45. Smoki, orzechy i krzyże

Tak jak wspominałam wcześniej, siedziałam z Ravenem w jakiejś starożytnej świątyni nieznanego pochodzenia, z jego pleców wyrastały smocze skrzydła w kolorze bursztynu, był już późny wieczór a my...no tak jakby zgubiliśmy nasz samolot do Rzymu, no po prostu świetnie! Weszłam do świątyni, główna sala była porośnięta winoroślami, w równych odstępach stały białe kolumny podpierające wysoki sufit a wokół nich oplatały się czarne smoki, podłoga była wykonana z gładkiego kamienia, który popękał i wykruszył się, w ścianach były wielkie otwory po dawnych oknach, przez które wpadały do środka resztki dziennego światła. Raven wszedł ze mną rozglądając się na wszystkie strony.
-Jej...-wyrwało mi się.
-Właśnie...-mruknął.
-No to...eee...na razie chyba tu zostaniemy nie?-odezwałam się.
-A rano z buta do Rzymu?-odpowiedział pytaniem Raven.
-Niestety, nie mam pojęcia jak trafić do biura przewozowego Hermesa.-mruknęłam.
-Damy sobie radę...zaraz wykombinuję ognisko bo tu zamarzniemy.-powiedział Raven.
Wywróciłam oczami i uśmiechnęłam się z rozbawieniem.
-O to się nie martw...patrz.-wyciągnęłam przed siebie dłoń, na której zatańczyły pomarańczowe płomyki.
Raven spojrzał na mnie z nieukrywanym zaskoczeniem, po chwili uśmiechnął się do mnie.
-Jak ty to...? Nie zrozum mnie źle, to mnie nie dziwi, sam tak potrafię, ale...ty jesteś dzieckiem boga nie?-zapytał.
Teraz była moja kolej na zdziwienie, popatrzyłam na niego, ostatnie promienie światła odbijały się od jego skrzydeł a amulet pobłyskiwał złotym blaskiem.
-Jestem dzieckiem wszystkich bogów, nie pytaj jak to możliwe, sama tego nie rozumiem...to akurat prezent od Hefajstosa...ale ty...kim czy czym ty jesteś?
-Może lepiej usiądziemy, to dość zawiłe.-odpowiedział Raven.
Zrobiliśmy sobie miejsce pod tylną ścianą sali, razem rozpaliliśmy ognisko złożone z uschniętych gałązek poobrywanych z roślinności porastającej ściany i kolumny świątyni, Raven znalazł dla nas dwa koce a ja kilka czekoladowych batonów i wodę, ze spodni wyciągnęłam telefon (nie mam pojęcia jak przetrwał moje powietrzne akrobacje) i nie mam pojęcia po co, ale włączyłam jakąś muzykę. Przez dawne okna było teraz widać ciemne niebo i gwiazdy, Raven schował smocze skrzydła, nasze twarze oświetlały pomarańczowe płomienie z ogniska, siedzieliśmy obok siebie i jedliśmy batony. Przypomniały mi się wakacje, kiedy razem z Jamesem siedziałam w obozie przy ognisku i posmutniałam, chciałabym żeby było tak, jak dawniej, ale czy to jeszcze było możliwe?
-Wszystko dobrze?-zapytał Raven jakby wyczuwając mój nastrój.
-Tak, nie martw się...-pokiwałam twierdząco głową-Zapomnijmy o mnie, miałeś mi wyjaśnić kim jesteś.-dodałam patrząc na niego wyczekująco.
Chłopak popatrzył na mnie, w jego zielonych oczach odbijał się blask ognia, ale nie byłam pewna, czy to ogień z ogniska czy w jego oczach naprawdę płonęły małe płomyki, falowane, brązowe włosy błyszczały od pomarańczowych refleksów. Uśmiechnął się do mnie tak, że skojarzył mi się z kotem, trochę jakby mówił "patrz jaki jestem słodki", trochę jakby prosił o coś a trochę jakby coś kombinował, przez chwilę nie mogłam oderwać od niego wzroku.
-Może zacznę od tego, że twoi bogowie nie są jedynymi bóstwami...wiesz, praktycznie wszystkie starożytne cywilizacje wierzyły w smoki...-zaczął.
-No tyle wiem, czarodzieje też mają smoki, wujek mojego...znajomego pracuje w Rumunii, bada smoki.-wtrąciłam.
-Wiem...ale ja zmierzam do czegoś innego. Widzisz, większość ludzi bała się smoków, tak naprawdę to było nieuzasadnione, smoki są strażnikami wszelkich żywiołów na przykład w Chinach i Japonii wierzono, że są strażnikami wody, w starożytnych czasach pilnowały równowagi między dobrem a złem, porządkiem a chaosem, były praktycznie równe z bogami, ich głównym zadaniem było pokonanie Wielkiego Węża, nie znam jego prawdziwego imienia, ale był uosobieniem zła i chaosu, chciał zniszczyć świat przez zniszczenie bogów i zatrucie swoim jadem Drzewa Świata, kiedy został zamknięty w wiecznym więzieniu przez pięć najpotężniejszych smoków zapanował spokój, a smoki nie były już stale potrzebne, wtedy wybrały ludzi, których uważali za odpowiednich i oddały im swoje dusze i moc.-zakończył i znowu na mnie popatrzył.
Wyraz mojej twarzy pewnie był teraz bardzo zabawny, bo chłopak ledwie powstrzymywał śmiech. Świetnie, ten świat robi się coraz ciekawszy, zaraz nawet wiewiórki będą magiczne.
-Dobra, rozumem chyba połowę, więc teraz wyjaśnij mi co to jest Drzewo Świata i jaki to ma związek z tobą.-odezwałam się po kilku minutach.
-Drzewo Świata...no jakby to...najczęściej jest przedstawiane jako centrum wszechświata, to oczywiście nieprawda, ale jest ono źródłem energii życiowej, to znaczy jego owoce posiadają wiele mocy, mogą chronić, odnawiać życie i inne takie.-wytłumaczył.
-Dobra, a co ty masz z tym wspólnego?
-Wszyscy ludzie, w których wstąpiły smoki przekazywali tę moc przez następne pokolenia, mam w sobie ducha smoka ognia.-odpowiedział.
A myślałam, że nic mnie już nie zaskoczy! Potrząsnęłam głową próbując się wyrwać z otępienia, podniosłam wzrok na Ravena, który niepewnie się uśmiechnął.
-Teraz wyglądasz jak kot, który widzi czerwoną kropkę.-zaśmiał się.
-Zamknij się, ty jesteś Tabalugą po solarium.-pokazałam mu język.
Oboje się roześmialiśmy, niedługo później poszliśmy spać.
~James~
Czwartek rano, świetnie, zaczynamy opieką nad magicznymi stworzeniami, nie byłoby tak źle gdyby nie Ślizgoni. Dalej nie mogłem uwierzyć, że Alice mnie wczoraj pocałowała, nie mogło to do mnie dotrzeć. Starałem się o to, pewnie, ale zaskoczyło mnie to, że przyszło to tak szybko. Uśmiech sam wstąpił mi na twarz, ale zniknął kiedy pomyślałem o Des, nie mogłem się pozbyć myśli o niej, mimo wszystko martwiłem się o nią i tęskniłem za nią, bez niej było tak pusto... Co z tego, że ciągle mnie opieprza, może mi się należy... Zszedłem do pokoju wspólnego, obok mnie przeszła Yuri, która tylko na mnie fuknęła i poszła dalej. Westchnąłem cicho, przeszedłem przez dziurę w portrecie Grubej Damy i poszedłem na śniadanie. W Wielkiej Sali zebrał się już tłum uczniów, ale znalazłem wolne miejsce obok Alice, która rozmawiała z Fredem i Georgem.
~Destiny~
Obudziłam się kiedy pierwsze promienie słońca padły mi na twarz, przeciągnęłam się, ziewnęłam i przetarłam oczy. Ognisko już wygasło, ale nie było zimno. Rozejrzałam się w poszukiwaniu Ravena ale nigdzie go nie widziałam. Natychmiast gwałtownie się podniosłam i wyciągnęłam miecz.
-Raven?!-wydarłam się a mój głos potoczył się echem po świątyni.
Nikt mi nie odpowiedział, więc poszłam go szukać, z głównej sali było przejście do kilku mniejszych sal ze starymi ołtarzami poświęconymi bogom i jedno do świątynnego ogrodu, coś mnie tam samo poprowadziło. Kiedy weszłam do ogrodu stanęłam jak wryta, wydawało mi się, że mam deja vu, jakbym już widziała ten ogród. Rośliny wyglądały na dość młode i zadbane, ściany ozdabiały wizerunki smoków i węży a nad całym ogrodem wznosił się wielki, stary orzech o wielkich, zielonych liściach.Stałam jak oczarowana przez kilka minut, dopiero po dłuższej chwili zauważyłam sylwetkę Ravena stojącego pod wielkim orzechem. Ruszyłam w jego stronę. Chłopak w rękach trzymał starą mapę od Katheriny (ja w ogóle nie pojmowałam o co w niej chodzi) i widocznie coś z niej czytał. Podeszłam do niego i niepewnie dotknęłam jego ramienia.
-Raven?-odezwałam się.
Chłopak uniósł głowę znad mapy i popatrzył na mnie i uśmiechnął się.
-Chyba trafiliśmy.-odpowiedział.
-Trafiliśmy? Na co?-zdziwiłam się.
-Trafiłem tu jak spałaś, ten orzech...przypomina ten na mapie.-wyjaśnił Raven pokazując mi jeszcze raz mapę.
Na pożółkłym zwoju zobaczyłam to, co ostatnio, wielkie drzewo otoczone przez młode dziewczyny, sceneria wyglądała jak połączenie wszystkich krajobrazów w jedno a nad całością górowała głowa szakla, pod drzewem było wypisane po łacinie "Sicut potentia source sequi lumen Ankh" co znaczyło "Do źródła mocy poprowadzi was światło Anch" czy jakoś podobnie, litery były strasznie zamazane, na moje oko to wcale nie przypominało mapy... Nie miałam pojęcia co to jest Anch, coś o czymś takim słyszałam, ale nie miałam pojęcia o co w tym chodzi.
-Ja nic z tego nie rozumiem...-wymamrotałam.
-Ten orzech...trochę przypomina Anch.-odpowiedział Raven.
-A co to jest Anch?
-Egipski symbol życia, wygląda jak krzyż z pętlą na górze.
-Bo ja na pewno jestem egiptologiem.-mruknęłam-No dobra, nieważne, i co my mamy zrobić z tym całym anchowym orzechem?-zapytałam.
-Tego staram się dowiedzieć...nie masz może jakiejś mocy natury czy czegoś podobnego?
-Eee...może jakieś dary od Demeter a co?
-Tak myślę...może byś dała radę coś z tym zrobić...
-Mam sobie uciąć pogawędkę z drzewem? Może jeszcze zrobić mu herbaty?
-Chociażby mistrzyni pyskówek.
-Niech będzie...ale niech nie liczy na długotrwały związek.-burknęłam i zbliżyłam się do drzewa przy śmiechu akompaniamencie śmiechu Ravena.
Nie bardzo znałam się na rozmowach z wielkimi drzewami, więc pierwsze co zrobiłam to dotknęłam jego pnia, od razu poczułam mrowienie pod palcami jakby przepływała przez drzewo jakaś moc. Instynktownie zamknęłam oczy próbując nawiązać jakikolwiek kontakt, praktycznie natychmiast poczułam jak we wnętrzu drzewa coś mnie woła, pełen mocy przedmiot. Pokaż mi się. Przesłałam tą myśl do wnętrza rośliny. Poczułam jak Raven odciąga mnie w tył, chciałam protestować, coś mnie tam ciągnęło, ta moc...
-Odbiło ci?!-wrzasnęłam szarpiąc się.
-Właśnie cię uratowałem więc nie marudź.-odpowiedział Raven trzymając mnie mocno.
Popatrzyłam na drzewo ale zniknęło w jasnym blasku, pojawiła się przed nami dziewczyna, a raczej duch dziewczyny złożony z tysiąca obrazów, na każdym z nich była ona, gdzieś siedziała z rodzicami, na innym pojawiał się jakiś chłopak, na kolejnym smoki...było tego tyle, że nie wiedziałam na co patrzeć, ale moją uwagę przykuł jeden obraz, zielony smok dający jej do rak krzyż z pętlą, po tym smok znikał w zielonej chmurze a wokół niej wyrastało drzewo. Skinęła nam głową i wyciągnęła przed siebie ręce, na których leżał ten sam krzyż, był wielkości opakowania na płytę, miał wyryte zawiłe symbole, zrobiony był z oszlifowanego ametystu.
-Należy do was.-powiedziała i włożyła mi krzyż w ręce.
-To Anch...-mruknął Raven.
-Zaprowadzi was.-dodało widmo i machnęło przed nami dłonią.
I bum! Poczułam jakby coś mnie ciągnęło przed siebie, prosto we mgłę, powietrze zrobiło się zimne i wilgotne a my lecieliśmy gdzieś w ciemność. Po chwili zrobiło się o wiele cieplej i poczułam, że na czymś siedzę. Kiedy odkryłam, że wylądowaliśmy na głowie marmurowego Sfinksa kompletnie mnie zatkało.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Napisałam po 3 podejściach ^^. Dedykacja dla Kath i Cupcake <3. Jakby ktoś nie wiedział jak wygląda Anch to patrzcie:

