37. Wielka Bitwa o Czekoladową Żabę

Jechaliśmy już od kilku godzin ,siedziałam z głową opartą o szybę a przed oczami przelatywały mi lasy ,pola ,jeziora i rzeki. James zagadał się z Aronem ,Yuri wsadziła nos w jakąś książkę a ja nie miałam co robić więc założyłam słuchawki na uszy ,puściłam sobie muzykę i tak się nudziłam. Po spędzonych tak kilku godzinach miałam ochotę walić głową w ścianę i nagle naszło mnie olśnienie ,przecież mogę po raz setny zagrać w Angry Birds. Tak ,bardzo twórcze ale i tak nie miałam co robić a skoro jestem geniuszem ponad geniuszy po piętnastu minutach zaczęłam się irytować na te głupie ,wredne zielone świnie bo nie mogłam ich wszystkich zniszczyć. No bo kogo by to nie irytowało? I jeszcze głupio się uśmiechały z tego ekranu.

-Ty głupi ,zielony gumochłonie!-wrzasnęłam kiedy po raz kolejny przegrałam.

I spojrzenia moich przyjaciół zwróciły się na mnie. Uśmiechnęłam się głupio i wzruszyłam ramionami. James oczywiście zaczął śmiać się jak głupi a Aron poszedł w jego ślady ,po chwili obaj tarzali się ze śmiechu. Yuri wywróciła oczami i wróciła do czytania a ja wkurzyłam się już na tyle ,że wyłączyłam grę i znowu zaczęłam wpatrywać się w krajobraz za oknem.

-Ej oddawaj to!-po jakimś czasie w całym przedziale rozległ się krzyk Jamesa.

Przeniosłam wzrok na chłopaków. Aron akurat miał w rękach czekoladową żabę a James próbował mu ją odebrać.

-Spadaj ,byłem pierwszy!-odparł brązowowłosy.

-Chciałbyś ,oddawaj bo cię…!-Potter urwał jakby uświadomił sobie ,że nie powinien czegoś mówić ,co mu się zdarzało bardzo rzadko.

-Bo mnie co?-Aron pokazał mu język.

Bo cię porażę! Czy to dziwnie zabrzmi jak powiem ,że słyszę myśli Jamesa? Bo to pierwszy raz ale naprawdę usłyszałam w głowie jego głos ,ja chyba poważnie urwałam się z kosmosu ,albo raczej z pałacu nad Nowym Jorkiem. Tak ,to całkowicie normalne.

-Bo cię zaraz transmutuję w zielonego gumochłona i Des cię zamorduje!-załował Potter.

Tak ,oto rozpętała się Wielka Bitwa o Czekoladową Żabę. Po chwili po przedziale latały papierki po słodyczach i opakowania po poprzednich żabach ,ja i Yuri śmiałyśmy się z tych wariatów a oni obrzucali się najgłupszymi wyzwiskami świata.

-Ty stary worku na kartofle ,oddawaj moją żabę!-wrzasnął James i obaj chłopacy spadli na podłogę.

-Z kim ja żyję?-westchnęła Yuri.

-Z workami na kartofle.-odpowiedziałam między napadami śmiechu.

-Ej!-zawołali na raz obaj chłopacy i podnieśli się z podłogi.

-Sami tak mówiliście.-pokazałam im język

-Ale tylko my możemy.-odpowiedział James.

Yuri nadal tarzała się ze śmiechu obok mnie.

-Ooo ty mała ,też ci się dostanie.-rzucił do niej Aron.

Zanim cokolwiek zrobiłyśmy zaczęli nas łaskotać ,oczywiście James „napadł” na mnie. Zaczęłam śmiać się jeszcze głośniej ,brzuch mnie rozbolał a w oczach pojawiło się kilka łez. Potter nie dawał mi się ruszyć i śmiejąc się „złowrogo” łaskotał mnie jednocześnie przygniatając mnie. Już nie mogłam oddychać i przypadkiem uderzyłam Jamesa w twarz i sama nie wiem jak to się stało ale chłopak odskoczył ode mnie jak oparzony. Wykorzystałam szansę na złapanie oddechu a on rozcierał sobie policzek ,Yuri i Aron nie zwrócili na to uwagi.

-Nie musiałaś mnie traktować ogniem.-szepnął do mnie James.

-Nie wiem o czym mówisz.-odpowiedziałam kompletnie zaskoczona.

-Prawie mnie oparzyłaś ,nie mów ,że nie wiesz o co chodzi.

-Ale ja mówię poważnie ,nawet nic nie poczułam ,nic nie zrobiłam…

Potter mi uwierzył i po chwili znowu się uśmiechał. Aron dał już spokój Yuri a o czekoladowej żabie wszyscy zapomnieli. Pod wieczór byliśmy już na stacji w Hogsmeade ,ledwie zauważyłam kiedy minęły te wszystkie godziny. Przebraliśmy się w szkolne szaty ,zabraliśmy kufry i wysiedliśmy z pociągu ,Hades i Nike znowu zapodziały się gdzieś między uczniami ale kiedy wsiadaliśmy do powozów znalazły się obok nas. W powietrzu unosił się zapach lasu ,nie było chłodno a pomiędzy gałęziami drzew dało się dostrzec gwiazdy. Jechaliśmy do Hogwartu około pół godziny. W sali wejściowej po raz pierwszy nie przywitał nas Irytek ale za to czekała mnie inna niespodzianka. Wchodząc do środka zagadałam się z Yuri i przypadkiem wpadłam na kogoś. Wyższy ode mnie o głowę blondyn obejrzał się i spojrzałam prosto w jego niebieskie oczy.

-Przepraszam…-mruknęłam nie orientując się na kogo patrzę.

-Nie przepraszaj ,ale przywitać się przyda.-odpowiedział chłopak i uśmiechnął się niepewnie.

Akurat coś mi zaskoczyło w mózgu i zrozumiałam ,że patrzę na Luke’a. Może to pech? No dobra ,chyba tak tego nie nazwę ,przecież wiedziałam ,że i tak go spotkam w szkole. Nie powinnam się dziwić ,że go widzę. No przynajmniej nie wydaje się na mnie zły.

-Nooo…Eee…tak ,cześć.-wymamrotałam wbijając wzrok w podłogę.

-Mogę zapytać co się stało z małym ,wrednym ,złośliwym pyskatkiem?-zapytał.

-Jeszcze ma wakacje ,nie chciało mu się wracać ,sam wiesz jaki jest leniwy.-odpowiedziałam nabierając trochę pewności siebie.

-Des ,chodź już!-zawołał mnie James.

-Jedzenie ci nie ucieknie Potter!-odpowiedziałam ,uśmiechnęłam się wymownie do blondyna i pobiegłam do reszty przyjaciół.

No to darcie się przez całą salę wejściową już z głowy. Przecisnęłam się przez grupkę trzecioklasistów i dopchałam się do Jamesa ,Arona i Yuri. Po chwili byłam już z nimi w Wielkiej Sali przy stole Gryfonów. Kiedy już wszyscy uczniowie się zebrali Katherina ,to znaczy teraz profesor Lung ,wprowadziła pierwszoroczniaków i zaczął się przydział do domów. Byłam tak znudzona ,że pod stołem bawiłam się w strzelanie z palców iskierkami ognia i prądu ale kiedy przypadkiem lekko poraziłam Yuri przestałam ,żeby mnie nie nakryła. Po kilkunastu minutach ,które ciągnęły się w nieskończoność w końcu wszyscy byli przydzieleni a ja byłam tak głodna ,że nawet perspektywa zjedzenia jeden z tych chimer ,które na mnie polowały w Nowym Jorku była kusząca. Niestety ,jeszcze musiała się nagadać profesor McGonagall ,mogłaby się zlitować ale jak co roku musiałam przecierpieć „ogłoszenia parafialne”.

-Moi drodzy…bla ,bla ,bla…nie wchodzić do Zakazanego Lasu-jakbym nie wiedziała jakie zasady łamać-…bla ,bla ,bla…a teraz mam wam do ogłoszenia coś niezwykle ważnego…-ciekawe co ,kilka nowych zakazów?

Obok mnie James siedział z miną męczennika i tęsknie wpatrywał się w pusty talerz jak Chejron w kostki cukru.

-Otóż w tym roku nasza szkoła będzie uczestniczyć w wymianie uczniowskiej ze szkołą magii w Rzymie.-i nagle zapomniałam o jedzeniu.

Po sali rozeszły się głośnie szmery setek rozmów podnieconych uczniów. Raz mnie ta przemowa zaskoczyła i drugi raz w życiu zaczęłam słuchać ,co dyrektorka mówi.

-Za dwa tygodnie przyjedzie do nas grupa uczniów z Włoch ,pierwszy semestr spędzą u nas ,później nauczyciele wspólnie wybiorą kilkanaście uczniów z piątej i szóstej klasy ,którzy wyjadą do Rzymu ,piątoroczni wrócą do nas jedynie napisać SUMY i do końca roku szkolnego pozostaną we włoskiej szkole ,wspólnie wybierzemy uczniów ,których uznamy za odpowiednich do wyjazdu. Proszę was wszystkich-tu spojrzała w stronę naszego stołu ,dokładniej na mnie i Jamesa-żebyście nie przynieśli naszej szkole wstydu ,Hogwart jest szanowaną w całej Europie szkołą i nie mam zamiaru pozwolić żeby tą reputację zniszczyły czyjeś głupie pomysły.

Taaaak pani profesor ,bo my na pewno będziemy grzeczni. Szybciej Hades ubierze się na różowo i będzie udawał lalkę Barbie! Sądząc po minie Jamesa myślał o czymś podobnym. Przestałam już słuchać  McGonagall tylko zaczęłam wymyślać jak to będzie. Ciekawe jacy ci uczniowie będą? Ciekawe kto pojedzie do nich? Chciałabym się na to załapać ,może nie do końca ze względu na szkołę ,ale Rzym był jedną ze Starożytnych Krain ,w których urzędowali moi rodzice ,chciałabym zobaczyć jak tam jest. Na obozie słyszałam coś o Rzymie i Grecji ,niektórzy twierdzili ,że tam nasze moce mogą być silniejsze ,inni ,że tam najszybciej zeżrą nas potwory. Może Percy i Katherina wykorzystaliby okazję? Będzie trzeba z nimi pogadać…

-Ej ,co jest? Chora jesteś?-James mnie szturchnął.

-Hmm…co?-rozejrzałam się wyrwana z zamyślenia.

-Coś ci jest ,jedzenie już się pojawiło a ty nie jesz.-odpowiedział Potter kombinując ,od której strony zacząć pizzę.

-Pff…zamknij się.-odpowiedziałam i zabrałam się za kolację.

Godzinę później po zjedzeniu deserów rozeszliśmy się do dormitoriów. Kiedy weszłam z Yuri do naszego pokoju szybko przebrałam się w piżamę i wlazłam do łóżka zakrywając się ciepłym ,miękkim kocem. Zasnęłam praktycznie natychmiast.

***

Leżałam na zimnej ,kamiennej posadzce ,w górze widziałam małą jasną plamkę ,pewnie dziurę przez którą wpadało światło ,szkoda ,że nie dochodziło na samo dno. Podniosłam się z podłogi ,byłam cała obolała jakbym przed chwilą spadła z kilkunastu metrów ale nic mi się nie stało. Westchnęłam i rozejrzałam się dookoła ,w pobliżu leżały połamane deski ,trochę gruzu i kilkunastocentymetrowy kawałek liny. Nic ,co może mi się przydać w wydostaniu się stąd. Na górze coś wybuchło ,kamienne ściany się zatrzęsły i w zaczęły pękać. Nie wiedziałam co się dzieje ,w ścianie powstała już ciemna dziura a przez nią zaczęła wlewać się zielona woda ,która po chwili sięga mi już do kostek. Szukałam jakiegoś wyjścia ale nie widziałam żadnego rozwiązania. Może kiedy woda napłynie wystarczająco wysoko wyniesie mnie na górę? Przecież potrafię oddychać pod wodą. Nie musiałam długo czekać aż woda wypełni całe to pomieszczenie ,czy jak to nazwać. Kiedy poczułam jak tracę pod nogami grunt na początku utrzymywałam się na powierzchni ale później ,żeby nie tracić sił odpuściłam sobie. No i spotkało mnie zaskoczenie ,w tej wodzie nie potrafiłam oddychać ,ogólnie była jakaś dziwna ,jakby odbierała mi całą energię. Spróbowałam wypłynąć na powierzchnię bo zaczynałam się dusić ale poczułam się jakbym to nóg miała przywiązane kilkukilogramowe kowadło. Zamiast unieść się w górę poczułam jak coś ciągnie mnie w dół. Czułam się jakby płuca miały mi wybuchnąć ,przed oczami pojawiały mi się czarne plamy ,wiedziałam ,że zaraz utonę. Spróbowałam jeszcze raz wypłynąć ale mogłam tylko się wierzgać w wodzie…

***

Z głośnym „ŁUP!” spadłam z łóżka budząc przy okazji Yuri.

-Cooo…?-ziewnęła dziewczyna rozglądając się sennie po pokoju.

