłam na kilku natrętnych uczniów.

James uśmiechną się do mnie z wdzięcznością kiedy wszyscy się rozeszli.

-Dzięki.-powiedział siadając obok mnie.

-Jak będzie trzeba na kogoś nawrzeszczeć to wiesz jak mnie znaleźć.-odpowiedziałam.

***

O jedenastej siedzieliśmy w ekspresie  Hogwart-Londyn. Upchaliśmy nasze kufry do wolnego przedziału i zajęliśmy miejsca. Siedziałam pomiędzy Jamesem i Lukiem ,naprzeciwko nas Aron starał się złagodzić niechęć Yuri do mojego chłopaka ,która mierzyła Krukona wzrokiem który powaliłby Bazyliszka.

-Nie ufam ci.-syknęła.

Przez ułamek sekundy miałam wrażenie ,że bije od niej jakaś tajemnicza moc ale to było tylko krótkie złudzenie.

Około czternastej pojawił się wózek ze słodyczami ,oczywiście nie mogliśmy się obyć bez fasolek wszystkich smaków i czekoladowych żab.

***

Do Londynu dotarliśmy około dwudziestej. Wyszłam na peron ,ciężko było coś zobaczyć przez nagromadzoną parę ale po chwili Ginny. Pożegnałam się z Yuri ,która znowu wyjeżdżała do Korei chociaż jej rodzice mieszkali w Wielkiej Brytanii. Aron pożegnał nas kiedy zauważył swoich rodziców. Luke wracał do domu samo bo jego rodzice pracowali jeszcze przez godzinę. Peron powoli opustoszał a ja zostałam sama z Potterami.

-Czemu tata nie przyszedł?-zapytała Lily.

-Ma dużo pracy kochanie ,chodźcie bo robi się zimno.-odpowiedziała spokojnie pani Potter.

Zanim przeszliśmy na mugolską stronę Ginny zmniejszyła nasze bagaże. Szybko dotarliśmy na Grimuland Place. Dzisiaj zostawałam na noc u Potterów a jutro tylko szłam zostawić niepotrzebne rzeczy u siebie w domu.

***

Po zjedzeniu kolacji Lily poszła spać a Albus zajął się czymś w salonie. Ja z Jamesem siedzieliśmy w jego pokoju ,oglądaliśmy na moim laptopie jakiś horror i przy okazji rozmawialiśmy.

-Myślisz ,że kiedy nas zabiorą?-odezwał się chłopak.

-Percy i Kat wyjechali już w niedzielę żeby to załatwić ,pewnie niedługo.-stwierdziłam.

-Wow!-zawołaliśmy razem kiedy na ekranie zaczęła się walka jednego z bohaterów z żywymi ,radioaktywnymi trupami.

-On jest już martwy.-stwierdziłam.

-Na pewno. A wracając do tematu ,to myślisz ,że jak to będzie?

-Nie wiem ,jeżeli dadzą nam misję pewnie dostaniemy jakieś wskazówki.

-Ciekawe jacy będą inni półbogowie…

-Podobni do nas? Przecież większość z nich żyje normalnie ,pewnie nawet nie wiedzą ,że istnieje takie coś jak Hogwart.

-Półbogowie mugole ,czarodzieje śmiertelnicy ,czemu po prostu obie strony się przed sobą nie ujawnią ,byłoby nas więcej ,moglibyśmy sobie pomagać…

-Wiesz jak to jest ,wszyscy się boją co by się wtedy działo…

Film zaczynał się kończyć kiedy usłyszeliśmy kroki na schodach. Po chwili do środka zajrzał Harry.

-Jeszcze nie śpicie?-zdziwił się.

-Nie chce nam się.-odpowiedział James.

Starszy Potter wszedł do środka i usiadł na łóżku Jamesa.

-Rozmawiałem z waszymi nauczycielami…-zaczął.

-Nie zapowiada się dobrze.-mrukną James.

-Wiecie ,że jeżeli zgodzicie się pójść na tą misję wszystko może się zmienić?-zapytał nas.