44. Katastrofa lotnicza bez katastrofy lotniczej z udziałem fioletowej baby, gryfa i Tabalugi po solarium

To chyba było oczywiste, że ten lot nie skończy się dobrze. No, ale kto by przewidział, że zostanę w starych ruinach świątyni z Ravenem, któremu wyrosły smocze skrzydła. Ja mam zawsze pecha, no dobra, zabieram się za wyjaśnienia, czyli od katastrofy lotniczej bez katastrofy lotniczej.
Na początku lot mijał spokojnie, około trzynastej zjedliśmy obiad, w tym czasie miałam kilka godzin na poznanie Ravena...tylko, że ciągle bałam się zapytać kim on właściwie jest. Katherina załatwiła nam bilety w pierwszej klasie, nie dochodziłam jak, przyzwyczaiłam się, że w świecie bogów coś po prostu jest i nie pyta się skąd, może to Hermes załatwił. Nadal dziwnie się czułam, trochę jakbym miała więcej mocy, ale jednocześnie czułam się jakbym miała  zaraz spaść, nie wszyscy bogowie musieli lubić wycieczki lotnicze a inni przeciwnie, pewnie stąd te mieszane odczucia, starałam się skupiać na tych lepszych. Mogło się wydawać, że lot przebiega spokojnie, dopóki kilka godzin po obiedzie coś nie zatrzęsło całym samolotem. W głośnikach usłyszeliśmy ostrzeżenie o możliwych turbulencjach, ale dziwne mrowienie w moich dłoniach i stopach mówiły mi co innego, jakby "uwaga, w zasięg boskiego radaru wpierniczył się potwór, radzimy wyciągnąć broń i modlić się, że antyterroryści nic nie zauważą", więc posłałam Ravenowi ostrzegawcze spojrzenie i wysunęłam z włosów wsówkę, która w mojej dłoni odrazu rozgrzała się. Samolotem znów zatrzęsło, tym razem cztery razy mocniej a w ciszy rozległo się głośne "KRAAAAAAAAAAA!!" jakby orzeł wielkości lwa postanowił oznajmić nam o swoim istnieniu. Między pasażerami rozległ się zaniepokojony szum, a ja zacisnęłam dłoń na wsówce, nie znam się, ale to albo jakieś coś połączone z wielkim ptaszyskiem, albo jeden z tych wielkich orłów, które widziałam w obozie (wolałam pegazy, ale ptaki też nie były złe). Jeżeli to postanowiło uwić sobie gniazdko na naszym samolocie...no szczerze to było nieciekawie. "KRAAAAAAA!!" Samolotem znowu zatrzęsło, jeszcze mocniej.
-Cholera!-mruknęłam podrywając się z miejsca.
-Co to?-zapytał Raven podnosząc się, zauważyłam, że jego amulet zaczą błyszczeć.
-A skąd ja mam wiedzieć? Rusz się...-odpowiedziałam.
Nie musieliśmy się nigdzie ruszać, z głośnym hukiem kilka metrów przed nami zmaterializowała się w ciemnofioletowej chmurze dymu wysoka dziewczyna. Kiedy dym się rozwiał a ja mogłam się jej przyjżeć aż zachłysnęłam się powietrzem. Miała długie, proste, czarne włosy ścięte "po egipsku" prosta grzywka i idealnie proste końcówki, pomiędzy jej kosmykami błyszczały złote refleksy a na głowie miała coś na podobę złotego diademu, jej oczy były żółte jak u jakiegoś gada, jedynie jej źrenice były normalne, ale najbardziej zszokowała mnie jej skóra, była fioletowa! Tak, fioletowa, a na dodatek miała łuski jak u węża, może nie wszędzie, miejscami była gładka a miejscami miała łuski. Twarz Ravena przybrała zacięty wyraz, jakby dobrze wiedział kto to jest i nie bardzo podobało mu się to towarzystwo, teraz jego amulet jarzył się złotym blaskiem.
-Exitium...-wymruczał jak zwierze szykujące się do ataku.
Zamarłam, skąd on znał jej imię? Widziałam ją pierwszy raz na oczy, ale wiedziałam, że nie jest po naszej stronie. Jej imię...Exitium, to po łacinie znaczy zniszczenie.
-Hmm...nasz kochany Płomyczek, o i masz towarzystwo! Fajnie, będzie więcej zabawy...Co to za jedna?-zapytała, brzmiała na rozbawioną, jakby perspektywa walki ją uszczęśliwiała, a przy okazji lustrowała mnie wzrokiem jakby chciała ocenić czy jestem groźna, albo czy warto mnie zjeść.
Raven stanął pomiędzy nami, jakby chciał mnie zasłonić, dziwne, nie widziałam, żeby miał broń, nie powiedział mi czy ma jakąś moc...tylko jego amulet nadal błyszczał złotym blaskiem. Pasażerowie zamarli, jakby nagle skamienieli, nie wiedziałam co teraz widzieli ale tak nawet było lepiej, przynajmniej nie będzie paniki, gorzej jakby coś im się stało.
-Odczep się od niej, nie jest...nie jest tym, kim myślisz...-powiedział z wachaniem.
Już nic nie wiedziałam, nie rozumiałam, chyba tak czuje się ktoś na kogo rzucono Confudusa. Miałam wrażenie, że coś mnie omija, czegoś nie wiem.
-Yhym...jednak po coś ją ze sobą masz...-wymruczała fioletowa jak kot szykujący się do skoku na ofiarę.
Co?! Raven ma mnie po coś?! Chyba jej coś odwaliło!! "KRAAAAAAAA!!" Potwór znowu potrząsną samolotem jakby chciał o sobie przypomnieć. Zaklęłam w myślach, zupełnie o nim zapomniałam.
-Des...-zwrócił się do mnie Raven.
-Dam sobie radę, bywało trudniej...-odpowiedziałam, wsówka w mojej dłoni wydłużyła się i zmieniła w spiżowy miecz.
-Zajmij się tym czymś na samolocie.-przerwał mi chłopak.
Exitium zaśmiała się a jej dłonie zapłonęły czarnym ogniem.
-Ale...-zaczęłam.
-Już! Dam sobie radę, leć!- znowu przerwał mi, a jego dłonie...no teraz miał smocze pazury.
Nie wiedziałam co o tym sądzić więc rzuciłam się do wyjścia z samolotu. Schyliłam się kiedy Exitium rzuciła we mnie kilkoma czarnymi kulami energii, które rozbiły się o półki bagarzowe. Udało mi się dotrzeć do wyjścia, które oczywiście były szczelnie zamknięte.
-Cholera...-mruknęłam nie wiedząc co zrobić-Hefajstosie, błagam cię, chociaż raz daj mi trochę swoich zdolności...może poza zamienianiem się w żywą pochodnię...-powiedziałam wznosząc oczy do góry jakby w modlitwie do ojca.
Chyba mnie wysłuchał, bo moje ręce same sobą pokierowały, nie wiedziałam co robię, po prostu samo wychodziło, w końcu po kilku niesamowicie długich minutach udało mi się otworzyć. Gdzieś w przedziale pierwszej klasy rozległ się dźwięk jakby ktoś drapał metal pazurami. Nie zastanawiałam się dłużej, pchnęłam ciężkie drzwi i uderzył mnie pęd chłodnego powietrza, który próbował mnie wyciągnąć na zewnątrz. Dobra, to teraz wyskoczyć z samolotu i przeżyć, ja chyba zwariowałam. Nogi mi się trzęsły, zaczęłam się zastanawiać czy na pewno trampki zadziałają a jeżeli nie, czy tym razem dam radę polecieć, to sprawiało mi cholerny kłopot. Miałam nadzieję, że jednak bogom zależy na mnie na tyle, żeby nie dać mi rozbić się na krwawą miazgę. Zaczerpnęłam powietrza w płuca, nadal się trzęsłam, ale w końcu zrobiłam pierwszy krok, drugi, trzeci...czwarty...To już nie był skok z Wieży Astronomicznej, tylko z pędzącego samolotu kilkaset kilometrów w dół.
-BŁAGAM ZADZIAŁAJCIE!!-wydarłam się mimowolnie kiedy wypadłam w pustkę, było tu strasznie chłodno, wiatr wiał okropnie, zwiewał mi włosny na twarz, popychał mnie, spadałam... I nagle poczułam, że zwalniam, trampki zadziałały a ja uniosłam się wyżej. Nie mogłam się powstrzymać i wrzasnęłam z radości. Po chwili byłam znowu na wysokości samolotu...na którego dachu siedział wielki gryf. Zwierzę było dwa razy większe od tygrysa, miało łeb orła, ciało lwa i wielkie białe skrzydła a jego pazury były w stanie rozerwać pokrycie samolotu. Teraz skok z samolotu wydawał mi się niczym w porównaniu z walką z nim. Wylądowałam za nim i się potknęłam co natychmiast zwróciło uwagę stwora. "KRAAAAAAAAA!!" Wrzasną odwracając się, nastroszył pióra, spojrzałam w jego wielkie, złote oczy spojrzały prosto na mnie. Zamarłam, to mnie połknie, zeżre bez większego wysiłku! Włosy rozwiewał mi chłodny wiatr, samolot nadal leciał, a gryf właśnie patrzył na mnie jakby zastanawiając się jak mnie zjeść. "KRAAAAAAA!!"
-Yhh...nie popisuj się.-mruknęłam.
To był błąd, gryfa chyba to zirytowało i pobiegł prosto na mnie. Odepchnęłam się od samolotu, nie polecam skakać po lecącym osobowym odrzutowcu, wierzcie mi na słowo, nie chcecie próbować. Przeskoczyłam nad gryfem i chwyciłam się jego karku. Kurczowo trzymałam się piór stwora a on wierzgał się chcąc mnie zrzucić. Rzucało mną na wszystkie strony, gryf, wiatr, lecący samolot, przez to wszystko czułam się jak na rozregulowanym mechanicznym byku albo na popsutej karuzeli. Miałam nadzieję, że Raven radził sobie lepiej. Jakby w odpowiedzi rozległo się z dołu głośne "BUM!", miałam nadzieję, że to Exitium się oberwało.
-Uspokój się do cholery!-wrzasnęłam, chyba gryf trochę się uspokoił ale dalej wierzgał-Nie chcę zrobić ci krzywdy...eee...Fred...-tak, a jak wrócę powiem kumplowi, że nazwałam gryfa na jego cześć, na pewno się ucieszy-Nie chcesz tu zakładać gniazda, wierz mi, jeżeli jakiś gryfowy handel nieruchomości ci polecił wielki samolot, nie wierz mu i zwolnij go, znajdź sobie jakieś wzgórze albo coś okey?-to całkiem normalne, że gadam z gryfem o nieruchomościach na samolocie, proszę się nie czepiać!
Co dziwniejsze, Fred chyba zrozumiał bo przestał ze mną walczyć, zaświergotał po ptasiemu już bardziej potulnie i pozwolił mi zejść.
-Dobry Freddie.-uśmiechnęłam się-Leć, znajdź sobie dziewczynę czy coś a córkę nazwij Des.-powiedziałam i poklepałam go po wielkiej głowie.
-Kraaaaaaa.-odpowiedział mi Fred.
-Pewnie.-mruknęłam udając, że znam ptasio-lwi.
Fred potrząsnął głową, popatrzył na mnie, rozłożył skrzydła i odleciał. Na chwilę mogłam odetchnąć, ale wtedy z samolotu wypadli Exitium i Raven, drzwi się za nimi zatrzasnęły. Zauważyłam wielkie, smocze skrzydłw kolorze bursztynu wyrastające z pleców Ravena, widziałam też, że jego ręce płoną. Serio muszę się dowiedzieć kim on jest. Widziałam, że pchnął Exitium, która coś wrzasnęła i zniknęła w obłoku fioletowego dymu. Chciałam tam polecieć, ale widocznie moje trampki wyczerpały swoją magię, skrzydełka zatrzepotały słabo i znikły. Jak na złość akurat powiało mocniej, o wiele za mocno, i spadłam z samolotu.
-Raven!-wyrwało mi się.
Spadałam coraz szybciej, ale chłopak musiał mnie usłyszeć
bo po chwili poczułam jak łapie mnie w pasie i mocno przytrzymuje, złapałam się go mocno. Serce biło mi jak szalone, czułam się jakbym dalej spadała, nic mnie nie unosiło, czułam pustkę pod nogami, trzymałam się kurczowo Ravena, czułam ruchy jego wielkich skrzydeł, wiatr rozwiewał nasze włosy.
-Nie spadniesz, trzymam cię.-powiedział zlatując niżej.
-Łatwo ci mówić, to nie ja mam skrzydła...aha, masz mi to wyjaśnić.
-Później...co tam było?-odpowiedział.
Nadal lecieliśmy niżej, powietrze stawało się cieplejsze a wiatr zwalniał.
-Tylko bardzo zdenerwowany gryf, kazałam mu poszukać sobie dziewczyny.-powiedziałam.
-Dobra jesteś.-zaśmiał się Raven.
-Nie takie rzeczy się robiło.-stwierdziłam.
Wylądowaliśmy w ruinach starożytnej świątyni, stare ściany z białego marmuru oplatały winorośle. Był już wieczór, niebo z pomarańczowego zmieniało się na granatowe.
-Fajnie...szykuje się cudowna noc.-mruknęłam.
-Bardziej zastanawia mnie skąd tu ta świątynia.-powiedział Raven, z jego pleców dalej wyrastały bursztynowe skrzydła a amulet jaśniał złotym blaskiem.
-Nie wiem...ale chyba musimy tu zostać na noc...Tabalugo po solarium.-powiedziałam idąc do środka świątyni.
-Okey...ej! Chwila, co?-zawołał biegnąc za mną.
-Jesteś opalony tabaluga.-zaśmiałam się i weszłam przez pokruszone wejście świątyni.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Pada da dam! Komuś się chciało to czytać? Wena mnie dzisiaj wzięła jak nie wiem, pisanie przy akompaniamencie miauczenia kota socjopaty zawsze spoko ^^. Dedykacja dla wszystkich komentujących.
czytałeś = skomentuj, to naprawde motywuje