-Nic ,tylko witałam się z podłogą.-mruknęłam podnosząc się-Która godzina?-zapytałam.

-Szósta trzydzieści ,umrzeć idzie…-wymamrotała.

-A żebyś wiedziała.-odpowiedziałam.

Nadal czułam się jakby coś przed chwilą mnie dusiło ,ten sen był zdecydowanie zbyt realistyczny ,ale półbogowie już tak mają a co dopiero taka kosmitka jak ja… Przeciągnęłam się ,zebrałam wszystkie potrzebne rzeczy i poszłam do łazienki się trochę ogarnąć.     

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ogłoszenia parafialneeeeee! xD Po pierwsze nie wiem czy w najbliższym tygodniu coś napiszę ,bo od 23 mam egzaminy ale jakoś specjalnie się tym nie przejmuję. Po drugie mam już jakiś zarys fabuły więc teraz tylko kombinuję jak psuć Des życie i wymyślam powody ,dla których coś się dzieje. Po trzecie apeluję ,jeżeli czytaliście zostawcie komentarz ,to naprawdę motywuje. No to do napisania =D.

36. Kolejny pierwszy września

A oto kontynuacja ,od tego momentu to jest jakby drugi tom ,miłego czytania ^^.

-Dzieciaki ,już późno ,idźcie spać jutro musicie wcześniej wstać.-powiedziała pani Potter wchodząc do salonu.

Chciałam już wstać z kanapy ale wtedy na moich kolanach pojawiła się dość spora paczka z doklejoną kartką.

Poczta Hermesa

Adresat: Destiny

Nadawca: Ty już wiesz kto! Tęsknimy!!

Cicho się zaśmiałam domyślając się kto mi to wysłał. Otworzyłam paczkę ,w której była parta czarnych trampków za kostkę ,mało tego ,jak tylko otworzyłam paczkę wyrosły im po bokach małe skrzydełka i zaczęły latać mi nad głową. Rudowłosa Lily patrzyła na to ze zdziwieniem a jej oczy lekko błyszczały od lekkiej ekscytacji.

-James…chyba mamy pozdrowienia z obozu.-zaśmiałam się łapiąc trampki.

-To za te trampki ,które zamordował ci Piekielny Ogar.-chłopak też się śmiał.

-Piekielne co…?-odezwał się Albus znad podręcznika do ONMS.

Chłopak siedział na podłodze i pakował swój kufer ,z którego teraz wystawał zielono-srebrny krawat Slytherinu. Nadal nie potrafiłam zrozumieć jakim cudem trafił do Domu Węża ale nie czepiałam się ,bynajmniej nie był jak większość Ślizgonów ,w zeszłych latach na rozpoczęcie roku siadał przy stole z Gryfonami bo zagadywał się z Rose. Nie do końca rozumiałam czemu w zeszłym roku zaprzyjaźnił się z Malfoy’em ale to jego sprawa ,nie mieszałam się do tego.

-Więc braciszku tobie nie było dane zobaczyć psa wielkości ciężarówki ,oj ty mój biedaku.-James pokazał młodemu język.

-Nie muszę oglądać jakichś wymyślnych potworów ,wystarczy mi ,że mieszkamy razem.-odparł młodszy Potter.

-Ty mu zazdrościsz.-prychnęła Lily i przywaliła bratu poduszką.

James i ja widząc „groźną” minę dwunastolatki roześmialiśmy się na cały pokój.

-Młoda kocham cię!-zawołał James tarzając się po podłodze.

Rudowłosa pokazała mu język i uśmiechnęła się zadziornie a Albus w tym czasie wyciągał z włosów pióra.

-Dzieciaki ,bo jutro znowu nie będziecie mogli wstać.-przypomniała o swojej obecności pani Potter.

-Już idziemy na górę mamo.-odpowiedział Albus ,zebrał swoje rzeczy ,zostawiając jedynie zapakowany kufer i wybiegł z pokoju.

Lily uśmiechnęła się do nas i też pobiegła do swojego pokoju. Zauważyłam ,że jeden z trampków mi uciekł i latał nam nad głowami. Coś czułam ,że prezent był od dzieci Hermesa. Podskoczyłam w górę i złapałam but za sznurówkę. Oba trampki zamknęłam na powrót w pudełku żeby nigdzie sobie nie odleciały jak przestanę ich pilnować i razem z Jamesem wyszłam z salonu. Weszliśmy po schodach na piętro i rozeszliśmy się do pokoi. Ziewnęłam cicho ,postawiłam pudełko ze skrzydlatymi trampkami niedaleko łóżka ,przebrałam się w piżamę ,zgoniłam Hadesa z mojej poduszki ,wlazłam do łóżka ,zakryłam się kołdrą i zasnęłam.

***

Stałam po kolana w lodowatej wodzie w ciemnym lochu ,sklepienie podtrzymywały czarne ,kamienne kolumny ozdobione kamiennymi wężami. Czułam ,że jestem boso ,miałam na sobie krótkie spodenki ,koszulkę na ramiączkach i cienką czarną kurtkę. Lochy powoli napełniały się wodą ,dopiero teraz zobaczyłam ,że jest dziwnie zielona ,jakby ktoś rozpuścił ciemnozieloną farbę. Cała się trzęsłam z zimna. Rozejrzałam się w poszukiwaniu wyjścia. Zobaczyłam około sto metrów ode mnie kamienne schody ,rzuciłam się w ich stronę biegiem ale woda mnie spowalniała. Po dwóch minutach poczułam pod stopami pierwsze kamienne stopnie ,woda sięgała mi już do połowy ud. Zaczęłam jak najszybciej wspinać się po schodach czego nie ułatwiały mi bose stopy. Przeskakiwałam po kilka stopni na raz ,ciemna tafla wody była coraz niżej. Schody były kręte ale w końcu wybiegłam w innym lochu i zatrzasnęłam drzwi zamykając dojście do schodów jakby to miało powstrzymać wodę. Na ścianach  pochodnie zapłonęły na fioletowo oświetlając komnatę mdłym blaskiem. Podłoga była czarna ,przypominająca skórę węża ,płaskorzeźby na ścianach przedstawiały węże ,walczących gladiatorów a na ścianie po drugiej stronie lochu wycięta w kamieniu była wielka czaszka z wężowym językiem ,Mroczny Znak. Słyszałam szum wody zbliżającej się do mnie. Rozejrzałam się po pomieszczeniu gorączkowo szukając wyjścia ,kilka metrów dalej były stare ,drewniane drzwi. Pobiegłam w ich stronę i spróbowałam je otworzyć ale były zamknięte. Wyglądały jakby były tu od wieków więc musiały być już dość kruche. Nie zwracając na nic uwagi zaczęłam je wybijać uderzeniami pięści ,w końcu stare drewno rozsypało się i w drzwiach powstała dziura na tyle duża ,żebym mogła przez nią przejść. Po drugiej stronie był ciemny korytarz ,ściany były zrobione z kamienia ,przebiegłam nim kilkadziesiąt metrów i trafiłam do owalnego ,ciemnego pomieszczenia. Podłoga była kilka metrów pode mną ,mniej więcej na moim poziomie były poukładane wąskie kładki z desek ,które nie wyglądały na młodsze od drzwi ,które niedawno zniszczyłam. Nade mną znajdowało się coś w rodzaju sufitu ,widziałam deski ,na których był ułożony. Nie miałam czasu na czekanie ale nie miałam innej drogi ucieczki niż te deski. Wzięłam głęboki wdech i ostrożnie weszłam na najbliższą deskę. Stare drewno zatrzeszczało mi pod stopami ale jakimś cudem nie runęłam w dół. Nie było to przyjemne doświadczenie chodzić boso po starych deskach ,czułam ,że w stopy wbijały mi się wióry ale powoli przesuwałam się dalej. W górze usłyszałam łomot ,jakby ktoś strzelał z armaty albo…albo ktoś walczył na różdżki. Sufit zaczął się trząść ,posypało się  niego trochę piasku ,deski po których chodziłam też lekko się telepały. Dotarłam na skrzyżowanie dwóch desek kiedy mocniejszy wystrzał wstrząsną całą konstrukcją. Jakimś cudem się utrzymałam ale sufit nadal się trząsł. Usłyszałam trzask jakby coś pękało i nagle wszystko zaczęło się sypać. Z góry leciały deski ,kamienie i piach ,powoli w suficie robił się wyłom przez który wpadało światło słoneczne rażące mnie w oczy. Cały hałas narastał i nagle kilka metrów ode mnie spadł wielki kawał sufitu łamiąc deski. Wszystko zaczęło pękać ,dziura nade mną powiększała się a ja czułam ,że za chwile spadnę w dół. Deski pod moimi stopami zaczęły pękać. Spojrzałam w górę ,przez dziurę ,zobaczyłam rzędy kamiennych siedzeń zniszczonych przez upływ czasu ,niebieskie ,bezchmurne niebo przecinane kolorowymi grotami zaklęć. Deski zatrzęsły się tak mocno ,że prawie się przewróciłam ,zobaczyłam kilka osób ,dwóch chłopaków ,James i Aron ,blondyna ,tak to Luke ,rudowłosa dziewczyna o elfie twarzy ,chłopak o jasnobrązowych włosach z łukiem w rękach ,czarnowłosa dziewczyna i ,co najdziwniejsze ,lis wielkości samochodu osobowego o biało-różowym futrze ,wszyscy bronili się przed postaciami w czarnych szatach z maskami na twarzach. W mózgu zapaliła mi się jakaś lampka ,coś zaskoczyło i dotarło do mnie gdzie jestem ,rzymskie Koloseum ,tylko skąd ja się tu wzięłam!? Wszystko znowu się zatrzęsło ,deski pękły a ja poleciałam w dół…

***

Gwałtownie poderwałam się z łóżka i przypadkiem przywaliłam Jamesowi z otwartej dłoni w twarz.

-Ej ,spokojnie ,mnie też nie cieszy perspektywa umierania z nudów na historii magii i zdawania SUMów ale to nie powód ,żeby mnie lać.-powiedział chłopak.

-James ja…to nie tak ,przepraszam.-mruknęłam.

-Okey ,spokojnie.-uśmiechnął się do mnie rozbrajająco i poczochrał mi włosy dłonią-Wstawaj leniwcu ,zaraz śniadanie.-dodał.

Przetarłam oczy ,ziewnęłam i zeskoczyłam z łóżka.

-Kto ostatni na dole!-zawołałam i rzuciłam się biegiem do wyjścia z pokoju.

-Ej!-zaśmiał się James i rzucił się biegiem za mną.

Zbiegliśmy po schodach i przepychając się wpadliśmy do kuchni.

-Pierwsza!
-Pierwszy!
Zawołaliśmy równo. Usłyszałam śmiechy reszty Potterów ,którzy już siedzieli przy stole.

-Tatoooo ,a naprawdę pojedziemy samochodami z Ministerstwa?-zapytała Lily robiąc do ojca słodkie oczka.

Czarnowłosy auror uśmiechną się do córki znad porannego wydania Proroka Codziennego i popatrzył na nią przez swoje okrągłe okulary.

-Naprawdę mała ,ale jedz już bo się spóźnimy.-odpowiedział jej.

-Ale ja nie jestem już głodna.-mruknęła rudowłosa krzyżując chude ramionka-Chcę już jechać i w wakacje chcę pojechać z Jamesem do obozu ,oni mają pegazy.-strzeliła focha ale wyglądało to tak słodko i zabawnie ,że ledwie powstrzymałam śmiech.

-Oj mała…-James podszedł do siostry i zmierzwił jej rudą czuprynę-Naprawdę ci tak na tym zależy?-zapytał kucając przed nią.

-Yhym…zabierzesz mnie?-zrobiła do niego oczka proszącego pieska.

-Wiesz ,pogadam z Chejronem i zobaczymy co z tego wyjdzie okey?-uśmiechnął się do niej łobuzersko.

-Yay kocham cię Jamie!-zawłołała z radością i uwiesiła się na szyi Jamesa.

-Wiem rudzielcu ale zaraz mnie udusisz.-zaśmiał się-A teraz leć sprawdź czy Hades i Nike gdzieś się nie zgubiły.-puścił do niej oczko.

-Dobra!-zawolała i wybiegła z kuchni.

Miny reszty Potterów po tej scence były bezcenne. Oto ich syn James ,największy postrach (poza mną) profesor McGonagall zachowywał się dojrzalej niż zwykle. Chłopak tylko zrobił minę niewiniątka i mocno szturchną Albusa.

-A ty na co się gapisz?-zapytał pokazując mu język.

-Kim ty jesteś i gdzie twoi współplemieńcy porwali Jamesa?-zapytał młodszy z braci.

-Hmmm…nie wiem ,Desiu ,czy może nie zgubiłaś mnie podczas wizyty u swojego ojczulka odpowiadającego za żywot trupów?-zwrócił się do mnie.

-Nie wiem ,może podmienili cię na jednego z tych trupów ,które służyły Persefonie.-odpowiedziałam zajmując miejsce przy stole.