-Tato ,ty byś zrobił to samo ,wiem co robiłeś w naszym wieku.-powiedział James.

-Wiem ,nie chcę tylko ,żebyście później czegoś żałowali.

-Wiem co muszę zrobić ,jeżeli się nie zgodzimy może dojść do wojny i końca świata.-odezwałam się.

-Prawdziwi Gryfoni.-stwierdził starszy Potter.

-A zmieniając temat ,to co się dzieje…?-zaczął James.

-Nic nie wiemy ,wszystko nie ma żadnego sensu ,nic się ze sobą nie łączy ,stoimy w miejscu ,możemy tylko starać się wyłapać Śmierciożerców.-odpowiedział Harry.

-A to dopiero początek…-westchnełam.

~~~
*z perspektywy Nidafiol*

-Jak to się stało?!-zawołał Thiago.

-Nie wiem ,to ty miałeś ich wtedy pilnować!-wrzasnęłam na niego.

-I pilnowałem ,ten dzieciak po prostu zniknął!
-Poza tym to tylko jeden dzieciak ,nikt nie zauważy.-stwierdziłam.

-A jak jednak zauważy?! Ta Elejs…

-Ty się jej boisz? To tylko dziewczyna ,i co z tego ,że ma te swoje skrzydła ,co z tego ,że nie jest taka jak my ,ona tylko gada a nic nie robi!

-Nie widziałaś jej kiedy…

-Widziałam jak walczy ,pokonałabym ją!
-Ona na nas doniesie ,zobaczysz!
-Jeżeli już doniesie to na ciebie ,to ty miałeś wartę!

-Co z tego? Wrobi i mnie i ciebie! Lepiej mi pomóż ,nie chcesz ,żeby On się wściekł.

-To ,że rozkazujesz mojemu bratu nie znaczy ,że ja tez cię posłucham.-warknęłam.

-Weź mnie nie denerwuj.

-Bo co? Nic mi nie zrobisz.

-Ty nie masz o niczym pojęcia prawda?

-Mylisz się ,wiem to co ty ,że walczymy o normalne życie ,wiem kto nam to zrobił-wskazałam na swój ogon-i wiem ,że musimy się zemścić.

-Jestem tutaj dłużej niż ty ,może popełniłem kilka błędów ,ale jeżeli pójdziesz za mną dostaniesz to czego chcesz ,wystarczy ,że będziesz współpracować.

-Weź idź się utop.-powiedziałam i odeszłam od tego idioty.

Co on sobie myśli? Że przekona mnie do bezmyślnego chodzenia za nim tylko słowami? Że będę go słuchać? I jeszcze to jak gada o Elejs…jakby się jej bał. Nie ,nie jestem taka głupia ,poradzę sobie bez nich wszystkich ,umiem myśleć samodzielnie.

Po co w ogóle przysłali tu Thiaga? Poradziłabym sobie bez niego ,poza tym za tydzień i tak miałam wracać.

Zeszłam do lochów zamku w którym teraz mieszkaliśmy razem ze szkolonymi przez nas młodymi chimerami.

Na ciemnych ścianach było wymalowane wiele obrazów ,jedne z nich przedstawiał czarnego węża walczącego ze smokiem ,ktoś mi kiedyś powiedział ,że przedstawia on walkę naszego pana z jego wrogiem ,podobno czarny wąż był stworzony przez czarodziejów żeby nas zniszczyć. Ale teraz On się odradzał ,rósł w siłę ,dzięki nam ,a kiedy to się stanie wygramy…     

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Znowu krótko ale musiałam jeszcze napisać rozprawkę na polski a uparłam się żeby wstawić notkę jeszcze dzisiaj. W przyszłym tygodniu mam egzaminy próbne i pisze z wydłużonym czasem więc kiedy będę się nudzić (bo jak zawsze skończę wcześniej xD) postaram się wymyślić ciąg dalszy albo one-shota (ciągle się do niego zbieram ;D). A poza moim pieprzeniem to wesołych mikołajek =). Co dostaliście? Bo ja same słodycze xD.  

  A tak przy okazji : sto lat dla Hagrida =D