43. ""Przywalić ci z zaklęcia czy z niebiańskiego spiżu żeby w końcu coś do ciebie dotarło?!

Może zacznę od tego, że Katherina dała nam jeszcze bilety lotnicze do Rzymu i starą mapę, która miała nas poprowadzić. Mieliśmy już wychodzić kiedy profesor McGonagall weszła do klasy. Świetnie, stanąć przed dyrektorką z podejrzanie wyglądającą mapą, biletami lotniczymi i mieczem w dłoni, czeka mnie świetlana przyszłość. Z drugiej strony jestem dzieckiem bogów, czego innego można się po mnie spodziewać? Być może nie głupiego uśmiechu i potknięcia się o własne nogi, co właśnie zrobiłam. McGonagall spojrzała krótko na mnie i przeniosła wzrok na Ravena, który najzwyczajniej w świecie siedział na ławce i rozglądał się po klasie. Musiałam przyznać, że on mnie intrygował, nie potrafiłam tego wyjaśnić, ale czułam od niego jakąś wcześniej nieznaną mi moc, poza tym wydawał się taki tajemniczy, ale jednocześnie był dość otwarty. No ale wracając do świata poza panem zielonookim, McGonagall zdążyła już wymienić kilka zdań z Katheriną kiedy ja przypatrywałam się mojemu nowemu towarzyszowi (tylko z czystej ciekawości!), ale z tego co udało mi się podchwycić nie rozmawiały o nas i skończyło się na tym, że porozmawiają później. No chyba jeszcze nie wspomniałam, że od rozpoczęcia roku szkolnego wszyscy nauczyciele zachowywali się trochę dziwnie, byli bardziej spięci i ostrożni, często zdarzało się, że rozmawiali o czymś między sobą, ale kiedy pojawiali się uczniowie natychmiast zmieniali temat. Robiło się to strasznie irytujące, jakby cały świat starał się przed nami coś ukrywać. Potem dyrektorka jeszcze raz spojrzała na mnie a ja zesztywniałam.
-Powodzenia.-powiedziała krótko i wyszła.

-No dzieciaki, zbierajcie się…-zaczęła Katherina uśmiechając się do nas pokrzepiająco, ale przerwało jej wejście Jamesa.

Yhhh…jak ja mam go dość! Miałam tylko nadzieję, że przylazł bo nie rozumiał zadania domowego…no dobra, nie oszukujmy się, jakby on przylazł do nauczyciela gadać o lekcjach trzeba by było od razu brać go na intensywna terapię w szpitalu psychiatrycznym!

Raven wstał z ławki, a ja genialnie zapomniałam zawiązać lewego trampka, potknęłam się o sznurówki i poleciałam prosto na niego. Wspomnę może o tym, że przy okazji byłam rozproszona rozważaniem możliwości opieprzenia Jamesa, więc proszę się nie dziwić, że się potknęłam. Na szczęście Raven mnie złapał a przy okazji uśmiechnął się do mnie rozbrajająco.

-Lecisz na mnie.-stwierdził z rozbawieniem.

-Ja tylko walczę z grawitacją.-odpowiedziałam odwzajemniając uśmiech.

Od razu poczułam się lepiej, czyli on miał poczucie humoru, to już o wiele poprawiało perspektywę wspólnej podróży.

-Dzięki…-dodałam stając na własnych nogach.

-Nie ma za co, przecież grawitacja sama się nie pokona.-stwierdził zielonooki.

Zaśmiałam się, ale James postanowił przypomnieć o swojej obecności. Mapę i bilety już schowałam do torby, ale (na nieszczęście Pottera) miecz nadal znajdował się w mojej ręce.