Od razu zabrałam się za kanapki z Nutellą i herbatą z cytryną. Po śniadaniu przejrzałam wszystkie rzeczy ,żeby niczego nie zapomnieć i z uwagi na fakt ,że moje jedyne trampki wczoraj „umarły” założyłam te skrzydlate ,odkrycie dnia ,skrzydła się ukrywały jeżeli się tego chciało. O dziesiątej pod dom podjechało auto z Ministerstwa Magii ,wszyscy się do niego zmieściliśmy. Pojazd ruszył przez Londyńskie ulice i ze względu na zatłoczenie miasta pół godziny później byliśmy na dworcu King’s Cross. Peron 9 i ¾ był wypełniony uczniami i ich rodzinami ,biały dym z czerwonej lokomotywy ekspresu Londyn-Hogwart ograniczał widoczność ,wszędzie widziałam znajome twarze i słyszałam znajome głosy ,w powietrzu unosiła się niepowtarzalna atmosfera ekscytacji i ciekawości.

-DES!-rzuciła się na mnie burza jasnych włosów i Yuri prawie przygwoździła mnie do ściany-Des ,ty wariatko ,sadystko ,zboczeńcu ,leniu ,do cholery jasnej tęskniłam za tobą jak tonący za powietrzem!-wyrzuciła z siebie jednym tchem.

-Ja za tobą też ty niewyżyta ,mała ,złośliwa wariatko.-zaśmiałam się.  

Po tym ,całkiem normalnym ,powitaniu poszliśmy zająć miejsca w pociągu ,który niedługo później odjechał wioząc nas z powrotem do szkoły.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Tak ,Yuri jest całkiem spokojną osobą! Fragment z nią dedykuje Emi ,w końcu to ty ją wymyślałaś ,tak ja dalej o tym pamiętam =D. No to zaczynam na nowo wymyślać intrygi ,problemy i ogólnie Trudne Sprawy xD. Apeluję do Was ,czytałeś=skomentuj ,to naprawdę dużo znaczy.                    

35. Powrót do normalności

No to dzisiaj z nudów postanowiłam napisać nn. Czy tylko ja nie chcę iść jutro do tej dżungli nazywanej szkołą? .__. Masakra ale pocieszam się tym ,że zamówiłam sobie "Pamiętniki Półbogów" i za parę dni je dostanę więc jaram się jak głupia. Dedyk jest dla Kath i obu Wik (więcej was matki nie miały żebym nie wiedziała jak o was pisać? xD).

Obudziłam się popołudniu na jednym z łóżek w obozowym szpitalu ,który mieścił się na drugim piętrze Wielkiego Domu. Przymknęłam oczy żeby uchronić je przed rażącym światłem słońca. Westchnęłam cicho i przewróciłam się na lewy bok. Pierwsze co odkryłam ,byłam mniej obolała niż przez ostatnie kilka dni co było dość zaskakujące ale nie narzekałam ,kolejne odkrycie na łóżku obok spał James a jeszcze kawałek dalej Ian siedział na łóżku i rozmawiał z Avanem. Chwila ,czyli już po wszystkim? I jak tu trafiłam? No przecież jestem głupia i zapomniałam ,że wróciliśmy w nocy zaraz po tym jak zapobiegliśmy wojnie bogów. Dziwne ,że jeszcze nikt tu do nas nie wparował ,może jeszcze nie wiedzą ,że wróciliśmy?

-Ale ja poważnie tego nie wysadziłem ,profesor McGonagall…-wymamrotał James ,przewrócił się na bok i zleciał z łóżka.

Ian i Avan odwrócili głowy i spojrzeli na niego a ja wybuchłam śmiechem.

-Co!? Gdzie!? Jak!?-zawołał Potter zrywając się na równe nogi i rozglądając się dziko po pomieszczeniu.

Nikt mu nie odpowiedział ,chłopcy śmiali się a ja w napadzie głupawi turlałam się po łóżku śmiejąc się i łapiąc się za brzuch ,który już zaczynał mnie od tego boleć. Z oczy pociekło mi kilka łez ,dalej turlałam się po łóżku śmiejąc się jak głupia ,w końcu sama spadłam z łóżka.

-Kurde James ,rozwalasz mnie!-zawołałam nadal chichocząc.

-No to wiem już od kilku lat Desiu.-odparł chłopak posyłając mi rozbrajający uśmiech.

Przestałam się śmiać i podniosłam się z podłogi ,oczywiście moje prze genialne włosy postanowiły opaść mi na twarz ,tak ,że blond kosmyki częściowo zasłaniały mi Jamesa ,odgarnęłam je szybkim ruchem dłoni.

-Desiu?-uniosłam jedną brew ale nie mogłam powstrzymać uśmiechu.

-Tak Desiu.-Potter pokazał mi język i znowu się uśmiechnął.

-Jesteś martwy…-oświadczyłam mu.

-Oj nie denerwuj się Desiu ,mnie przecież nie skrzywdzisz.-odparł czarnowłosy robiąc minkę niewinnego dziecka.

-Pięć…cztery…trzy…-zaczęłam odliczać.

-Pfff ,blefujesz ,jestem za słodki.-stwierdził.

-…dwa…jeden!-skoczyłam na niego przewracając nas oboje na łóżko tak ,że znalazłam się nad nim.

-I ty myślisz ,że to mi przeszkadza?-zaśmiał się James łapiąc mnie za nadgarstki.

-Wiesz ,że przewrócenie cię nie było moim celem?-zapytałam uśmiechając się sadystycznie.

-Noo wiesz ,ja wcale nie sugerowałem niczego ale nie wiem jak jesteś niewyżyta…-odpowiedział Potter uśmiechając się łobuzersko.

-Zamknij się zboczeńcu!-zawołałam śmiejąc się ,wyrwałam dłonie z jego uścisku i zaczęłam go łaskotać.

Gdzieś obok słyszałam śmiechy Avana i Iana. James coś wykrzykiwał prosząc ,żebym przestała ale nie słuchałam go. Nie przewidziałam ,że znowu spadniemy z łóżka i tym razem to James był nade mną. Chłopak uśmiechnął się tajemniczo.

-Nawet nie próbuj Potter!-wrzasnęłam ale on nie posłuchał.

-Zemsta jest słodka Desiu.-szepnął mi do ucha i zaczął mnie łaskotać

Gdybym mogła pewnie zaczęłabym wierzgać się na wszystkie strony pod wpływem tych „tortur” ale Potter nie dawał mi się ruszyć w żadną stronę ,praktycznie przygniótł mnie do podłogi i bezlitośnie łaskotał uśmiechając się rozbrajająco.

-Chłopaki…pomórzcie…!-wrzasnęłam.

-Ja się nie mieszam.-zaśmiał się Ian.

-Ja też nie gołąbeczki.-dodał Avan.

Chwila!? Jakie gołąbeczki!? James zamarł w bezruchu i oboje równo spojrzeliśmy na Avana.

-Bracie…jesteś martwy.-stwierdził Ian próbując powstrzymać śmiech.

-O nie ,nie martwy.-mruknął James.

-To by było za łatwe.-dodała a na mojej twarzy pojawił się sadystyczny uśmieszek.

James zlazł ze mnie i oboje wstaliśmy. No ale poważnie ,ja i James? No dobra ,mogę mu trochę wybaczyć bo nas nie zna no ale nie całkowicie bo nie będzie zabawy.

-Nie przeszkadzamy?-usłyszałam męski głos.

Odwróciłam głowę w stronę drzwi ,w których stali Percy i Katherina ,oboje uśmiechali się z lekkim rozbawieniem.

-Nie ,wcale.-odpowiedzieliśmy wszyscy razem.

Całą czwórką podbiegliśmy do nich i zaczęliśmy zadawać pytania.

-Co się działo jak nas nie było?

-Udało się nam?

-Co się zmieniło?

-Inni już wiedzą ,że wróciliśmy?

I tak dalej. Nawzajem się zagłuszaliśmy ale chyba żadne z nas o tym nie myślało.

-Hej ,hej ,spokojnie!-zaśmiała się Katherina-Nic się nie zmieniło ,nie martwcie się.

-Yhym…Kath dopiero co wrócili ,kiedy zejdą na dół wszyscy się na nich rzucą z pytaniami.-mrukną Percy i uśmiechnął się do nas.

-Percy!-Katherina trzepnęła go w ramię.

-Hej ,ja tylko mówię jak jest.-odpowiedział.

Kath przewróciła oczami a wyraz jej twarzy mówił „czy on może myśleć?”.

-Możemy zjeść obiad ,jestem głodna?-odezwałam się.

Wszyscy znowu się zaśmiali.

-A ty jak zawsze Desiu.-stwierdził James.

-Zamknij się.-mruknęłam i trzepnęłam go w głowę.

-Hej!-James potarł tył swojej głowy ale uśmiechną się.

-Tak ,chodźcie ,jak zjecie idźcie się przebrać i wróćcie do nas ,musicie wszystko opowiedzieć.-odpowiedział Percy.

-Kto ostatni na dole ten Gumochłon!-zawołałam i wybiegłam na korytarz.

Zbiegłam po schodach i wpadłam na stołówkę wypełnioną innymi obozowiczami ,zaraz za mną pojawili się James ,Ian i Avan. Nagle cała sala ucichła a oczy wszystkich skierowały się na nas.

-Ojć.-mruknęłam i uśmiechnęłam się niepewnie-No to…Eee…noo…hej wszystkim?-wymamrotałam.

-Taaa ,geniusz z ciebie Desiu.-szepną do mnie James.

-A ty się zamknij.-znowu oberwał ode mnie po głowie.

I nagle całe napięcie zniknęło ,wszyscy się zaśmiali a mu zajęliśmy nasze miejsca przy stołach ,ja usiadłam z Ianem i Avanem a James przy stoliku Zeusa przy którym spotkałam go lawina pytań od strony Aleksa i Katlin. Może gdyby nie nazywał mnie „Desią” byłoby mi go trochę szkoda ale teraz uśmiechałam się pod nosem obserwując jego sytuację. Po chwili na talerzu przede mną pojawiła się pizza z szynką i pieczarkami więc zabrałam się do jedzenia. Po obiedzie wróciliśmy do domków trochę się przebrać no bo ile można łazić w ubrania wyglądających jak po spotkaniu z wściekłym kotem? No a w temacie kotów jak tylko weszłam do domku Posejdona mała czarna ,puchata kulka rzuciła się na mnie i zaczęła ocierać się o moje nogi głośno mrucząc.

-Hades!-zaśmiałam się starając się nie potknąć o kota.

-Nazwałaś kota Hades?-usłyszałam z boku zaskoczonego Avana.

-To było zanim wydało się ,że spora grupa rodziców nie przysyła mi prezentów gwiazdkowych.-odpowiedziałam szykując sobie ubrań.

Hades popatrzył na mnie wzrokiem ,który zrozumiałam jako „czy ten koleś ma jakiś problem!?”

-Żadnych wygłupów mały.-mruknęłam.

Kot zamachał leniwie ogonem ,wskoczył na moje łóżko i rozłożył się na nim pokazując ,że ma to gdzieś. Poszłam do łazienki się przebrać. Założyłam jeansowe ,krótkie spodenki i białą bokserkę a włosy rozczesałam i zaczesałam je w wysokiego kitka. Po piętnastu minutach zajrzał do nas  James i ruszyliśmy z powrotem do Wielkiego Domu. W stołówce czekali Percy ,Katherina i ten sam centaur ,którego zobaczyłam w nocy.

-Eee…-zaczęłam.

-Chejron!-zawołali Ian i Avan.

-Chwila ,co!?-wyrwało mi się.

-Nie co tylko kto młoda.-odpowiedział centaur-Jestem pierwszym centaurem ,wyszkoliłem wielu herosów ,których znasz z mitologii i zajmuję się szkoleniem was.-dodał.

-Gdzie byłeś?-zapytał Ian.

-Młody ,szkolę was od tysięcy lat przyda mi się czasami trochę wolnego.-odpowiedział Chejron.

-Yhym…możemy już po prostu opowiedzieć?-zapytałam niepewnie.

*2 tygodnie później*

Wyciągnęłam się leniwie na nagrzanym piasku. Słońce zaczynało zachodzić ,Ian i Avan zniknęli gdzieś w oceanie ,James i Alex też gdzieś wsiąkli a ja siedziałam na plaży z Katlin.

-To dzisiaj wracacie do domu?-zapytała córka Zeusa.

-Yhym…-mruknęłam.

-Czyli zobaczymy się dopiero w przyszły roku ,w wakacje…-westchnęła.

-No o ile niczego nie odwalimy.-uśmiechnęłam się pod nosem na myśl ,że niedługo McGonagall potraci na nas nerwy.

-Hej ,o czym gadacie?-podbiegli do nas Avan i Ian.

-A tak o niczym.-odpowiedziała Katlin i uśmiechnęła się niepewnie do Iana.

-Jak zawsze ,blondie musicie od nas uciekać?-Avan zmierzwił mi włosy mokrą dłonią.

-Hej!-zaśmiałam się-Wiesz ,nie możemy wiecznie tylko wam psuć nerwów.-dodałam.

-Olej szkołę ,zostań z nami.-rzucił Ian.