-Des, przemyśl to jeszcze raz…-zaczął James rzucając krótkie, nieufne spojrzenie Ravenowi.

-Już wszystko przemyślałam, nie udawaj, że cię to obchodzi.-fuknęłam na niego jak wściekła kotka.

-Ale…-próbował ciągnąć dalej.

-Nie ma „ale”, odczep się już i dalej mnie olewaj!-wybuchłam.

-To nie tak, że…-jego mina była po prostu bezcenna, wyglądał jakby dostał zaklęciem ogłupiającym między oczy.

-Przywalić ci z zaklęcia czy z niebiańskiego spiżu żeby w końcu coś do ciebie dotarło?!-warknęłam zaciskając dłoń na mieczu.

Katherina i Raven wodzili wzrokiem między nami jakby strzelały między nami błyskawice. Dobra, jeszcze trochę i pewnie do tego by doszło, niedawno przez przypadek tak rozwaliliśmy jeden z posągów (na szczęście nie było żadnych świadków), pewnie dlatego zareagowała.

-James, idź na lekcje, porozmawiam z tobą później. Destiny, Raven, za dwie godziny musicie być w Londynie, musimy już iść.-powiedziała zachowując spokojny ton.

-Ale…-zaprotestował James, ale nie miał szansy powiedzieć nic więcej, ja i Raven wyszliśmy już z sali na Dziedziniec Transmutacji. Nie patrząc za siebie ruszyłam szybkim krokiem do zamku, nie zorientowałabym się, że Raven ledwie za mną nadąża gdyby mnie nie zawołał.

-Nie myślałem, że tak szybko chodzisz, aż tak ci się śpieszy?-zapytał dobiegając do mnie.

-Nie…ja po prostu…-zająknęłam się zwalniając kroku.

-Hmmm…Kto to był? Nieźle cię wkurzył ten cały James, no to jak? To twój chłopak, a może były, no na rodzeństwo nie wyglądacie?-stwierdził.

-Czemu nagle tak dużo gadasz co? James to po prostu…no kiedyś przyjaciel, teraz sama nie wiem, nie będę ci o tym opowiadać, to nie jest ważne.-odpowiedziałam cicho.

Czemu ja mu to mówiłam, nawet jeżeli to było takie ogólne? Przecież ledwie go znałam… Zanim się zorientowałam wychodziliśmy już z zamku.

-Wybacz…to po prostu taka wrodzona ciekawość, nie chciałem cię urazić.-odpowiedział Raven.

Niepewnie się do niego uśmiechnęłam i uniosłam głowę rozglądając się dookoła, widziałam jak na jeziorze pojawiają się macki Wielkiej Kałamarnicy, na błoniach nie było ani jednego ucznia, wszyscy albo jedli śniadanie, albo byli już pod klasami, niby dzień zwykły, jak wszystkie inne…no nie dla mnie, z każdym krokiem czułam jak serce zaczyna bić mi mocniej. Nie wiedziałam co mnie czeka, nie wiedziałam czego będziemy szukać, jak powinniśmy tego szukać, będziemy na terenie najpotężniejszej starożytnej cywilizacji i wiedziałam, że już nie mogę się wycofać, to tak, jakby ktoś wyskakiwał z samolotu, kiedy ten już wystartował.

-W porządku…-zaczerpnęłam chłodnego porannego powietrza-Po prostu on bywa taki wkurzający…ale to nie ważne…-dodałam siadając na stopniach schodów prowadzących do zamku.

Po kilku minutach dołączyła do nas Katherina i ruszyliśmy w stronę Hogsmeade, dopiero stamtąd mogliśmy się teleportować. Dojście do miasteczka zajęło nam trochę mniej niż pół godziny. Nie czekaliśmy na nic, teleportowaliśmy się na Pokątną. Przyznam się, do była moja pierwsza teleportacja (no poza tym jednym razem kiedy Hermes teleportował nas z Olimpu ale to co innego) i nie miałam zamiaru za szybko powtarzać tego doświadczenia. Najpierw ogarnęła mnie całkowita ciemność, miałam wrażenie, że ramię Katheriny wyślizguje się z mojego uścisku, czułam się jakby coś ściskało mnie od wszystkich stron, jakbym była w wielkiej zgniatarce do śmieci, a oczy coś próbowało mi wcisnąć w czaszkę, ledwie mogłam oddychać. I nagle wszystko się skończyło, chłodne poranne powietrze znowu owiało moją twarz, ale tym razem przyniosło ze sobą świeży zapach bułek i kawy a do uszu dobiegły mi zwykłe odgłosy z londyńskich ulic w godzinach porannych. Czułam się jakby cały świat wirował, nogi miałam jak z waty a mój oddech był przyśpieszony, z tego co zauważyłam spod przymkniętych powiek, Raven był równie skołowany co ja.

-Nigdy…więcej…-wymamrotałam.

-Yhym…-zgodził się ze mną Raven.

-Całkiem nieźle to znieśliście.-stwierdziła Katherina jak gdyby nigdy nic.

-To wolę nie wiedzieć jak to jest „źle” znosić teleportację.-mruknęłam otwierając do końca oczy.

Byliśmy w jednej z bocznych uliczek na Pokątnej, wyjrzałam za róg, niedaleko nas zauważyłam szyld Magicznych Dowcipów Weasleyów. Czarodzieje spokojnie robili zakupy, gdzieś przebiegł dachowiec. Zwykły dzień…
-Chodźcie…-rzuciła Katherina i ruszyła dalej.

Wyszliśmy z Pokątnej i przez Dziurawy Kocioł przeszliśmy do mugolskiej części Londynu. Kolejne czterdzieści pięć minut jechaliśmy metrem na lotnisko Heathrow, z które mieliśmy lecieć do Rzymu. Odprawa nie trwała długo i szybko znaleźliśmy się przy bramkach. Odwróciłam się jeszcze, żeby ostatni raz spojrzeć na Katherinę, uśmiechnęła się do mnie a ja przeszłam przez bramkę. No tak, zapomniałam o moim mieczu, który teraz miałam wsunięty we włosy jako wsuwkę. Bramka zaczęła piszczeć, świetnie, teraz zostanę terrorystką… Ochrona prawie natychmiast znalazła się przy mnie, na szczęście po przeszukaniu mnie (No całkiem fajnie nie? Aż chciałam im wydrapać oczy.) w końcu mnie przepuścili nie znajdując nic groźnego. Wzięłam swoje rzeczy i poszłam dalej, z każdą chwilą czując narastający start, teraz już naprawdę nie mogę się wycofać. Czując coraz szybsze bicie serca poszłam do samolotu, muszę się przyznać, nigdy tak nie podróżowałam, miałam tylko nadzieję, że Zeus nie pozwoli mi się rozbić…

~James~

O co jej chodzi?! Od kilku tygodni tylko się kłócimy! Cholerna socjopatka…no socjopatka, którą lubię… Dobra, ale to, że jest na mnie wściekła nie usprawiedliwia, tego, że właśnie polazła na misję, na której może ją coś zeżreć! Jeżeli tak chciała zwrócić na siebie uwagę to coś jej nie wyszło. Musze przyznać, mimo wszystko, mimo całych tych kłótni, mimo, że strzeliła mi piorunem prosto w twarz kiedy rozwaliliśmy posąg na korytarzu, mimo, że już dwa razy dzisiaj na mnie nawrzeszczała, to martwiłem się o nią. Nie mogłem się pozbyć tego okropnego obrazu z mojego snu, Des uciekająca przed ogromnym Sfinksem, który na koniec ją pożera… Dopiero dzwonek kończący lekcję przywrócił mnie do rzeczywistości. Wyszedłem z klasy i poszedłem prosto do Wierzy Gryffindoru. Pokój wspólny był wypełniony innymi uczniami, rzuciłem szkolną torbę na podłogę i opadłem na kanapę. Miałem już dość, dość całego tego dnia, czasami się zastanawiam jakim cudem siedzenie przez kilka godzin w ławce może tak człowieka zmęczyć. Przymknąłem oczy starając się o niczym nie myśleć, co nie było mi dane. Natychmiast przed oczami pojawiła mi się blondynka spadająca z miotły ze zniczem w ręce. Nie mogłem o tym zapomnieć, przeze mnie miała skręcony nadgarstek, może gdybym wtedy tam nie podleciał…może wtedy by nie spadła.

-Cześć.-usłyszałem znajomy mi już głos i poczułem jak dziewczyna dłonią przeczesuje moje włosy.

-Hej Alice.-mruknąłem otwierając oczy, które natychmiast spotkały się z jej szarymi tęczówkami, mimowolnie uśmiechnąłem się.

-Zmęczony?-zapytała.
Usiadłem na kanapie robiąc jej miejsce i odwzajemniłem uśmiech.

-Nie, wcale.-odpowiedziałem.

Włoszka wywróciła oczami z rozbawieniem.

-Czemu muszę cię pilnować? Prawie tu zasnąłeś.-stwierdziła.

-Nie potrzebuję niańki, chcę sam sobie popsuć życie.-odpowiedziałem robiąc minę dziecka, któremu zabiera się cukierek.

-Wiesz, słodki jesteś.-stwierdziła uśmiechając się-Idę odrabiać lekcje, zobaczymy się później.-dodała, pocałowała mnie w policzek i poszła.

Cały zesztywniałem, opadła mi szczęka i poczułem przyjemne ciepło rozchodzące się po całym moim ciele.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Zabijecie mnie! Ale zanim rzucicie Avady, proszę was, dajcie mi dokończyć moje lody T.T a z resztą, zabije mnie to cholerne ciepło >.<. Dedykacja dla Scarlett, oby mamy nas nie nakryły na chowaniu słodyczy <3.  

42. Opieprzam Pottera w piżamie ubrana jedynie w niebieski ręcznik

 Błąkałam się po ruinach jakiejś starożytnej świątyni, słońce powoli zachodziło i przez wielkie dziury po dawnych oknach wpadało do środka pomarańczowe światło. Nie wiedziałam skąd się tu wzięłam ani po co, ale coś kazało mi iść dalej i szukać czegoś. Tak, ja chyba zwariowałam, błąkam się po ruinach szukając jakiegoś czegoś, chociaż nawet nie wiedziałam co to, nie wspominając już, że z jakiegoś niewyjaśnionego powodu nie miałam przy sobie broni. Chodząc po tych wszystkich starych korytarzach czułam jakąś moc promieniującą gdzieś z tej świątyni. Na każdym kroku rozglądałam się jakby ktoś zaraz miał mnie zaatakować, uciąć głowę, poćwiartować, wrzucić moje szczątki do worka i spalić a zachowane organy sprzedać na czarnym rynku...O czym ja myślę do cholery?! Chyba ze mną jest coraz gorzej, odbija mi kompletnie! No przecież potwory nie sprzedają organów na czarnym rynku, no chyba, nie wiem jaki prowadzą styl życia kiedy nie próbują zabić i zjeść jakichś herosów. O, a teraz wyobrażam sobie całą rodzinkę potworków siadającą przy stole, jakaś potworzyca podaje na stół pieczeń z herosa, dwa małe potworzątka kłócą się które dostanie do zjedzenia serce... Czy mnie już kompletnie porypało?! Potrząsnęłam głową i ruszyłam dalej. W każdym kolejnym korytarzu widziałam na ścianach coraz więcej zielonych pnączy na ścianach, podłogę przebijały korzenie, na ścianach widziałam zatarte malunki, głównie smoki, dziewczyny w białych sukienkach przewiązanych złocistymi szarfami, miejscami smoki walczyły z gigantycznymi wężami (za każdym razem kiedy widziałam gady wzdrygałam się, nienawidzę węży). Nie zatrzymywałam się, szłam dalej ale to tajemnicze coś ani myślało dać znać gdzie jest ukryte. Wredne cholerstwo! W końcu weszłam do starego ogrodu, otaczały go marmurowe ściany, sufitu nie było, najdziwniejsze było to, że rośliny wyglądały jakby cały czas ktoś się nimi zajmował, na dodatek nie były stare, najwyższe drzewa miały po trzy metry wysokości a ich pnie nie były grubsze niż dziesięcioletnich drzew...skąd ja do cholery wiem jak grube są pnie dziesięcioletnich drzew?! Dobra, to jest nie ważne, powinnam skupić się na odnalezieniu tego, czego szukam. Jak można się spodziewać to coś ani myślało się ujawnić, błąkałam się po tym ogrodzie całą noc. Milutko nie? Łaziłam bez broni, zupełnie sama, wszystkie cienie wyglądały podejrzanie, było cholernie ciemno, a jedynym źródłem światła był mdły blask księżyca, który teraz miał kształt sierpa. Chciałabym żeby był ze mną ktoś, ktokolwiek, Avan, Ian, Alex, Yuri, Fred...nawet Jamesa bym zniosła! Łaziłam po ogrodzie do rana, słońce już zabarwiało niebo na pomarańczowo a ja byłam zmęczona i zniechęcona. I nagle jak spod ziemi wyrosło wielkie drzewo, nie potrafiłam powiedzieć co to za gatunek, ale było chyba starsze niż ta świątynia, jego liście świeciły wszystkimi kolorami a od kory bił lekki, srebrny blask. Nogi same zaczęły mnie prowadzić do drzewa, ręce wyciągnęły się w stronę pnia, nie wiedziałam czemu, ale czułam, że znalazłam to, czego szukałam. Weszłam pod koronę drzew, kilka kolorowych liści dotknęło mojej twarzy, palce dotknęły pnia drzewa. Poczułam pod opuszkami lekkie wibracje, po całym moim ciele rozeszło się przyjemne ciepło i poczułam przypływ mocy...
***
Obudziłam się i gwałtownie podniosłam do pozycji siedzącej zrzucając przy tym na podłogę kołdrę. Cholera, zaspałam! Rozejrzałam się po pokoju i zeskoczyłam z łóżka jak oparzona. Dopiero po chwili zorientowałam się, że Yuri jeszcze spokojnie śpi, więc na pewno się nie spóźnię…No pewnie! Nie spóźnię się na lekcje, na których ma mnie nie być! Ja jestem geniuszem! Przecież dzisiaj znikam stąd na misję, normalnie wykonałabym taniec szczęścia na myśli ile nieprzyjemnych godzin na historii magii mnie ominie, ale po pierwsze, jestem prawie na sto procent pewna, że przynajmniej kilka potworów spróbuje mnie zjeść, po drugie, na pewno ktoś będzie chciał mnie zabić…dobra, walka na miecze i potwory jednak są lepsze od wykładów Binssa. Przeciągnęłam się i podeszłam do okna, przez które wpadało do środka pomarańczowe światło słoneczne. Na parapecie spał Hades, oczywiście cwaniak ułożył się przy mojej różdżce, odkąd odkrył, że jest zawsze ciepła (sama nie wiem czy to dobrze) grzeje sobie o nią ogon kiedy tylko się da. Odruchowo zaczęłam głaskać kota po głowie, każde inne   zwierze by się zbudziło, ale tego czarnego lenia nic nie mogło obudzić, więc tylko mruczał przez sen i machał z zadowolenia ogonem. W końcu doszłam do wniosku, że powinnam się jeszcze trochę ogarnąć. Zebrałam swoje rzeczy i poszłam do łazienki. Nalałam do wanny ciepłej wody, do której dolałam kilka płynów do kąpieli i spędziłam w niej chyba pół godziny. Akurat kiedy wyszłam z wanny i owinęłam się ręcznikiem (aha, zapomniałam zamknąć drzwi na klucz) ktoś wbiegł do pokoju i, co mnie cholernie zaskoczyło, wpadł do łazienki. Nie myślałam nawet o wrzeszczeniu, byłam gotowa z miejsca zlać tego „gościa”, tylko popełniłam jeden błąd, spojrzałam na niego żeby sprawdzić komu skopię dupę.

-Des ty…!-czarnowłosy Potter w samych spodenkach od piżamy z potarganymi włosami stał przede mną i chyba miał zamiar na mnie nawrzeszczeć, ale zmieniły zamiary kiedy zobaczył, że mam na sobie jedynie niebieski ręcznik.

-JAMES TY CHOLERNY IDIOTO!-wydarłam się na cały zamek, ale nie dało się ukryć, że zrobiłam się czerwona jak pomidor.

-No już…jakbym to pierwszy raz wpierniczył ci się do łazienki…-mrukną mocno speszony.

-Gdybyś zapomniał, nie jest tak jak dawniej.-warknęłam odwracając się do niego plecami.

-A co ja takiego zrobiłem?! Może w końcu mi powiesz?!-rzucił z wyrzutem.

-Sam powinieneś wiedzieć. Czego chcesz? Gadaj i spadaj.-burknęłam.

-No rymujesz lepiej niż Apollo…-stwierdził Potter-Ej!-wrzasnął kiedy spróbowałam trafić go małą kulą energii (dziękuję mamo Hekate za twoje moce).

-Gadaj co chcesz albo następnym razem trafię ci między oczy.-mruknęłam rzucając mu spojrzenie godne Bazyliszka, a może nawet wkurzonej McGonagall.

-Czy ty oszalałaś?! Sama chcesz leźć na misję?!-wyrzucił z siebie.

-Nie będę sama, niech cię to nie obchodzi, jeżeli czujesz się niedowartościowany to leć do swojej kochanej Rzymianki, ja nie mam zamiaru siedzieć na dupie i umierać z nudów.-odpowiedziałam obojętnie.

-Co…? Wiesz, nie rozumiem cię…-mruknął Potter-Poza tym nie wiesz z kim będziesz, skąd wiesz, że cię…

-Co? Ma mnie poćwiartować nożem do masła, zwłoki spalić świeczką a organy sprzedać na czarnym rynku? To, że ty go nie znasz, nie znaczy, że od razu będzie zły! Nie będziesz mi mówił co mam robić, idę i tyle, koniec tematu!-wyrzuciłam z siebie jednym tchem.

-Nie wiesz co może cię spotkać! Nie pamiętasz jak było w wakacje?!

-Pamiętam dokładnie, mam przypominać ile razy już w ciągu całej naszej znajomości ratowałam ci twoją wkurzającą dupę?! Jeżeli ktoś tu powinien uważać to ty a teraz spadaj!-warknęłam i wywaliłam go za drzwi, które tym razem zamknęłam.

Dziwiłam się, że nie obudziliśmy Yuri, że on w ogóle tu wszedł, żaden z chłopaków nie może wejść do dormitorium dziewczyn! Jak ja mam go dosyć! Nie dość, że zachowuje się jak coraz większy pacan to jeszcze ma czelność mówić mi, co powinnam robić! Co się z nim stało? Odbija mu już całkowicie! Może przed nim udawałam, że to mnie nie rusza, ale naprawdę wszystkie nasze kłótnie wiele mnie kosztowały, nie mówię, że płakałam czy coś w tym stylu, nie robiłam tego od…no od dawna, ale za każdym kolejnym razem czułam się coraz gorzej. Zawsze byliśmy nierozłączni, myśleliśmy prawie tak samo, kłóciliśmy się tylko o głupoty, dla śmiechu, a teraz…szkoda gadać, po każdej kłótni czułam się jakbym była coraz dalej od niego, a z nim odchodziła też część mnie. Z irytacji zacisnęłam dłonie na brzegu umywalki i zamknęłam oczy, otworzyłam je kiedy usłyszałam dźwięk pękającego szkła. No pięknie, rozwaliłam lustro, czasami się zastanawiałam czy taka wariatka jak ja powinnam mieć dostęp do mocy boskich.

-Incatate sartatecta.-mruknęłam a na lustrze zabłysł poplątany, zielony znak, po chwili szkło zaczęło się składać.

Nie chciało mi się iść po różdżkę, w końcu czasami mogę użyć magicznej mocy Hekate, no minus tego mojego lenistwa był jeden, od razu poczułam się zmęczona. Chejron już mi to tłumaczył, używając magii pochodzącej od Hekate zużywam własną energię, a jako że ja praktycznie nigdy jeszcze nie używałam tego rodzaju zaklęć męczyłam się nawet po czymś tak prostym, pamiętałam z obozu dzieci Hekate, dla nich takie czary były na porządku dziennym i wcale ich nie męczyły, ale one uczyły się tego odkąd dowiedzieli się, że ich matką jest bogini magii. Odczekałam chwilę i zaczęłam suszyć włosy, co zajęło mi dziesięć minut i ubrałam się w czarne rurki, przylegającą do ciała koszulkę z motywem kosmosu, czarną, skórzaną kurtkę i nieodłączne trampki od Hermesa. Włosy zostawiłam rozpuszczone, oczy pomalowałam kredką i tuszem i spryskałam się mgiełką o zapachu granatu i mango (dziwnie brzmi taka mieszanka, ale pachnie naprawdę cudownie). Wyszłam z łazienki i rzuciłam w Yuri poduszką.