Przez ostatnie dwa tygodnie zdążyłam sobie przypomnieć co to znaczy normalne życie. Okazało się ,że jednak udało mi się pójść na koncert ,na który bilety dał mi Harry na początku wakacji na co on i reszta chłopaków bardzo się ucieszyła. Poza tym z innymi obozowiczami ćwiczyłam z Chejronem (co z tego ,że kilka razy prawie trafiłam mu strzałą w głowę) i zwyczajowo na każdym kroku dostawałam głupawki. Dzisiaj miał się pojawić po nas tata Jamesa ,oboje mieliśmy wszystko spakowane ale nikt się nie pojawiał. No i właśnie James z Aleksem wrócili do nas ,tylko czemu mieli liście we włosach? Pewnie znowu wkurzyli jakieś nimfy albo podrywali te ,które chodziły z jakimiś satyrami mieszkającymi w lesie ,echhh jak dzieci.

-A wam co znowu?-zapytałam.

-Eee ,bliskie spotkanie z krzakami.-odpowiedział James i posłał mi rozbrajający uśmiech.

-Jak zawsze…-przewróciłam oczami.

-Noo i Percy mówił ,że mamy przyjść do Wielkiego Domu ,chyba już tata jest.-dodał.

-Nieeeeeee.-usłyszeliśmy zbiorowy protest naszych przyjaciół.

-Zawsze mamy internet.-powiedziałam ale sama nie chciałam wracać.

Jasne ,bardzo tęskniłam za wszystkimi przyjaciółmi ze szkoły ale stąd też nie chciałam odchodzić ,naprawdę to było nie fair ,że musiałam wybierać czy jestem z jednymi czy drugimi. Czy to takie trudne ,żebyśmy wszyscy mogli się jakoś normalnie widywać? Westchnęłam cicho i wstałam i poszłam po swoje rzeczy. Oczywiście wszyscy postanowili nas odprowadzić. I co? Oczywiście po wejściu do Wielkiego Domu czekała na nas niespodzianka. Zamiast Harry’ego czekała na nas Ginny. Kobieta uśmiechnęła się widząc nas oboje.

-Mamo ,a co z tatą?-zdziwił się James.

-Był zajęty w ministerstwie ,ostatnio mają sporo na głowie.-westchnęła pani Potter.

-Okey…-westchną James-A co się stało?-zapytał.

Rudowłosa zawahała się jakby nie wiedziała co powiedzieć ale po chwili odzyskała pewność siebie.

-Nic ,nic ważnego ,nie musicie się martwić.-odpowiedziała.

Oboje zmarszczyliśmy brwi. Coś musiało się stać ,przecież w Londynie była teraz piąta rano ,gdyby to było takie nic to przecież nie siedzieli w pracy tak długo. Nic nie powiedzieliśmy ,jeżeli nie chcą nam wyjaśnić co się dzieje to niczego się nie dowiemy. Pożegnaliśmy się ze wszystkimi co trwało blisko dwadzieścia minut i wróciliśmy do Londynu świstoklikiem. Po wylądowaniu w kuchni Potterów poczułam ,że coś się właśnie skończyło ,to było takie dziwne skakać od życia czarownicy do życia córki bogów i jeszcze w międzyczasie udawać ,że żyje się całkiem normalnie.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

I koniec. Co powiecie jak powiem ,że to koniec opowiadania? Taa ,kilka osób by mnie udusiło a reszta pewnie olała ale nie wnikam. Tak ,czy tak pisze to dalej ,już zbieram pomysły i niedługo dodam obiecanego one-shota. No i na dzisiaj wszystko ,trzymajcie się ,do napisania =D.

34.

Tak więc byłam dzisiaj tak znudzona sprzątaniem i tą świąteczną sztucznością ,że postanowiłam napisać nowy rozdział. Kit ,że chyba mam szlaban ,kradnę net od sąsiada ,którego nigdy na oczy nie widziałam i piszę z telefonu xD. Nie mam pojęcia co z tego wyjdzie ale co mi tam szkodzi ,dedyk w całości dla Kath ,gadaj sobie wszystko ,ja i tak uważam ,że Ty lepiej piszesz :P.

Przez chwilę byłam tak oszołomiona ,że zapomniałam o wszystkim. Stałam wpatrzona w przestrzeń ,deszcz przemoczył mi ubrania i włosy ,wiatr owiewał moją twarz a ziemia co jakiś czas lekko się trzęsła ale mnie to nie obchodziło. Nie rozumiałam tego ,jak można tak po prostu kogoś zdradzić? I z kim ona współpracowała? Sama nie dałaby rady przeprowadzić tego planu ,jaki kolwiek by on był. Poza tym po głowie chodziło mi też co innego. Udało mi się uratować świat ,razem z chłopakami i Nidafiol ,teraz wystarczyło wrócić na Olimp i jakoś ogarnąć Zeusa i Posejdona... Spojrzałam na Jamesa ,który posłał mi zmęczony uśmiech. W prawej dłoni trzymał Piorun ,on z jedną z najniebezpieczniejszych broni świata nie wydawał najlepszym połączeniem ale w tej chwili było to dla mnie całkiem normalne.
-Chodźcie ,trzeba jeszcze ogarnąć rodziców.-mruknęłam ruszając przed siebie.
Wszyscy poszli za mną bez gadania ,Ian pilnował Githany ,James szedł za nimi na wszelki wypadek ,Nidafiol trzymała się z boku a do mnie podszedł Avan.
-Eee...hej...-zaczął niepewnie.
-Hmm...?-mruknęłam lekko nieprzytomnie.
-Dziękuję...nie wiem ile bym tam jeszcze siedział gdybyś się nie pojawiła.-powiedział.
-Nie masz za co dziękować.-uśmiechnęłam się niepewnie.
-Zawsze jesteś taka cicha?-zmienił temat i delikatnie szturchnął mnie w bok.
-Nie ,normalnie jestem zupełnie inna ,po prostu jestem już zmęczona i chyba za mocno oberwałam w głowę.-odpowiedziałaam tłumiąc ziewnięcie-Przekonasz się jaka jestem nieznośna ,mieszkamy w tym samym domku.-dodałam.
-Już nie mogę się doczekać.-siedemnastolatek puścił do mnie oczko.
Dziesięć minut później dotarliśmy do wejścia na Olimp. Chciałam załatwić to jak najszybciej ,móc olać wszystko i przespać najbliższe dwa dni. Kątem oka zauważyłam ,że Nidafiol wycofała się do tyłu ,powiedziałam Avanowi ,żeby chwilę poczekali i podeszłam do niej.
-Nie mogę z wami iść.-powiedziała jakby czytała mi w myślach.
-Proszę ,możesz ,tylko ty umiesz powiedzieć o co tu mniej więcej chodziło.-odpowiedziałam.
-I tak mi nie uwierzą.-stwierdziła.
-Będą musieli ,proszę ,pomoż nam ostatni raz.
Nida zmierzyła mnie wzrokiem ale po chwili westchnęła i pokiwała głową.
-Niech ci będzie ,nie mam już nic do stracenia.-zgodziła się.
Wszyscy weszliśmy do windy ,która wystrzeliła w górę zabierając nas do siedziby bogów. Na Olimpie nie padało więc dopiero teraz poczułam jak zmarznięta byłam. Później będzie  czas na marudzenie ,teraz powinnam zająć się dokończeniem misji. Szybko dotarliśmy do sali tronowej ,w której nadal było kilku bogów i bogiń. Rozpoznałam Atenę ,Afrodytę i Herę ,facet w skrzydlatych trampkach to na pewno Hermes ,a ten w fioletowej szacie z gepardem przy tronie to chyba Dionizos ,nie byłam do końca pewna ale dziewczyna w brązowej sukience przy ognisku to chyba Hestia. Nasze pojawienie wywołało lekkie poruszenie. Nikt nie zdążył nic powiedzieć bo zagrzmiało i pojawił się Zeus a po chwili Posejdon. Przynajmniej sprowadzenie ich tu mamy z głowy.
-Widzę ,że odzyskaliście moją broń.-zaczął Zeus.
James chciał podejść do niego ale zatrzymałam go.
-Chwila ,najpierw obiecajcie ,że przestaniecie walczyć i wysłuchacie Nidafiol.-powiedziałam.
Zeus przeniół wzrok na mnie.
-Czy ty nam stawiasz warunek dziecko?-zapytał zaskoczony.
-Tak.-odpowiedziałam.
Udawałam ,że jestem spokojna ,naprawdę czułam się jakbym miała nogi z waty. Stawianie się bogom nie było najmądrzejszym posunięciem ale nie miałam wyboru  ,musiałam mieć pewność ,że nie zaczną znowu walczyć.
-Skąd mogę mieć pewność ,że mój brat mnie nie okradł?
-Nie zrobiłem tego.-warknął zirytowany Posejdon-Ale równie dobrze ty mogłeś porwać mojego syna!
-Nie porwałem go!
-Uspokójcie się obaj!-wrzasnęła na nich Hera-Czasami nie chce mi się wierzyć ,że mamy jedną matkę.-westchnęła.
-Piorun ukradła Githany...-wskazałam na dziewczynę-A Avana nie porwał Zeus.-wtrąciłam się.
-Więc kto?-Posejdon skierował to pytanie do Avana.
-Nie zaczyna się zdania od więc.-mruknęła Atena.
-Ja...nie wiem.-westchnął chłopak-Nie pamiętam co się stało...
-To też Githany.-odezwała się Nidafiol.
Wszyscy obecni skierowali wzrok na nią ,Zeus chyba chciał coś powiedzieć ale widocznie wolał nie irytować już Hery.
-Zainicjowała wszystko ,wymyśliła misję dla Avana ,wszystkich zmyliła i poszła z nim ,później go zaatakowała i zabrała do nas ,na koniec zmieniając wygląd poinformowała was i kożystając z zamieszania ukradła Piorun.-wyjaśniła.
-Nadal nie rozumiem po co to było.-odezwał się Dionizos-Niepotrzebne zamieszanie z tą całą wojną ,żyć w spokoju już nie dacie ,tylko wiecznie tworzycie problemy...-zaczął narzekać.
Czy tylko ja mam ochotę zakleić mu usta na jakiś super trwały klej? Patrząc po innych obecnych w sali nie tylko ja miałam takie myśli.
-Sama do końca nie wiem po co to ,mówiono nam jak najmniej ,znałam tylko niektóre plany ,powiedziałam już wszystko.-przerwała mu Nidafiol i dzięki jej za to.
-Potrzebujemy tyle ,szczegółów ,ile tylko się da ,jeżeli nie masz nic przeciwko uwarzam ,że powinnaś się tu zatrzymać.-stwierdziła Atena.
-Zgodzę się jeżeli przysięgniecie ,że nie jest to podstęp.-odpowiedziała Nida.
-Przysięgam za wszystkich nas ,że nie mamy wobec ciebie złych zamiarów.-odpowiedziała bogini.
Nidafiol skinęła głową na znak zgody.
-Czyli już po wszystkim?-zapytałam z nadzieją.
-Tylko zwróćcie mi Piorun a Hermes zabierze was do obozu.-odpowiedział Zeus siadając na swoim tronie.
James podszedł do niego ,oddał broń i wrócił do nas. Do sali weszło kilku cyklopów i zabrało Githany.
-Hermesie ,dopilnuj żeby trafili do obozu.-mruknął Posejdon.
Facet o elfiej twarzy ,blond włosach i w skrzydlatych trampkach podszedł do nas i gestem nakazał iść za sobą. Wyszliśmy przed pałac i zatrzymaliśmy się.
-Zamknijcie oczy.-powiedział Hermes.
Chętnie wykonałam polecenie ,poczułam się jakby otaczała mnie przyjemnie ciepła mgiełka ,która uniosła mnie w powietrze. Po chwili znowu poczułam pod stopami podłogę. Otworzyłam oczy w obozowej stołówce. Przez okna wpadały pierwsze ,pomarańczowe promienie słońca ,dochodziła chyba czwarta rano. Usłyszałam kroki na schodach. Do pomieszczenia weszła zaspana Katherina a za nią jakiś cenatur.
-Dzieciaki...-westchnęła i uśmiechnęła się ze zmęczeniem.
-Przepraszam ,że tak was budzimy...-zaczął Ian.
-Nie budzicie ,odkąd bogowie zaczęli walczyć nie dało się spać.-uspokoiła go.
-Widzę ,że sobie poradziliście.-odezwał się centaur.
-Taa...a z kim rozmawiam?-zapytałam lekko zdezorientowana-Albo dobra ,może jak się wyśpię bo teraz i tak zapomnę...-ziewnęłam.
-Yhymm...to może wrócimy do domków...?-zaproponował James przeciągając się.
-Nawet o tym nie myśl ,wyglądacie jak siedem nieszczęść ,zostajecie tutaj.-stwierdziła Katherina.
Było mi obojęne gdzie miałam spać ,chciałam tylko odpocząć więc nic nie mówiąc dałam się zaprowadzić do łóżka. Praktycznie padłam na materac i natychmiast zasnęłam wtulając się w miękką poduszkę.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
I to uczucie ,kiedy już chyba z samego znudzenia stwierdza się ,że nie potrafisz pisać... Nie wiem jak jest z długością bo piszę z telefonu ,jeżeli jest krótki to wybaczcie.
PS. Nie mam pomysłu na tytuł rozdziału :x.

33. Jak rozpętałam wojnę bogów cz.2

Powracam z małym opóźnieniem ,nie wińcie mnie tylko 5 rozmów na gg ,od których nie mogłam się oderwać =P (Wika ,Kath ,Wiktoria to przez was xD). Ale za to tym razem rozdział długi jak Mur Chiński ,miałam pomysły i prawie wszystko się już wyjaśnia. Wyszło mi chyba około 8/9 stron w wordzie ,jeżeli was dzisiaj nie zanudzę to będzie cud. Jeżeli chodzi o obiecanego one-shota pojawi się jak wszystko się wyjaśni ,teraz zbieram pomysły. Więc życzę miłego czytania. Dedykacja jest jak zawsze dla wszystkich moich sióstr ,kocham was wszystkie ^^ ,no i dla wszystkich obstawiających ze mną tyły na szkolnym Harlem Shake'u ,obawiam się ,że da się mnie zauważyć. PS. Wiktoria ,kiedy w końcu idziemy na ten odwyk? Uzależnienie od książek nie daje mi żyć. xD

Dotrzeć spokojnie do Central Parku ,tak ,chciałabym ,ale zawsze wszystko musi mi wychodzić nie tak ,więc obie skończyłyśmy walcząc z chimerami na środku Manhattanu ,aż dziwne ,że nikt na to nie zwrócił uwagi. Może powinnam wyjaśnić o jakie chimery tym razem chodzi ,nie były to ani te straszne magiczne stworzenia ani ludzie podobni do Nidafiol. Tym razem były to przerośnięte gepardy i czarne wilki z wężami zamiast ogonów ,pazurami lwów ,pyskami diabłów tasmańskich ,kłami jak u tygrysów i czerwonymi oczami ,słodkie nie? Akurat jedna z nich przeskoczyła nade mną i zawarczała na mnie ukazując swoje żółte zęby. Poczułam jak elektryzują mi się włosy ,zacisnęłam mocniej palce na rękojeści miecza i zmierzyłam stworzenie wzrokiem ,jak na razie było chyba największym ,z jakim walczyłam ,ogon miał długości około metra i byłam pewna ,że po jednym ugryzieniu węża na jego końcu bym padła. W powietrzu świsnęła jego łapa a ja w ostatniej chwili uchyliłam się przed atakiem jednak pazury i tak rozdarły mi kawałek bluzki zostawiając na skórze zaczerwienione ślady ,z resztą już nie pierwsze. Chimera znowu zaatakowała i tym razem byłam za wolna ,wielka łapa uderzyła we mnie przewracając mnie na asfalt. Zdarłam sobie skórę na lewym przedramieniu i uderzyłam głową w twardą jezdnię. Nie miałam czasu na rozwodzenie się nad tym ,jak jestem obolała bo stwór przypuścił kolejny atak ,tym razem chciał odgryźć mi ramię. Szybko przetoczyłam się pomiędzy jego łapami unikając paszczy ale zapomniałam o jego ogonie więc genialnie wpadłam prosto na głowę węża ,która wściekle zasyczała i zaczęła szykować się do ataku. Nie myśląc zamachnęłam się na oślep mieczem i odcięłam łeb ,który odtoczył się kilka metrów świecąc żółtymi oczami. Chimera zawyła z bólu i obróciła się w moją stronę dziko wymachując lwimi łapami. Kiedy stanęła na tylnych łapach zadziałałam pod wpływem impulsu ,szybko stanęłam na nogach ,omijając ciosy pazurami podbiegłam do niej i wbiłam jej spiżowy miecz w miejsce ,w którym chyba powinno być serce. Stworzenie zawyło jeszcze głośniej kiedy z rany zaczęła tryskać krew ,szybko wyciągnęłam miecz i odbiegłam. Zauważyłam Nidafiol ,która akurat powaliła dwie chimery na raz ,szczerze to chyba cieszyłam się ,że przynajmniej na razie nie muszę z nią walczyć ,wszystko zależy od tego czy jest szczera. Stado chimer powoli malało ,z początkowych piętnastu zostało siedem i jeszcze żadna mnie nie zabiła ,całkiem nieźle jak na mnie. Mimo zmęczenia ,wielu zadrapań ,kilku ran ,zdartej skóry na lewym przedramieniu ,podartych ubrań i faktu ,że byłam umazana krwią i to chyba nie tylko swoją ,pobiegłam walczyć z dwoma mniejszymi chimerami o czarnej sierści. Wybiłam się w powietrze i posługując się prądami wietrznymi utrzymałam w górze. Przeleciałam nad chimerami jedną rażąc prądem ,po chwili wylądowałam na nogach i zaatakowałam drugą odcinając jej ogon. Pierwsza zdążyła się już otrząsnąć po szoku elektrycznym i teraz krążyła dookoła mnie szykując się do ataku. Po chwili skoczyła na mnie z wyciągniętymi pazurami ,udało mi się wystawić miecz ,który przebił stworzenie zanim dosięgło mnie którąkolwiek łapą. Po kolejnych jakże przyjemnych dwudziestu minutach udało nam się pozbyć ,jak na razie ,wszystkich chimer. Ukryłyśmy się w pustym zaułku ,obie byłyśmy podrapane i umazane krwią a nasze ubrania były podarte.

-Co to było?-wyjąkałam próbując złapać oddech.

-Dzieła ludzi podobnych do ciebie.-odpowiedziała z wyrzutem Nidafiol.

Tak niby mi pomagała ale nadal nie kryła niechęci do mnie ,za co ona mnie w ogóle nienawidziła?

-Nie rozumiem…-powiedziałam opierając się o ścianę.

Nidafiol popatrzyła na mnie jakby myślała ,że żartuję ale kiedy do niej dotarło ,że naprawdę nie wiem o co chodzi zdziwiła się.

-Naprawdę nie wiesz? Mówiono mi ,że wielu z was się tym chwali…-odpowiedziała wpatrując się we mnie swoimi fioletowymi oczami.

-Nie wiem nawet o czym mówisz ,czy mówisz o mnie jako o czarownicy czy półbogu…naprawdę tego nie rozumiem.-powiedziałam odwracając głowę w bok.

-O czarodziejach…naprawdę nie wiesz ,że to wy mi to-tutaj wskazała na swoje kocie uszy wystające  z gęstych włosów-zrobiliście ,i nie tylko mi…może nie bezpośrednio nam ale naszym przodkom.

Zrobiłam wielkie oczy ale po chwili w głowie coś mi się zaczęło układać. Lekcja Obrony Przed Czarną Magią ,było coś o jakimś zaklęciu…Klątwa Diabelstwa ,tak to było to…ale ona była już od dawna zakazana…była też dziedziczna ,jeżeli ktoś dotknięty tą klątwą miał dzieci przechodziło to na nie. Nikt o tym nie wspominał ,wiedziałam ,że wiele razy czarodzieje nie mieli pięknej przeszłości chociażby patrząc po nie tak dawnej wojnie z Voldemortem i byłam świadoma tego ,że jednak znaleźli by się tacy co bez mrugnięcia okiem zmieniali innych w chimery ,ale to i tak nie wyjaśniało czym były te stworzenia ,które nas zaatakowały.

-Słuchaj ,ja poważnie nie wiedziałam…my nie jesteśmy tacy ,nie większość ,naprawdę…zdarzają się tacy opętańcy jak Voldemort ale w większości…-westchnęłam cicho-w większości nie robimy takich rzeczy ,nie wiem kto ci o nas opowiadał ale przekazał ci  bardzo zniekształconą wersję.-dokończyłam.

Dziewczyna nadal się we mnie wpatrywała jakby starając się odczytać moje myśli. Dziwnie się czułam w tej sytuacji ,nigdy nie myślałam ,że ktoś może uważać wszystkich czarodziejów za złych. Tylko ,że ja nie dość ,że miałam przedstawione wszystko normalnie i widziałam wszystko sama to nie byłam ofiarą czarów.

-Nie ważne ,nie obchodzi mnie to ,nie teraz ,zawsze znajdzie się ktoś winny ,teraz pomagam tobie tylko dla tego ,że ze swoich źródeł wiem co się stanie i…sama już nie wiem ,chyba nie chcę do tego dopuścić ,nie zmienisz już tego ,kim jestem.-odpowiedziała.

-Skoro wiesz co się stanie czemu po prostu tego nie powiesz?

-Bo znam tylko ogólny zarys.

-A możesz mi chociaż powiedzieć czym były te stworzenia?

-Też chimery ,tylko stworzone z magicznych stworzeń ,czarodzieje odkryli ,że w takiej postać są mniej niebezpieczne…-wyjaśniła Nidafiol.

Zrobiłam wielkie oczy. Mniej niebezpieczne!? Ta jasne ,chyba nie musieli z nimi walczyć!

-To czym były wcześniej!?

-Z tego co wiem to jakieś Nundu i Wilkołaki…

Dobra ,wszystko jasne ,chyba też już bym wolała to coś niż wielkiego Nundu… Wzdrygnęłam się na samą myśl o spotkaniu z tym stworzeniem.

-Co teraz?-zapytałam przerywając panującą od kilku minut ciszę-Skoro nie mamy jak dotrzeć do Central Parku a już dochodzi południe…-urwałam bojąc się dokończyć.

Nidafiol otworzyła usta ,żeby coś powiedzieć ale z balkonu budynku ,o którego ścianę się opierałam spadło coś. Deszcz zielonych kulek ,które rozbiły się po uderzeniu w ziemię i uwolnił się z nich zielony ,drażniący dym. Spojrzałam na Nidafiol ,wyglądała na równie zaskoczoną co ja ,ale mogła udawać. Poczułam zawroty głowy ,jakbym trzymała się łopatek wielkiego miksera. Dla mnie było już prawie jasne co się stało. Nidafiol mnie oszukała i wprowadziła w pułapkę. Tylko dlaczego powiedziała mi o tych chimerach? Może uważała ,że i tak to nic nie zmieni bo mnie zabiją… Wszystko się rozmazało ,zawirowało i po chwili zniknęło.

***

Obudziłam się przykuta do ściany ciężkimi łańcuchami ,które wrzynały mi się w nadgarstki. Czułam się jakby zbyt długo siedziała w klasie wróżbiarstwa ,w głowie mi się lekko kręciło ,powieki miałam ociężałe ,nadal czułam drażniący dym chociaż już go nie było. Odczekałam chwilę czekając aż otępienie minie i rozejrzałam się po pomieszczeniu. Pierwsza uwaga ,było ciemno ,nie było okien ,jedynie drzwi w przeciwległej ścianie ,poza tym było chłodniej niż w nocy ,w parku a ja miałam tyle szczęścia ,że moje ubrania były podarte. Mam już po kolejnych trampkach ,no o ile przeżyję. Spojrzałam w bok i tu niespodzianka ,obok mnie wisiała nieprzytomna Nidafiol. Czyli ona mnie nie zdradziła? Już nic nie rozumiałam. Może to dla zmylenia mnie…nie to bez sensu ,już mnie złapali a jeżeli ona byłaby po ich stronie to jej by nie więzili. Ale w takim razie kto za tym stał? I gdzie byłyśmy? Dziewczyna lekko się poruszyła i po chwili otworzyła swoje fioletowe oczy.

-Co do cholery się dzieje!?-wykrzyczała to ,co mnie też męczyło.

-Fajnie by było gdybym wiedziała…-mruknęłam.

Nie wiem po co to zrobiłam ale szarpnęłam ręką jakby licząc na przerwanie się łańcucha ,nic z tego były za mocne.

-Nie ma co próbować ,nie przerwiesz ich.-rzuciła Nidafiol.

-Skąd wiesz?-zwróciłam głowę w jej stronę.

-Bo za tym stoi ten debil ,Thiago  ,pewnie po tym ,co się ostatnio stało podlizał się komuś i wepchał na ważniejsze miejsce.-powiedziała ostrożnie dobierając słowa.

Ona coś ukrywała ,coś się z nią stało… Nie ,to nie mój problem.

-Kto taki? I skąd wiesz ,że to on?-zapytałam.

-Zostawił swój miecz przy drzwiach ,mówiłam ,że to debil ,poza tym już z nim walczyłaś ,raz muszę stanąć po twojej stronie ,dobrze ,że ktoś go zlał i to jeszcze niedoświadczona czternastolatka.-odpowiedziała.

Coś mi się przypomniało ,ten co porwał na początku roku szkolnego Jamesa i Arona ,pewnie to o nim.

-Wiesz ,jesteś wredna ,chyba jednak mamy coś ze sobą wspólnego.-stwierdziłam.

-Ktoś ci już kiedyś mówił ,że za dużo gadasz?-zapytała Nidafiol.

-A co? Chcesz całą listę?-odgryzłam się.

-I frytki do tego poproszę.-odcięła się.

-Wybacz ,frytki się skończyły…

Nie wiem jak długo byśmy to jeszcze ciągnęły gdyby nie to ,że do pomieszczenia wszedł właśnie Thiago. Tak ,to był ten ,który porwał chłopaków ,poznałam go po odciętym przeze mnie rogu.