-Wstawaj leniu!-wydarłam się a kiedy to nie podziałało sięgnęłam po różdżkę-Aquamenti.-wycelowałam prosto w twarz dziewczyny, z różdżki wyleciał strumień zimnej wody mocząc Koreankę.

-Co do cholery?!-wydarła się Yuri spadając z łóżka.

-Wstajemy moje słoneczko, musisz leźć na lekcje.-powiedziałam uśmiechając się szeroko.

-Wiesz, że cię nienawidzę Des?-wymamrotała zaspana dziewczyna.

-Tak, tak też cię kocham.-zaśmiałam się-No powodzenia dzisiaj, ja lecę na śniadanie i już mnie nie ma, jakbyś mogła kopnij Jamesa ode mnie w dupę, już zdążył mnie ostro wkurzyć.-dodałam, złapałam wszystkie rzeczy, które zabierałam ze sobą i wyszłam z pokoju.

Zeszłam do pokoju wspólnego, w którym przesiadywali Fred i George. Weasleyowie uśmiechnęli się do mnie łobuzersko, jak dwa złośliwe elfy, którym właśnie udało się  wyciąć numer życia (których ci dwaj akurat mieli sporo na koncie).

-No hej.-przywitałam się.

-Jak to jest opieprzać Pottera z samego rana?-wypalił od razu George bez żadnego wstępu.

-O co ci…?-zaczęłam, ale urwałam przypominając sobie o porannej kłótni-Skąd wy wiecie?

-Na niego drzesz się głośniej niż Szyszymora.-wyjaśnił od razu Fred.

-Skoro mu się należy, chciałam jeszcze mu włosy spalić ale różdżkę obsiadł mi kot.-odpowiedziałam z małym, sadystycznym uśmieszkiem-A w ogóle to przyszłam się pożegnać, na trochę znikam.-dodałam.

-Gdzie?-zapytali oboje równo.

-Eee same nudy, rodzice gdzieś mnie ciągnął, umrę z nudów o ile to ich nie pozabijam, no to na razie, zobaczymy się za kilka tygodni.-uśmiechnęłam się do nich i wyszłam z pokoju wspólnego.

Poszłam do Wielkiej Sali zwinąć coś do jedzenia i poszłam do sali eliksirów, w której czekała na mnie Katherina i jakiś chłopak, był o głowę wyższy ode mnie, miał jasnobrązowe włosy sięgające mu do policzków, były lekko falowane, ale nie kręciły się w loki, jego oczy były ciemnozielone i pierwszym, co rzuciło mi się w oczy był amulet na jego szyi. Zawieszony na czarnym rzemyku, kamień w kształcie łzy o kolorze ciemnego bursztynu. Jednego byłam pewna, nigdy nie widziałam go u nas w szkole ani na obozie.

-Eee…hej.-wymamrotałam siadając na ławce.

-Szybko przyszłaś.-stwierdziła Katherina.

-Nie chciało mi się spać.-wzruszyłam ramionami-Kto to?-zapytałam patrząc na chłopaka.

-Możesz pytać mnie o moje imię, jestem Raven.-odpowiedział chłopak i posłał mi niepewny uśmiech.

-Okej, jestem Des.-odwzajemniłam uśmiech-Czyli idziemy razem?

-No na to wygląda.-powiedział Raven siadając naprzeciwko mnie.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Odżyłam po wycieczce klasowej! (Wiem jak się czuje pranie oł jeeeeee xD) No i zaczęłam czytać "Kroniki Rodu Kane" więc chyba poprawię się z egipskiej mitologii ^^. No i poprawiłam niemiecki na 3 więc teraz już mam spokój, no o ile przeżyję bal gimnazjalisty (nie umiem tańczyć a poloneza musimy na obcasach x.x) będę mogła już więcej pisać. No czyli jutro będzie "Hadesie nadchodzę!" albo ja, albo chłopak z którym tańczę wrócimy w czarnym worku. Dedyk dla Kath i Scarlett Clark <3. 

41. "Nie pyskuj Weasley bo powiem wszystkim, że sypiasz z misiem."