-Nidafiol ,miła niespodzianka.-uśmiechnął się ironicznie-I nasza kochana córeczka bogów.-rzucił mi mordercze spojrzenie a ja odwdzięczyłam się tym samym.

-Za każdym razem ,kiedy się odzywasz mam ochotę odciąć ci język.-warknęła do niego Nidafiol.

-Nie masz czym się martwić ,niedługo nie będziesz musiała mnie słuchać ,szkoda tylko ,że nie mogę się ciebie pozbyć osobiście.-odpowiedział Thiago przejeżdżając pazurem po jej szczęce.

Chwila ,to ją chcą zabić? Ciekawe co takiego się stało…? Dobra ,a co ze mną? Thiago i Nidafiol się kłócili a ja musiałam wykombinować jak stąd uciec. Może udało by mi się zniszczyć te łańcuchy ogniem ,tylko muszę to zrobić tak ,żeby Thiago nie zauważył ,ale co później? Nidafiol może mi pomóc ,poza tym mimo wszystko chyba nie powinnam jej tak zostawić ,jednak jakoś mi już pomogła…ale to oznaczało ,że jakoś będę musiała się pozbyć Thiaga. Kit z tym ,już z nim walczyłam ,coś wymyślę. Zabrali mi jeden z mieczy ,drugi na wszelki wypadek miałam ukryty we włosach jako wsuwkę. Przywołałam ogień jedynie w tych ,miejscach ,w których to było konieczne ,po kilku minutach łańcuchy się przerwały a ja bezszelestnie wylądowałam na podłodze. Thiago na razie nic nie zauważył ,chyba naprawdę był debilem. Obeszłam go i stanęłam za nim djąc znak Nidafiol żeby udawała ,że nic się nie dzieje. W jednej chwili mocno chwyciłam Thiaga za ramiona ,chłopak obejrzał się zaskoczony ale nie dałam mu czasu na reakcję ,od razu poraziłam go prądem. Po chwili puściłam go i opadł bezwładnie na betonową posadzkę. Spokojnie podeszłam do Nidafiol i uważając żeby jej nie poparzyć zniszczyłam jej łańcuchy. Dopiero teraz przyjrzałam się swoim nadgarstkom ,łańcuchy zrobiły swoje ,zostały po nich czerwone ślady i w niektórych miejscach przetarcia.

-Wiesz jak stąd wyjść?-zapytałam.

Nidafiol skinęła głową i dała mi znak ,żebym szła za nią. Korytarz ,na który się wydostałyśmy był całkowicie pusty i równie ciemny co pomieszczenie ,w którym nas trzymano.  Nidafiol zabrała ze sobą miecz Thiaga i szybko wyprowadziła mnie na zewnątrz ,dziwiło mnie to ,że wszędzie było pusto. Kiedy wydostałyśmy się na zewnątrz zobaczyłam ciemne niebo ,byłyśmy gdzieś na Manhattanie ,był już późny wieczór. Koniec ,nie zdążę już nic zrobić ,ani odnaleźć Avana ,ani Jamesa i Iana nie wspominając o piorunie Zeusa ,koniec ,można już ogłosić koniec świata.

-Jesteś niedaleko.-odezwała się Nidafiol.

-Co? Czego? Przecież już nie zdążę ,nawet jakbym nie była sama to byłby koniec.-odpowiedziałam.

-Możesz spróbować…niedaleko jest wejście na Olimp ,może jednak uda ci się przekonać bogów ,albo chociaż dadzą ci więcej czasu.-powiedziała.

-Wiesz ,chyba obie w to nie wierzymy ,ale dobra…-westchnęłam.

-Ja nie mogę tam wejść ,jeżeli wydarzy się cud i jednak ci się uda będę czekać ,pomogę…-dodała.

-Przecież…nie rozumiem tego ,po co mi pomagasz?

-Mam swoje powody ,to nie twój problem.-wzruszyła ramionami-Tam masz wejście ,powodzenia.-dodała wskazując tylne wejście do jednego z budynków.

-Nie dzięki…-mruknęłam cicho i poszłam we wskazanym kierunku.

Drzwi nie miały klamki ,genialne nie? Więc jak to otworzyć? A więc mój geniusz…dobra strzelałam ,po prostu dotknęłam drzwi a one się otworzyły. Takie małe zaskoczenie ,w środku była winda wykonana z białego marmuru i złota ,najgenialniejsze było to ,że nie było żadnych przycisków. I jak się dostać na górę? No tak ,weszłam do środka ,drzwi się zatrzasnęły i winda wystrzeliła w górę z prędkością mogącą zawstydzić wszystkie japońskie pociągi. Prawie dostałam zawału ,gdyby nie to ,że byłam gotowa spotkać się ze wszystkim to bym pewnie zeszła tu na serce. Po chwili drzwi otworzyły się. Wyszłam z windy na marmurowy chodnik. Przede mną były wielkie schody prowadzące prosto do największego pałacu jaki kiedykolwiek istniał ,był wykonany z białego marmuru ,wykonany w stylu częściowo starogreckim a częściowo starorzymskim. Pod pałacem było miasto wyglądające jakby było wyciągnięte z czasów starożytnych. Pewnie było zamieszkane ale teraz nie było widać nigdzie żadnych oznak życia ,pewnie wszyscy woleli zniknąć zanim wybuchnie wojna ,albo stanęli już po stronie jednego z bogów. Niepewnie ruszyłam w stronę pałacu ,wspinałam się po schodach mijając pomniki bogów ,Apollo ,Artemida ,Afrodyta ,Atena ,Ares… Co ja mam w ogóle powiedzieć? „Hej ,proszę nie próbujcie się zabić bo zniszczycie świat ,postaram się to odkręcić…bla bla bla” Tak ,stanę przed bogami w podartych ubraniach ,poobijana ,podrapana ,umazana krwią i rozczochrana ,genialnie. Po kilku minutach dotarłam pod wejście do pałacu ,wielkie dwudziestometrowe drzwi były otwarte. Niepewnie weszłam do środka ,wszystko było tu takie wielkie ,że czułam się jak jakaś mrówka. Szybko odnalazłam salę tronową ,chyba zebrali się tam wszyscy możliwi bogowie. W półkolu było ustawione dwanaście wielkich tronów ,pewnie dla głównych dwunastu bogów. Myślałam ,że będę musiała na siebie jakoś zwrócić na siebie uwagę ,ale ja zawsze się mylę. Kiedy stanęłam w wejściu wszyscy spojrzeli w moją stronę i rozsunęli się robiąc mi przejście do tronu stojącego na samym środku sali ,na którym siedział Zeus. Może byłoby warto wspomnieć ,że bogowie mieli tak na oko po dwadzieścia metrów ,fajnie ,że nie odziedziczyłam po nich wzrostu ,przecież wcale nie mam zaledwie metr siedemdziesiąt i to na trzycentymetrowych obcasach. Zeus spojrzał na mnie jakby oczekując ,że zaraz wyjmę jego broń albo zrobię nie wiadomo jak cudowną sztuczkę magiczną. Fajnie ,po porostu świetnie. Zauważyłam też Posejdona ,siedział na tronie obok swojego brata. Porównując ich ze sobą można by zauważyć dwie główne różnice ,pierwsza kolory oczu u Zeusa były niebieskie jak niebo a u Posejdona morskie ,druga kolory włosów bóg nieba miał je w kolorze blond a bóg mórz miał brązowe ,poza tym Posejdon miał przy sobie trójząb i wodorosty wplecione w brodę. Przeszłam niepewnie pod trony moich ojców (okej to brzmi dziwnie ale nie marudzę) spuściłam głowę i uklękłam na jedno kolano.

-Wstań dziecko.-odezwał się Zeus.

Nie kłóciłam się ,zrobiłam co kazał.

-No tak ,cześć…ogólnie wszystkim…nie wiem czy mnie kojarzycie czy nie…-wymamrotałam cicho.

-Na otchłań Tartaru!-wykrzyknęła któraś bogini-Dziecko ,co ci się stało?-kiedy wyszła na środek zrozumiałam jej reakcję.

Była niewyobrażalnie piękna ,wszystko się na niej idealnie układało ,włosy miała idealnie uczesane a jej twarz była idealna pod każdym względem. Afrodyta ,to mogła być tylko ona. No i nic dziwnego ,że tak zareagowała ,pewnie rzadko widuje swoje dzieci w takim stanie ,no to doprowadzenie Afrodyty do stanu przedzawałowego już zaliczone.

-no trochę ataków od jakichś dziwnych stworzeń ,bliskie spotkanie z pazurami ,porwanie i takie tam…-spuściłam wzrok.

-Tak nie może być…-zaczęła bogini.

-Zajmiesz się tym później ,mamy bardziej naglące sprawy.-przerwał jej Zeus ,za co otrzymał mordercze spojrzenie od bogini miłości ,która niechętnie wróciła na swoje miejsce-Więc słuchamy.-dodał przenosząc wzrok na mnie.

-Ee…no tak to może tak…echh…wiecie okey ,nie udało mi się…-wymamrotałam.

Po sali rozniosły się szmery ale ja mówiłam dalej.

-Ale wiem ,że żadne z was nie jest złodziejem ani porywaczem ,Hades jest równie niewinny…chciałam…chciałam prosić o danie mi jeszcze czasu ,przysięgam ,że wszystko się uda.-dodałam cicho-Poza tym muszę jeszcze odnaleźć Iana i Jamesa…

Taa ,naiwne ale co ja mogłam?

-Porwałeś mojego drugiego syna!?-ryknął Posejdon na Zeusa.

-To ty porwałeś mojego i wykradłeś mi broń!-odpowiedział tym samym Zeus.

I zaczęła się kłótnia ,tak w większości nie słuchałam ,próbowałam przerwać ale nic z tego nie wyszło. W końcu temat zszedł na „kogo matka Rea kochała bardziej” no poważnie? Kurde ,nie no całkiem normalna rodzina nie? Dopiero Atena i Hera rozdzieliły obu bogów i chyba równo ich opieprzyły. No i znowu pojawiło się słynne „ale” właśnie dzięki mnie i mojemu geniuszowi bogowie wypowiedzieli sobie wojnę. No to w dzisiejszym programie mamy koniec świata. Ledwie się zorientowałam co się dzieje. Bogowie zaczęli znikać ,Zeus i Posejdon już dawno zajęli się przygotowaniami do walki a ja stałam nadal jak słup na środku sali.

-Chodź.-usłyszałam Atenę ,teraz była normalnego wzrostu.

Bogini pociągnęła mnie w stronę wyjścia z Olimpu.

-Możesz jeszcze to uratować. Nie mogę ci pomóc ,wiem jedynie ,że musisz szukać w Central Parku.-powiedziała prowadząc mnie do windy-Kiedy odnajdziesz wszystkich i odzyskasz piorun wróć do sali tronowej…-dodała.

Wbiegłam do windy i zjechałam z powrotem do Nowego Jorku. Nad miastem było słychać już pierwsze grzmoty i gdzieś z daleka szum wody. Niedobrze ,miałam bardzo mało czasu ,musiałam zdążyć chociażby przed całkowitym zniszczeniem miasta… Drzwi windy same się otworzyły ,wybiegłam na zewnątrz jak najszybciej. Pierwsze z czym się zetknęłam to nienaturalnie silny wiatr. Podbiegłam do Nidafiol stojącej pod ścianą ,tak ,żeby unikać wiatru.

-Zgaduję ,że się nie udało.-powiedziała próbując przekrzyczeć wiatr.

-Tak jakby…Atena powiedziała ,że możemy mieć jeszcze szanse ,muszę znaleźć chłopaków i piorun.-odpowiedziałam.

-Oni w kilka godzin zniszczą miasto!-wrzasnęła.

-Więc musimy się pośpieszyć ,wolę jedno zniszczone miasto od końca świata! Jeżeli możesz mi pomóc to zrób to!

Nidafiol tylko skinęła głową i zaczęła mnie prowadzić w stronę Central Parku ,nie ułatwiał nam tego wiatr i trzęsąca się co jakiś czas ziemia. Czemu to akurat bogowie nieba i morza i trzęsień ziemi musieli się pokłócić!? Ciężko było o kogoś mniej niebezpiecznego!? Na jednej z witryn sklepowych udało mi się dojrzeć godzinę ,było trochę przed północą. Po około dwudziestu minutach udało nam się dotrzeć do parku. Kiedy Nidafiol się zatrzymała ziemia zatrzęsła się tak mocno ,że przewróciłyśmy się na trawę. Po całej okolicy przetoczył się grzmot ,na niebie pojawiła się wielka błyskawica ,a za nią kolejne ,deszcz zaczął padać tak mocno ,że uderzenia kropli były jak uderzenia małych kamyków spadających z kilkunastu metrów. Ziemia zatrzęsła się znowu i zaczęła pękać. Czy ja zobaczyłam błysk łusek? Sama już nie wiedziałam. Nie byłam do końca pewna czy to na pewno Posejdon powoduje te wstrząsy. Może gdybym nie wspomniała o zaginięciu Jamesa i Iana nie byłoby tego ,może wtedy dali by mi jeszcze chociażby jeden dzień? Czemu ja musiałam to powiedzieć!? Jestem tak strasznie głupia! Tak więc oto ja ,geniusz wszechczasów ,wywołałam wojnę bogów ,może dostanę Nobla? Dziwiło mnie ,że nigdzie nie widać śmiertelników ,żadnych służb ,ani ludzi ,jakby wszyscy zniknęli. Usłyszałam czyjeś wrzaski ,a może to wiatr? Były coraz głośniejsze aż w końcu z krzaków wypadły trzy postacie. Chociaż ciężko mi było uwierzyć w chociaż takie szczęście to dwiema z nich byli Ian i James. Trzecią osobą była z pewnością dziewczyna ale nie widziałam jej twarzy ponieważ miała kaptur i maskę szakala.

-James ,Ian!-wyrwało mi się.

Obaj w tym samym momencie obejrzeli się na mnie ,nie wyglądali lepiej ode mnie ,też  byli umazani krwią ,ich ubrania były w podobnym stanie ,co moje i wyglądali na wykończonych.

-Des!-zawołali z ulgą.

Przeniosłam wzrok na trzecią postać. Była z pewnością dziewczyną ,miała czarny płaszcz z kapturem spinany na coś podobnego do zęba wilka lub szakala ,na twarzy miała maskę szakala ,udało mi się zauważyć kosmyk czarnych włosów ,była ubrana na czarno a w ręce trzymała sztylet wyglądający na robotę Egipcjan. Wydawała mi się znajoma…

-Co jest!?-ja i James zadaliśmy to pytanie praktycznie w tym samym momencie tylko ,że on patrzył na Nidafiol a ja na tą dziewczynę.

-Ona może nam pomóc.-odpowiedziałam-A teraz wy.

-Ona nas porwała i próbowała gdzieś zaciągnąć ,poza tym nic nie mówi i chyba jest po stronie tych złych.-wyjaśnił James.

W tym momencie dziewczyna mnie zaatakowała. Szybko zablokowałam jej sztylet mieczem ,który ukrywałam we włosach i odepchnęłam ją. Była bardzo zwinna ,szybko złapała równowagę i znowu zaatakowała ale tym razem wyciągnęła ukrywany wcześniej drugi sztylet. Zaczęłyśmy szybko wymieniać ciosy i robić uniki. Ziemia się trzęsła a burza szalała nad całym miastem ,usłyszałam jak gdzieś przewraca się drzewo. Dopiero po chwili zorientowałam się ,że pęknięcie w ziemi robi się coraz większe za każdym razem kiedy uderzałam w przeciwniczkę. Dopiero po chwili usłyszałam Nidafiol.

-Nie rób tego ,oni tego chcą!

Uchyliłam się przed kolejnym ciosem i odskoczyłam.

-To co teraz?-zapytałam próbując złapać oddech.

-Wiem gdzie może być chłopak ,nie wiem co z piorunem ,chodź za mną a niech twoi kumple zajmą się tą tu ,oni nie pogorszą sytuacji ,jeżeli ty będziesz z nią walczyć będzie nieciekawie.-odpowiedziała dziewczyna.

James i Ian pokiwali głowami na znak ,że rozumieją.

-Wrócę z twoim bratem.-obiecałam Ianowi-I obaj nie dajcie się zabić!-dodałam odbiegając.

Nidafiol zaprowadziła mnie w mniej uczęszczaną część parku pod jakiś pomnik ,nie przyjrzałam się mu ,od razu wprowadziła mnie do tunelu ,do którego wejście było ukryte w pomniku. Tym razem też było tu pusto ale tym razem korytarz był bardziej kręty ,często trafiały się rozwidlenia i skrzyżowania. Nidafiol prowadziła mnie bez zastanowienia ,jakby znała drogę na pamięć. W końcu dotarłyśmy do miejsca w którym zaczęły pojawiać się drzwi do pomieszczeń ,których przeznaczenie ciężko było określić. Coś mi się przypomniało ,w moich snach pojawiało się podobne miejsce ,kiedy Nidafiol otworzyła jedne z drzwi ja sobie uświadomiłam ,że sama wiedziałam ,że należy je otworzyć. Weszłyśmy do środka. Na podłodze siedział czarnowłosy siedemnastolatek ,oczy miał koloru morskiego ,wyglądał jakby był tu od dłuższego czasu i nie dostawał odpowiedniej ilości jedzenia ,miał też kilka płytkich ran ale ogólnie rzecz biorąc chyba nie było z nim najgorzej. Kiedy nas zobaczył podniósł się na nogi i spojrzał na nas nieufnie. Mi przyjrzał się dokładniej ,no bo zawsze jak poznaję nowych ludzi muszę wyglądać okropnie nie? Dobra to chyba cześć mózgu stworzona mi przez Afrodytę się odzywa.

-Kim jesteście?-zapytał.

-Moje imię nie jest dla ciebie ważne ,tylko ratuję twój tyłek.-rzuciła Nidafiol.

Spojrzał jej w oczy i zmarszczył brwi.

-Jesteś jedną z nich…czemu miałabyś mi pomagać ,chyba to działa na odwrót ,chcecie mnie zamęczyć.-odpowiedział.

-Jestem inna ,bynajmniej od jakiegoś czasu ,jak mi nie ufasz ,zaufaj jej.-powiedziała wskazując na mnie.

Chłopak znowu przyjrzał się mi a ja jemu. Widziałam go ,w snach ,zawsze on się pojawiał…

-Widziałem cię…we śnie.-powiedział.

Zaskoczył mnie. Nie tylko ja mam takie przypadki? Dobrze wiedzieć ,że nie wariuję.

-Wzajemnie…-odpowiedziałam.

-Jak się nazywasz i kim jesteś?-zapytał ale nie tak szorstko jak Nidafiol raczej…przyjaźnie.

-Destiny…a moim rodzice zaraz rozwalą świat…to znaczy…echh ,trudno jest być dzieckiem bogów…-wyjaśniłam niepewnie-A ty?

-Avan…syn Posejdona.-trzy słowa wystarczyły ,żebym odzyskała jaką kolwiek nadzieję na uratowanie świata.

-Więc po ciebie tu jestem ,twój brat razem z moim przyjacielem mają na górze małe problemy…poza tym twój…nasz ojciec tłucze się z moim ojcem o ciebie…i…echh ,jak to przeżyję będę musiała w końcu to poukładać…-westchnęłam.

-Ian też tu jest?-zdziwił się Avan.

-Tak ,chcesz się z nim zobaczyć to chodź ,mamy jeszcze wojnę bogów na głowie…-wtrąciła Nidafiol.

Wyszliśmy na korytarz ale tu czekała na nas niespodzianka. Pojawiły się inne chimery ,tym razem bardziej ludzkie ,ale widziałam wszędzie zwierzęce łapy ,rogi ,uszy ,ogony i skrzydła. Zaczęli nas otaczać wyciągając czarne miecze.

-Zatrzymam ich ,zrobiła swoje już wam się nie przydam.-powiedziała Nidafiol wyciągając mieć ukradziony Thiagowi.

-Chyba żartujesz ,poradzimy sobie ,jak zostaniesz sama mogą cię załatwić.-odpowiedziałam.

-Jak zostaniecie was też zabiją.-warknęła.

-Nie ,ona ma rację ,zostajemy.-wtrącił Avan-Macie jakąś dodatkową broń?

Wyciągnęłam z kieszeni podartych spodni srebrną szpilkę ,która wróciła tam kilka minut wcześniej i podałam ją chłopakowi.

-Dzięki.-powiedział kiedy w jego ręce zmieniła się w miecz.

-Nie ma za co.-odpowiedziałam wyciągając drugą broń.

Chimery zaatakowały ,było ich dziesięć razy więcej więc mogliśmy się jedynie bronić. Nidafiol i Avanowi czasami udało się którąś ogłuszyć ,ja też się starałam ale byłam gorzej przeszkolona niż oni. Na szczęście tym razem miecze nie były zatrute bo kilka razy mnie trafiono ale były to tylko małe ranki ,a więcej bezoaru bym nie przełknęła. Dopiero po pięciu minutach uświadomiłam sobie o beznadziejności sytuacji ,zaraz nas wybiją. Tylko czemu Avan zgodził się ze mną? To było widoczne gołym okiem ,że nie wygramy a on jednak został. Może wiedział coś ,czego ja nie wiedziałam?

-Czekajcie.-powiedział do mnie i Nidafiol wycofując się pod ścianę i osłaniając nas ramionami-Tylko chwilę…

-Co…?-zaczęłam ale przerwało mi coś.

Po podłodze potoczyła się czerwona kula wielkości piłki do tenisa ,wybuchła z głośnym hukiem uwalniając czerwony dym ,który na szczęście nas nie dosięgnął. Chimery zaczęły padać jedna po drugiej aż w końcu została tylko jedna ,czarnowłosy chłopak o fioletowych oczach ,gepardzich uszach i gadzim ogonie.

-Lascorn!-Nidafiol zrobiła wielkie oczy.

-Ciebie też miło widzieć siostro.-odpowiedział chłopak.

Teraz to ja zrobiłam wielkie oczy.

-Co ty…?-zaczęła Nidafiol.

-Pomagam ci ,nie dziw się tak Nida ,bywam tępy ale się uczę ,a teraz uciekajcie ,nie wiedzą ,że to ja ,powiem ,że to ta mała-wskazał na mnie-Ich zaczarowała ,będą skołowani ,uwierzą.

Tak ,mam dwudziestometrowych rodziców i jestem mała ,świecie wypominaj mi to!

-Dzięki.-powiedziałam.

Lascorn niepewnie się uśmiechnął.

-Tylko nikomu ani słowa ,popsujecie moją reputację błazna.-odpowiedział.

-Chodźcie.-wtrącił Avan i skinął Lascornowi głową.

We trójkę pobiegliśmy do wyjścia w Central Parku.

~James~

Walczyliśmy z tą dziewczyną już całe piętnaście minut ,Des i tej drugiej nie było już od około dwunastu minut. Pogoda cały czas szalała ,ziemia się trzęsła.

-James ,od góry!-krzyknął Ian.

Uchyliłem się akurat kiedy przeleciała nade mną próbując dosięgnąć mnie sztyletem. Nie wiem czy nazwać to szczęściem ale kiedy wylądowała ziemia się zatrzęsła i przewróciła się dokładnie przede mną. Broń wypadła jej z rąk. Wykorzystałem szansę i przygwoździłem ją do ziemi. Jedną ręką ściągnąłem jej z twarzy maskę i kaptur. Zatkało mnie ,to była ta z domku Anubisa ,która gadała z Des przed naszym wyjazdem ,nie pamiętałem imienia ale twarz już tak. Cały czas nas wrabiała i nikt o tym nie wiedział! Dobiegł do mnie Ian i zrobił wielkie oczy.

-Githany!?-zawołał.

Dziewczyna spojrzała na niego z mieszaniną złości i żalu ,jakby chciała równocześnie powiedzieć „przepraszam” i „nienawidzę cię”. Nic nie powiedziała. Tym co przykuło moją uwagę było błyszczące coś przypięte do jej paska.

-Przytrzymaj ją.-poprosiłem Iana biorąc to coś do ręki.

Chłopak złapał Githany za ramiona a ja wstałem i obejrzałem to coś. Miałem wrażenie ,że jest w tym jakaś wielka moc. Miało kształt strzały albo włóczni ,coś pomiędzy tym ,a tym ,w całości było wykonane z niebiańskiego spiżu a kiedy obróciłem to w dłoni wydłużyło się i przebiegła przez to elektryczność.

-Piorun…-wyszeptał Ian unosząc głowę.

-Chyba jesteśmy uratowani.-dodałem.

Między drzewami coś zaszeleściło i dołączyły do nas Des i ta druga a za nimi czarnowłosy ,starszy od nas chłopak.

-Avan!-zawołał Ian.

-Młody!-odpowiedział ten drugi.

Spojrzałem na Des ,uśmiechnęła się do mnie ze zmęczeniem. Uniosłem lekko rękę i też się uśmiechnąłem.

-Jakim…jak…?-wyjąkała.

-Lepiej zobacz kto go miał.-odpowiedziałem.

Podeszła bliżej a jej oczy zrobiły się wielkie jak spodki.

~Destiny~

Nie mogłam uwierzyć ,Githany…ona za tym stała ,ona nas wrabiała. Teraz rozumiałam czemu Nida mówiła ,że wisiorek jest niebezpieczny. Mimo ,że znałam ją niecały dzień poczułam się zdradzona. Były też oczywiście plusy ,znaleźliśmy i Avana i Piorun ,może jednak koniec świata jest odwołany…znowu. Teraz wystarczy dotrzeć na Olimp i jakoś ogarnąć moich prze genialnych rodziców.  

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

No to pomyślałam "a urwę tutaj ,jak mnie zabijecie to trudno" =P Wszystkim ,którzy przeczytali całe gratuluję i ślicznie proszę o komentarz. Mam nadzieję ,że nie wyszło aż tak źle ,jak mi się wydaje. 