Ciepła noc, nic nie zasłaniało gwiazd i księżyca w pełni, całkiem przyjemna atmosfera nie? No nie dla mnie. Plątałam się bez celu po jakichś ruinach, białe w świetle księżyca kamienie oplatały zielone pnącza, pod nogami widziałam czarną posadzkę przypominającą łuski gada. Miałam na sobie czarne rurki, trampki, fioletową obcisłą koszulkę i czarną skórzaną kurtkę a o biodro obijał mi się miecz. Czego ja właściwie szukałam? Sama nie wiedziałam, ale cokolwiek to było musiałam dotrzeć do tego pierwsza. Niepewnie postawiłam kolejny krok, ziemia się zatrzęsła. Miałam wrażenie, że to posadzka się rusza, kiedy spojrzałam w dól odkryłam, że rzeczywiście pod moimi stopami podłoga wije się jak wąż. On tu jest! Tylko kim jest on? Cholera, powinnam się stąd wynosić. Jak na złość moje trampki odmówiły posłuszeństwa i nie rozwinęły skrzydeł a żadna magia nie chciała działać. Zdesperowana rzuciłam się biegiem przed siebie z nadzieją, że jednak ucieknę. Im dalej biegłam tym więcej było roślin oplatających ruiny. Podłoga dalej wiła się pod moimi stopami, coraz trudniej było mi utrzymać równowagę, aż w końcu się przewróciłam. Wtedy w ciemności zobaczyłam dwa czerwone punkty, które zbliżały się do mnie, zobaczyłam pionowe źrenice jak u węża, oczy... Czyli łeb tego czegoś się do mnie zbliżał! O cholera! Natychmiast pobiegłam w drugą stronę, przeciskałam się między roślinami, kamieniami, pozdzierałam sobie skórę, podarłam ubrania ale nie zwracałam na to uwagi, chciałam tylko uciec. Cisze nocną rozdarł potworny wrzask, jakby coś wielkiego się przebudziło, po chwili ryk przeszedł w złowieszczy śmiech.Spojrzałam w górę, nawet nie wiem po co, tak po prostu. Księżyc zasłonił wielki, czarny, trójkątny jak u węża łeb, świeciły się w nim dwa czerwone punkty, oczy tego czegoś. Nie! Zaczęłam biec jeszcze szybciej ale już traciłam oddech, czułam ucisk w piersi a serce waliło mi jak szalone. Potknęłam się o jakieś pnącze i zaliczyłam efektowną glebę, prawie uderzyłam głową w kamień. Nie zwracając uwagi na ból, na zdarte kolana i łokcie, wstałam i pobiegłam dalej. Było całkowicie ciemno, nie widziałam prawie nic, chciałam przywołać najprostszy czar tworzący świetlistą kulę i nic, nie mogłam przywołać błyskawicy, ognia, niczego, jakby cała moc zniknęła. Nagle wszystkie rośliny zaczęły umierać i usychać, kamienie czernieć, zrobiło się przeraźliwie zimno, jakby cały świat umarł, całe dobro zniknęło i zostało jedynie to co złe. Znowu spróbowałam użyć jakiejkolwiek mocy i znowu nic.
-Teraz jesteś w moim królestwie naiwna, uwolniłem się i teraz ja panuję nad wszystkim, ja jestem wszystkim, istnieję wszędzie i nie ma siły większej niż ja, nie powstrzyma mnie już nic a jeżeli postawicie mi się będę was niszczył jednego po drugim, dopóki nie zostanie po was żaden ślad. Nie uciekniesz, nie powstrzymasz mnie, padnij przede mną bo ja jestem panem.-głos dochodził z dosłownie każdego miejsca, był zimny, władczy, groźny, już sam jego dźwięk odbierał mi siły i nadzieję, prawie zmusił mnie żebym upadła na kolana tak jak rozkazał.
-Nie! Nie! NIE!-zaczęłam krzyczeć ale po chwili coś zawiązało mi supeł w gardle i już nic nie mogłam powiedzieć. 
Nie zrobię co mi każe, nie poddam się! Nie... Czułam jak opuszczają mnie wszystkie siły, cała się trzęsłam, miałam wrażenie jakby cała moja krew zmieniła się w zimną galaretę. Nogi miałam jak z waty, ręce zwisły bezwładnie po bokach a głowa zaczęła mi ciążyć na tyle, że spuściłam ją w dół. W końcu poczułam jak padam na ziemię, byłam wszystkiego świadoma, wiedziałam co się dzieje ale nie miałam w sobie żadnej siły, nie mogłam się przeciwstawić. Leżałam na uschniętych szczątkach roślin jak szmaciana lalka i nie miałam już nawet siły lekko drgnąć. Zamknęłam oczy czekając na śmierć. I nagle wszystko zaczęło się ogrzewać, czułam jak krew znowu zaczyna we mnie normalnie płynąć, jak nogi przestają się trząść. Otworzyłam oczy. Ciemność rozświetlało coś...sama nie wiem jak to opisać. Było wielkości jabłka, świeciło co chwilę innym kolorem, miało kształt łzy i wyglądało jakby było ze szkła, w którym zawisły drobinki czegoś błyszczącego. Wyciągnęłam do tego ręce chcąc przyciągnąć to do siebie, już myślałam, że to jednak nie będzie koniec. Niestety znowu ciszę rozdarł ryk, łza rozprysła się na małe odłamki i światło zniknęło a razem z nim ciepło, wróciło to nieprzyjemne uczycie jakby płynęła we mnie galareta i znowu nie miałam na nic siły. Spojrzałam jeszcze w górę żeby zobaczyć nad sobą wielką paszczę wypełnioną ostrymi zębami, która po chwili pochłonęła mnie. Poczułam jak jeden z zębów od tyłu rozbija mi czaszkę...
~~~
-Co z nią?
 -Kiedy się obudzi?
Słyszałam głosy jakbym była pod wodą, głowa strasznie mnie bolała, a lewy nadgarstek piekł jakby został podpalony. Nie miałam najmniejszego pojęcia co się stało, ale strasznie się bałam po tym co widziałam we śnie.
-Ale przeżyje?-odezwał się jeden z głosów, który natychmiast rozpoznałam, ale nie wiedziałam czy chcę go słyszeć.
James tu był? A po co? I czemu się o mnie martwił? Tak, znałam ten ton i już wiedziałam, że musiałam znowu nieźle się urządzić. Tylko w tej sytuacji...To było dla mnie aż podejrzane, że Potter tu był. Ktoś mu odpowiedział ale ja tego nie słuchałam. Niepewnie otworzyłam oczy i od razu uderzyło mnie zbyt jasne światło skrzydła szpitalnego. Zaklęłam cicho pod nosem i przymknęłam oczy.
-Żyje!-zawołał któryś z chłopaków.
-I przeklina, czyli nie jest źle!-dodał następny.
-Podstawmy Jamesa, jak spróbuje go zabić to już jest zdrowa!-zaproponował kolejny.
I wszyscy razem ze mną wybuchli śmiechem. Jak ja ich uwielbiam, człowiek dostaje tłuczkiem po głowie i już nawet nie może po marudzić tylko od razu go rozśmieszają. Otworzyłam do końca oczy i zobaczyłam całą naszą drużynę, najbliżej mnie stało dwóch rudych Weasley'ów i Potter. No tak, przywaliłabym mu ale po tym jak przed chwilą pytał czy żyję cała złość zniknęła. I nagle przypomniał mi się cały mecz, nawet pamiętałam jak efektownie zleciałam z miotły. Tylko za nic nie pamiętałam jakim wynikiem się zakończył.
-Ej ludzie...a w ogóle wygraliśmy?-zapytałam rozglądając się po wszystkich.
Nie wyglądali jakbyśmy przegrali, przeciwnie, cieszyli się jak głupi do sera.
-A ta tylko o tym...-zaśmiał się George.
-Kobieto, wygraliśmy, kiedy Ślizgoni zobaczyli o ile przegrali połowa z nich pospadała z mioteł! Jesteś mistrzem, rozbita głowa i skręcony nadgarstek to nic, ale znicza złapiesz!-odpowiedział Chris z szerokim uśmiechem.
Całą tą rozmowę przerwała nam pani Pomfrey, która pozwoliła zostać tylko jednej osobie. No i wybrać tu spośród tych wariatów kto ma zostać...Bez większego zastanowienia wybrała Freda, po całej sali rozległo się głośne "wooooo!" reszty drużyny, no poza Jamesem, który po mojej decyzji zniknął.
-Zamknąć się albo wszystkich was uduszę.-rzuciłam jakbym informowała ich o dzisiejszej pogodzie.
Wszyscy po chwili wyszli i zostałam sama z Fredem. Uśmiechnęłam się do rudzielca szeroko i usiadłam na łóżku. Weasley usiadł obok mnie i spojrzał na mnie przepraszająco.
-To moja wina...-wymamrotał.
-Ale co?-zdziwiłam się.
-To, że dostałaś tłuczkiem, gdybym szybciej go odbił nie trafił by w ciebie.-odpowiedział spuszczając wzrok.
-Fred, nie mów tak, nie pierwszy raz tak dostałam, nic mi nie będzie.-stwierdziłam i uśmiechnęłam się.
-Ale...-zaczął.
-Nie pyskuj Weasley bo powiem wszystkim, że  sypiasz z misiem.-przerwałam mu.
-Ale ja nie sypiam z misiem!-zaprotestował Fred.
-A kto powiedział, że muszę być szczera?-pokazałam mu język.
-Ty mały gnomie!
-Czy nie mówiłam "nie pyskuj"?
-Dobra, dobra...
Spędziliśmy razem chyba godzinę, aż pani Pomfrey wywaliła Freda. Chłopak obiecał, że przyjdzie do mnie jutro i na pożegnanie pocałował mnie w policzek. Ekhem...poczułam się trochę dziwnie ale wiedziałam, że to nic nie znaczy, byliśmy jedynie przyjaciółmi i nic do siebie nie czuliśmy.
~3 dni później~ 
Spędziłam w skrzydle szpitalnym trzy dni, zostałam wypuszczona głównie dla tego, że pani Pomfrey miała już dość mojego marudzenia. Czułam się dobrze, jakbym wcale nie spadła z miotły. Myślałam, że znowu wszystko będzie jak przed meczem, siedzenie na lekcjach, kłótnie z Jamesem, próby dowiedzenia się czym Yuri jest tak zajęta... No pomyliłam się. Było już po lekcjach, siedziałam w dormitorium z Yuri, która o dziwo dzisiaj postanowiła znaleźć dla mnie trochę czasu. Siedziałyśmy na swoich łóżkach, ona przy okazji coś czytała a ja siedziałam z laptopem na kolanach i grałam w najnowszą część simsów. Zadziwię wszystkich, jeszcze nie stworzyłam sima o nazwisku James Potter i nie zabiłam go na wszystkie istniejące sposoby. Akurat próbowałam się dowiedzieć od Yuri czegokolwiek, co się stało, czy coś się zmieniło, ale drzwi od pokoju się otworzyły i do pokoju weszła Katherina. Obie spojrzałyśmy na nią zaskoczone tą wizytą, ja wyłączyłam komputer a Yuri odłożyła książkę.
-Coś się stało profesor Lung?-zapytała Koreanka.
Poczułam dziwny ucisk w dole brzucha, pojawienie się nauczycielki eliksirów w naszym pokoju było zapowiedzią, że albo coś się stało w szkole albo, co było bardziej prawdopodobne, szło znowu o moich genialnych nieśmiertelnych rodziców.
-Nic poważnego, Destiny, chodź ze mną.-odpowiedziała tajemniczo kobieta.
Niepewnie pokiwałam głową, zeskoczyłam z łóżka i wyszłam z nauczycielką. Poszłyśmy do jej gabinetu, w którym, jak przewidziałam, siedział też opiekun mojego domu. Powoli odnajdując się w sytuacji spodziewałam się pojawienia się Pottera, co na szczęście nie nastąpiło.
-Tak więc, albo spierniczyłam zadanie domowe, albo dostanę szlaban, albo idzie koniec świata.-skwitowałam rozglądając się po sali.
Zobaczyłam, że na twarzy Percy'ego pojawia się rozbawiony uśmiech.
-Nic z tych rzeczy, nie idzie żaden koniec świata a ty nie masz kłopotów.-odpowiedział mi.
-Eee...to się ze sobą gryzie, jak nie ma kłopotów znaczy to tyle, że idzie koniec świata. Kiedy walnie w nas meteoryt?-powiedziałam.
-Nie ma końca świata, ale to nie znaczy, że nie mamy kłopotów.-odezwała się Katherina.
-Dobra, więc co tym razem? Hermes zgubił paczkę kosmetyków dla Afrodyty? Hera złapała Zeusa z inną babą? A może Hades ma problemy u teściowej?-zapytałam siadając na ławce.
-No nie do końca...chodzi o coś innego.-przerwała mi Katherina.
-No to mówcie.
-Co powiesz na misję?-zapytał Percy.
-Tak w środku roku szkolnego? Kiedy i gdzie? Pakować się? Ile może mnie nie być?-zasypałam ich pytaniami a oczy zabłyszczały mi z ekscytacji.
-Spakujesz się i jutro musisz być już gotowa. Nie wiemy ile cię nie będzie, zależy jak szybko sobie poradzisz a nam zależy na czasie.-odpowiedział Percy przeczesując dłonią włosy.
-A co z McGonagall?-spytałam niepewnie, dyrektorka raczej nie byłaby zadowolona gdybym znikła w środku roku szkolnego.