32. Jak rozpętałam wojnę bogów cz.1

No i znowu szybko ,wszystko dzięki Katherine ,dzięki tobie mam jeszcze więcej weny niż wcześniej ,wielkie dzięki i zdrowiej szybko ,pierwszy dedyk jest dla Ciebie ,nawet nie wiesz ilu simów umarło z Twojego powodu ,cieszy się moja sadystyczna dusza. Kolejny dedyk jest dla Emi ,w końcu powróciłaś z martwych ,nie wiesz jak się cieszę z Twojego powrotu. Trzeci dedyk jest dla kogoś ,o kim jeszcze tutaj nie wspominałam ,dla Chels ,która też niedawno powróciła na gg i znowu dodała mi energii do pisania =D. Czwarty dedyk jest dla Wiki ,ty mały spamiarzu ,wiem ,że tak chcesz one-shota ,że sama nabiłaś te 2000 wejść ale i tak jesteś moją sis i będę cię męczyć ^^. Piąty dedyk dla Wiktorii ,za Twoje komentarze ,tak jak wszyscy podnosisz mnie na duchu ale zawsze piszesz je w taki sposób ,że uśmiecham się do ekranu jak Niall kiedy widzi jedzenie <3. To chyba już wszyscy na dzisiaj ,kolejność nie ma znaczenia ,kocham was wszystkie tak samo.  

Jak wygląda koniec świata? Nie wiem ,tego nikt nie wie ,ale to co się teraz działo chyba było na dobrej drodze do uzyskania nazwy apokalipsa. Jakim cudem nikt jeszcze nic nie zauważył? Okey ,śmiertelnicy nie widzą wszystkiego ale jak można przeoczyć burzę ,trzęsienia ziemi i wichurę? Jak można nie słyszeć piorunów i trzasku pękającej ziemi? W głowie miałam teraz więcej pytań niż odpowiedzi. Po pierwsze ,czemu mnie jako jedynej nie chcą zabić? Po drugie ,o co tu w ogóle chodzi? Po trzecie ,jak do tego doszło?

Może zacznę od początku ,czyli od tego jak rozpoczęłam wojnę bogów…

~Dzień wcześniej~

Kiedy w końcu wydostaliśmy się z Hadesu było już po północy trzydziestego pierwszego lipca. Nie zostało nam za wiele czasu. No i oczywiście niespodzianka ,Tantanos oczywiście pomógł nam zawęzić obszar poszukiwań…do kilku dzielnic Nowego Jorku. Czemu? Bo jak to powiedział „Chłopakowi bezpośrednio nie grozi śmierć więc nie mogę go dokładnie odszukać.”  Wielki mi bóg śmierci ,podobno oni mają niesamowite moce a jednego chłopaka nie może znaleźć phi… No ale lepsze to niż nic ,powinnam przestać marudzić mogło być gorzej. Taaa ,plątanie się nocą po Nowym Jorku ,bo przecież to takie spokojne małe miasteczko nie? Dziękuję ci Śmierci za skuteczność ,przecież nic nie możesz zrobić… Powiedział tyle ,że powinniśmy szukać pod ziemią ,tylko do cholery jasnej gdzie!? Już od kilku godzin plątałam się po mieście gotowa przywalić każdemu ,kto podejdzie ,już raz prawie przecięłam jakiegoś dresa na pół. Achh te uroki szwendania się po mieście o trzeciej nad ranem. Niedługo miałam się spotkać z chłopakami w Central Parku ,wyjdzie na to ,że nic nie znalazłam ,jeżeli oni też na nic nie wpadli wyjdzie na to ,że stoimy w miejscu. Obeszłam już całą dzielnicę i nic ,nogi mnie bolały jak jeszcze nigdy a moje trampki były bliskie zakończenia swojego żywota. Wróciłam do parku na umówione miejsce jako pierwsza. Cicho westchnęłam i rozłożyłam się na miękkiej i przyjemnie chłodnej trawie. Noc była dość ciepła ,w drzewach szumiał lekki wiatr a na niebie świecił księżyc ,który teraz przypominał rogal. Westchnęłam cicho ,zaczynałam być głodna ,w Podziemiu nic nie jadłam bo wiedziałam ,że jeżeli coś się tam zje zostanie się tam na zawsze ,a teraz nie było zbyt wiele czasu na znalezienie jakiegoś sklepu żeby kupić coś do jedzenia. W krzakach coś zaszeleściło więc uniosłam się na łokciach i spojrzałam w tamtą stronę.

-James to ty?-odezwałam się ale nikt mi nie odpowiedział-Ian? Chłopaki ,nie wydurniajcie się!-zawołałam.

Nikt nie odpowiedział. Zacisnęłam dłonie na srebrnej szpilce do włosów ,która po chwili zmieniła się w miecz. Mdły zielonkawo-niebieski blask lekko oświetlił małą przestrzeń dookoła mnie. Znowu w krzakach zaszeleściło ,poczułam przy szyi szarpnięcie ,jakby coś chciało mnie pociągnąć w stronę ,z której dochodziły dźwięki.

-Des ,jesteś?

Prawie dostałam zawału kiedy usłyszałam szept ,obróciłam się gotowa zaatakować i…prawie przywaliłam Jamesowi ,gdyby nie to ,że chłopak szybko złapał mnie za nadgarstki unieruchamiając mi ręce przy okazji rozbrajając mnie z miecza.

-Hej ,spokojnie.-szepnął patrząc mi prosto.

-James idioto ,do cholery jasnej ,wystraszyłeś mnie!-zawołałam uderzając go lekko w klatkę piersiową.

-Oj Des ,Des.-uśmiechną się do mnie.

-No co? Wiesz ,czasami jesteś nieznośny.

-Słodka jesteś jak się tak złościsz.-zaśmiał się.

-Tylko nie przesadzaj z tą słodkością bo cukrzycy dostaniesz.-pokazałam mu język.

-Pff ,jak dostanę to przez ciebie.-odparował.

Chwila ,czy on właśnie do mnie zarywa? Nie ,my chyba powinniśmy się przespać bo gadamy większe głupoty niż normalnie. Poczułam ,że lekko się czerwienię ,ale było na tyle ciemno ,że nie dało się tego zauważyć.

-Dobra ,znalazłeś się ty a co z Ianem?-szybko zmieniłam temat.

James mnie puścił i podał mi mój miecz.

-Nie wiem ,nie widziałem go po drodze ,nie odzywał się…-westchnął

 Pięknie ,nie dość ,że nie wiedzieliśmy co robić i kończył nam się czas to jeszcze jedno z nas chyba zaginęło. Jeżeli do jutra nie wybuchnie wojna bogów to będzie chyba cud.

-Może niedługo przyjdzie.-westchnęłam z nadzieją i usiadłam na trawie-Znalazłeś coś?-zapytałam po chwili.

-Nic poza jednym zbzikowanym kotem.-mruknął Potter siadając obok mnie.

Czekaliśmy dwie godziny ale nic się nie wydarzyło ,jak na przeddzień wojny bogów było dziwnie spokojnie ale ten spokój nie udzielał się mi. Byłam już zmęczona tą sytuacją ,miałam powstrzymać tą wojnę a jedyne co mogłam teraz zrobić to siedzieć w parku obok Jamesa i czekać na cud. Kiedy w końcu po czwartej rano zaczęło się pokazywać słońce byłam już prawie w stu procentach pewna ,że nawaliliśmy. Gdybym tylko umiała znaleźć drogę…

-Cholera ,ale ja jestem głupia!-zawołałam kiedy mnie oświeciło.

-Co? Wcale nie jesteś…-James zaczął coś gadać ale nie słuchałam go.

Szybko ściągnęłam z siebie skórzaną kurtkę ,co z tego ,że ściągnęłam ją przez głowę ,nie miałam czasu na rozpinanie zamka. Zrobiło mi się trochę chłodniej ale zaczęłam wyciągać spod bluzki wisiorek ,który dostałam w dzień wyjazdu od Githany.  „Wskaże wam drogę jeżeli będzie trzeba ,wystarczy poprosić.”  Oby zadziałało ,proszę ,proszę ,proszę…

-Des ,co to jest?-zapytał James.

-Zobaczysz.-odpowiedziałam zdejmując wisiorek z szyi i zaciskając go w dłoni.

Proszę ,pokaż mi gdzie mamy szukać ,skupiłam się na tej myśli. Poczułam jak wisiorek wyrywa mi się z dłoni ,puściłam go a on uniósł się w powietrzu. James zrobił wielkie oczy ale nic nie powiedział ,ostatnio zdarzały się nam już dziwniejsze rzeczy.

-Chodź.-rzuciłam do niego kiedy wisiorek poszybował w stronę miasta.

~pół godziny później~

Wisiorek cały czas nas prowadził przez miasto ,na szczęście było dość wcześnie więc nie musieliśmy się martwić śmiertelnikami ,jeżeli już jakiegoś mijaliśmy to i tak nic nie zauważał. W końcu dotarliśmy do ślepego zaułka ,tutaj wisiorek zawisł w powietrzu. Zatrzymałam się czekając aż James do mnie dołączy ,ale nie dołączał ,czekałam chyba dziesięć minut ale on się nie pojawiał.

-James ,nie rób sobie żartów!-zawołałam z niepewnością w głosie.

A co jeżeli naprawdę zniknął? Tak jak Ian ,dzisiaj chyba zacznie się koniec świata a wszystko przez moją nieporadność. Usłyszałam ,że ktoś zeskoczył z dachu i wylądował za moimi plecami.

-On nie robi tego dla żartów.-usłyszałam chłodny głos ,wydawał się znajomy.

Obróciłam się o sto osiemdziesiąt stopni i stanęłam twarzą w twarz z Nidafiol. Akurat zauważyłam jak jej skrzydła znikają ,wyglądałaby normalnie ,gdyby nie te oczy i widoczne ślady walki z kimś ,no i gdyby nie czarny miecz przytwierdzony do paska przy podartych spodniach. Na jej policzku widziałam świeże rozcięcie ,włosy miała lekko potargane ,była podrapana i ogólnie nie wyglądała najlepiej. Przez chwilę byłam zaskoczona ale po chwili przypomniało mi się nasze ostatnie spotkanie ,w święta w lesie koło Nory. Szybko chwyciłam za miecz ale jednak coś mnie powstrzymało. Skąd ona wie ,że James się nie wydurnia?

-Co z nim zrobiłaś?-warknęłam szykując się do ataku.

-Ja nic ,nie masz czego się bać ,nie zaatakuję cię.-powiedziała opierając się o ścianę jakiegoś budynku.

-Ostatnim razem próbowałaś mnie zabić.-odpowiedziałam nie opuszczając broni.

-Ostatnim razem wszystko było inaczej ,uwierz mi ,trzy dni temu nie powiedziałabym ,że będę w takim położeniu ,wiem ,nie ufasz mi ,ale jeżeli chcesz jeszcze wygrać i uratować przyjaciół musisz ze mną współpracować ,mogę ci pomóc.

Zamrugałam kilka razy. Może kłamać ,to może być pułapka ,ale czy mam wybór? Nie wiem co się dzieje z Jamesem i Ianem ,a jeżeli nic nie zrobię kiedy dzisiaj wieczorem zmieni się data zacznie się koniec świata. To była sytuacja bez wyjścia ,poza tym ten wisiorek ,może sprowadził mnie tu do niej ,może to ona ma mi pomóc a on o tym wiedział. Mówię o magicznym wisiorku jak o żywej osobie ,dobrze ,że w Hogwarcie nie zadają wypracowań na temat „co robiłeś w wakacje?” to nawet w szkole czarodziejów by nie przeszło. A wracając do spraw teraźniejszych ,do cholery powinnam myśleć co zrobić bo nie doczekam nowego roku w Hogwarcie! Tak ,nie mam żadnego wyboru ,muszę zaufać osobie ,która chciała mnie zabić.

-Nie masz wyboru ,chcesz ratować sytuację ,czy będziesz mieć dziecinną nadzieję ,że bogowie się dogadają?-zapytała mnie-Pamiętaj ,to nie jest bajka ,nie będzie zakończenia „i żyli długo i szczęśliwie”.-dodała.

-Jeżeli możesz coś zrobić to zrób ,jeżeli kłamiesz będziesz pierwszą ofiarą tej wojny.-odpowiedziałam chowając miecz.

-Po pierwsze zostaw wisiorek ,zadziałał ale jest jednym z zagrożeń ,nie pytaj i chodź za mną.-powiedziała ruszając w stronę Central Parku.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

No to zamordujcie mnie za przerwanie ,teraz rozdziały będą pojawiały się szybciej bo mam już wszystko mniej więcej rozplanowane ,niedługo kolejna część wyjaśnień ,tak w końcu zacznę wyjaśniać ,święto co? =D Tak dzisiaj dzieją się cuda ,nie tylko ze mną. Ale to ,że niedługo wszystko wyjaśnię nie znaczy ,że kończę opowiadanie ,przecież obiecałam coś Kath i słowa dotrzymam ,nie bój się kochana ^^. Zbieram już pomysły na dalsze problemy dla Des ,ona ze mną nie będzie miała łatwo xD. Więc do nn ,które pojawi się pewnie już za 2/3 dni o ile nie zawalą mnie czymś w szkole ,trzymajcie się czarodzieje ,półbogowie i śmiertelnicy.