-Zaraz do niej pójdziemy.-powiedziała Katherina.
-A co to za misja? Idę sama?-z ust wysypały mi się kolejne pytania.
-Jeszcze ktoś do ciebie dołączy ale to później, jeżeli chodzi o samą misję sytuacja jest dość poważna. Chodzi o obóz...-tym razem odpowiadał Percy.
-Coś się stało?-zmartwiłam się.
-Na razie to się dzieje...Obóz jest chroniony przez pewnego rodzaju magiczną tarczę wytwarzaną przez...no tego nie powinnaś wiedzieć, ostatnio ktoś zatruł źródło tej magii, to musiał być ktoś z wewnątrz...-wyjaśniła Katherina.
Mimowolnie przypomniałam sobie o Githany, której zupełnie nie podejrzewałabym o zdradę dopóki to samo się nie wydało. Jeżeli był wśród nas ktoś jeszcze...wolałam nawet nie myśleć co może się dziać.
-I co można zrobić?-zapytałam.
-Istnieje pewien...artefakt, który może nam skutecznie pomóc, prawdopodobnie jest gdzieś we Włoszech.-odpowiedziała Katherina.
-I ja mam go znaleźć tak?-zapytałam.
-Jak najszybciej.-dodał Percy.
-To idziemy do McGonagall załatwić mi urlop.-stwierdziłam z błyskiem w oku.
Dyrektorka zadawała sporo pytań, ale okazało się, że już wcześniej znała przynajmniej część prawdy więc nie było zbyt wielu problemów z pozwoleniem mi na wyjazd, postawiła jedynie warunek, że nikt ze szkoły ze mną nie pojedzie, zgodziłam się nawet chętnie, jedynie James mógłby jechać, a tak nie miałam tego problemu. Później pobiegłam do pokoju i zaczęłam się pakować. Yuri musiała się na mnie porządnie wydrzeć, żeby zwrócić moją uwagę.
-Co ty robisz?-zapytała ze zdziwieniem.
-Pakuję się.-odpowiedziałam szukając szczotki do włosów.
-To widzę, ale po co?-ciągnęła dalej.
-Bo na trochę znikam.-odpowiedziałam.
-Gdzie?
Zatrzymałam się w pół kroku zastanawiając się nad odpowiedzią.
-Eee...sprawy rodzinne...-słabe kłamstwo biorąc pod uwagę, że wiedziała jak jestem nastawiona do rodziców, ale tu nie o nich chodziło, moja prawdziwą rodziną byli półbogowie, więc tak naprawdę nie kłamałam, chociaż jak dla Yuri mogłam kłamać, ale to zawiłe!
-Taaa...będziesz świętować czyiś pogrzeb czy co?-zdziwiła się patrząc na mnie sceptycznie.
-Nie powiedzieli po co mam jechać, jakoś przeżyję.-odpowiedziałam kończąc się pakować.
Taaa...chyba przeżyję, o ile nic mnie nie zje... Ciekawe jak to się skończy...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Zaczęłam to pisać o 3 rano kiedy pod oknami bloku mojej przyjaciółki ktoś wykrzykiwał, że ma syna xD. Fragment z Fredem dedykuję Wice, tak się o to prosiłaś a ja obiecałam więc proszę Słoneczko :*. No dzisiaj nie mam więcej do powiedzenia. Trzymajcie się =D.
Czytałeś = skomentuj, proszę.      

40. Czy ta przyjaźń przetrwa?

Śniadanie z Fredem w jakiś sposób poprawiło mi humor, udało mi się chociaż na chwilę zapomnieć o Jamesie, ale nie trwało to długo. Rudzielec przez cały czas starał się mnie jakoś zagadać i rozśmieszyć, szło mu to całkiem dobrze do czasu aż nie dosiadła się do nasz, a raczej do Freda, tamta czarnowłosa Włoszka. Nie wiedziałam co zrobić więc po prostu wbiłam wzrok w mój talerz i zaczęłam przesuwać po nim kawałek naleśnika. Nie słuchałam ich rozmowy, nie bardzo mnie interesowała. Myślałam, że tak po prostu wszystko przycichnie i nie będę musiała się niczym przejmować jednak Fred miał inny plan.

-Des...-chłopak lekko mnie szturchnął.

Uniosłam głowę i spojrzałam na niego niepewnie. Rudzielec uśmiechał się szeroko, trochę przypominał mi jedno z dzieci Hermesa, miał ten sam błysk w oku, który sugerował, że coś kombinuje ale jednocześnie wyglądał jak taki dobry elf, któremu po prostu trzeba zaufać.

-Co...?-mruknęłam cicho.

-Chyba jeszcze nie miałyście okazji się poznać więc Des poznaj Alice.-tutaj chłopak wskazał na dziewczynę z wymiany-Alice, poznaj naszą dumę i chlubę, największego pyskatka, pogromczynię Ślizgonów i przeciwniczkę podręczników od historii magii, słynną, jedyną i niepowtarzalną Destiny potocznie nazywaną Des.-przedstawił mnie.

Poczułam jak policzki mnie pieką, pewnie byłam teraz cała czerwona. Czemu Fred nie mógł przedstawić mnie inaczej? Teraz czułam się tak...tak głupio. Alice uśmiechnęła się do mnie rozbawiona. Świetnie, ta znajomość zapowiada się naprawdę ciekawie, tylko nie koniecznie w odpowiednim znaczeniu. Nie wiedziałam czemu tak się czułam w jej towarzystwie, po tym wczorajszym "incydencie kanapkowym" czułam się od niej gorsza, pierwszy raz James tak zupełnie mnie olał i sama nie wiedziałam czemu aż tak bardzo mnie to bolało.  

-Miło cię poznać, Fred już trochę o tobie mówił.-odezwała się Alice z lekko słyszalnym akcentem.

-Ciebie też miło poznać.-wymamrotałam niepewnie-Eee…już się najadłam, musze jeszcze dokończyć zadanie na eliksiry i powinnam już znikać…-dodałam szybko i wstałam od stołu.

Spotkałam się z zaskoczonym spojrzeniem Freda, ale zanim chłopak coś powiedział już mnie tam nie było. Wybiegłam z Wielkiej Sali, przebiegłam przez salę wejściową i wypadłam na błonia. Chłodne poranne powietrze uderzyło mnie w twarz i od razu poczułam się lepiej. Powoli doszłam nad jezioro i usiadłam na brzegu. Położyłam głowę na kolanach i zaczęłam tępo wpatrywać się w płaską taflę wody. Naprawdę ostatnio coś jest ze mną nie tak, chyba już powoli wariuję. Tylko czemu? Do wczorajszego wieczoru wszystko było całkowicie dobrze. Wszystko przez Jamesa! Gdyby mnie nie olał nie miałabym żadnego problemu, nie siedziałabym na Wierzy Astronomicznej, nie poszłabym do lasu, nie spotkałabym Afrodyty, nie zaatakowałby mnie ten lis, nie spędziłabym całej nocy na chłodnej ziemi i nie miałabym teraz podrapanych pleców! Wszystko jego wina! Rany, ale ja jestem głupia, przecież on nie odpowiada za moją nierozgarniętość. Wściekałam się na niego bo miał mnie gdzieś, nie był winny niczemu innemu. Zanim się obejrzałam musiałam już iść na lekcje.

~3 tygodnie później~

Trzy tygodnie! Dokładnie tyle już nic się nie zmieniło! Cała ta sytuacja zaczynała mnie męczyć ale co ja mogę za to, że większość facetów to idioci? Trzy tygodnie bez żadnej rozmowy z Jamesem, chyba, że na lekcji kiedy po prostu trzeba było, albo na treningu Quidditcha, albo po prostu się kłóciliśmy. Czy tak właśnie ma się skończyć nasza przyjaźń? Nie chciałam tego, zawsze idealnie się dogadywaliśmy a teraz było prawie tak, jakbyśmy nigdy się nie znali. Nie przyznałabym się mu, ale to naprawdę mnie dołowało. Zależało mi na nim i to bardzo, ale co ja mogłam za to, że już nie udawało nam się dogadać?

-Podasz mi oczy traszki?-mruknął James znad kociołka.

Teraz już raczej z konieczności siedzieliśmy razem na eliksirach i jakoś musieliśmy współpracować. Nic nie mówiąc przesunęłam w jego stronę pojemnik z oczami traszki i zajęłam się przygotowaniem swojego eliksiru. Cała lekcja minęła w napiętej ciszy pomiędzy nami a kiedy rozległ się dzwonek jak najszybciej zebrałam swoje rzeczy i wybiegłam z sali. Co następne? A tak, historia magii, świetnie, znowu siedzę z Jamesem… Ruszyłam przed siebie nie zwracając uwagi na kierunek. Nie bardzo mnie interesowało gdzie idę dopóki nie wpadłam na Freda.
-Hej.-rudzielec przyjaźnie się uśmiechnął.
-Cześć...-mruknęłam.
-A ty nie w drugą stronę?-zdziwił się.
-Nie bardzo chce mi się iść na historię magii.-wzruszyłam ramionami.
-Skoro tak, to może dasz się zaprosić na małe wagary? Miałem się wybrać z Georgem, ale przydałoby się mu czegoś się w końcu nauczyć.-zaproponował rudzielec uśmiechając się łobuzersko.
-Hmmm...to zależy.-odpowiedziałam odwzajemniając uśmiech.
-Od czego?
-Gdzie mnie zabierzesz?
-Wiesz, znam takie jedno miejsce, nikt nas tam nie nakryje, prawie nikt nie wie, że ono istnieje.-powiedział rudzielec-Więc panno Shadow da się pani zaprosić na te otóż zacne wagary?-zapytał wykonując teatralny ukłon.
-Ależ oczywiście panie Weasley, będę zaszczycona mogąc ci towarzyszyć.-odpowiedziałam.
-To ja jestem zaszczycony twym towarzystwem.
W tym momencie oboje nie wytrzymaliśmy i zaczęliśmy się śmiać jak głupi. Po chwili się uspokoiliśmy, spojrzeliśmy na siebie i znowu dostaliśmy napadu śmiechu.
-Jestem głupia!-zaśmiałam się głośniej.
-O nie! To ja jestem głupi!-odpowiedział Fred.
-Dobra...powinniśmy się ogarnąć...-stwierdziłam próbując powstrzymać śmiech.
-Taaaak...
Oczywiście śmialiśmy się prawie do końca przerwy i prawie zaskoczył nas dzwonek. Zanim jeszcze lekcja się zaczęła Fred zaprowadził mnie na siódme piętro pod gobelin z Barnabaszem Bzikiem. Dziwne, przecież tu nic nie było...no znaczy się podobno był tu Pokój Życzeń ale przecież on został zniszczony podczas ostatniej bitwy z Voldemortem... Zanim cokolwiek powiedziałam przed nami pojawiły się drzwi, Fred dał mi znak ręką żebym weszła za nim co natychmiast zrobiłam.
-Myślałam, że Pokój Życzeń został zniszczony...-mruknęłam rozglądając się na wszystkie strony.
Miejsce, w którym teraz byliśmy wyglądało jak salon, było kilka czerwonych, wielkich kanap, kilka foteli podwieszonych stalowymi linkami na suficie, stoliki i w głębi pomieszczenia (no o ile nie ześwirowałam) mały staw i kilka drzew. Rozglądałam się jak oczarowana, widziałam miejsce, w którym posadzka zmienia się w złocisty piasek i zieloną trawę, ciężko mi było uwierzyć, że coś takiego może znajdować się w środku zamku.
-Wszyscy tak myślą, dlatego nikt tu nie łazi, nie wiem jak to się stało, że jednak nie został zniszczony, ale nie wnikam w to, korzystam, że nikt o tym nie wie.-odpowiedział mi Fred.
-To miejsce jest niesamowite...-mruknęłam.
-Czasami chowam się tu przed niektórymi natrętami.-wzruszył ramionami rudzielec i rozsiadł się na jednej z kanap.
Uśmiechnęłam się, może ten dzień nie będzie taki zły jak inne... Rzuciłam torbę z podręcznikami na jeden ze stolików i usiadłam na zwisającym fotelu naprzeciwko Freda. Przynajmniej jeszcze z nim dało się gadać. Yuri ostatnio była jakaś inna, jakby bardziej ostrożna i nie gadałyśmy za często bo ciągle była czymś zajęta, może po prostu nie chciała się mieszać w sprawy między mną a Jamesem. No właśnie, z Jamesem już w ogóle nie mogłam się dogadać, głównie widziałam go jak próbował zbliżyć się do Alice. Serio? Dziewczyna z wymiany, która zostanie tu tylko jakiś czas jest dla niego lepsza ode mnie? No wielkie dzięki... Zawsze zostawał Aron, ale kiedy zostawaliśmy sami głównie zapadała dziwna cisza, próbowaliśmy rozmawiać ale ciągle coś nie wychodziło. Oczywiście były też inne osoby, kilka razy rozmawiałam z tą Alice, ale jakoś nie potrafiłam wytrzymać więcej niż kilka minut, albo pojawiał się James albo nie mogłam skończyć z myśleniem, że jest po prostu lepsza ode mnie. I lepiej nie wspominać o sytuacji z Lukiem, niby wszystko było dobrze, nie mieliśmy do siebie pretensji, ale jednak coraz częściej chciałam go po prostu unikać, zawsze się zastanawiałam co się stało wtedy w wakacje, wiedziałam, że już nic do niego nie czuję ale dalej nie rozumiałam czemu to mi tak przeszło...
-Myślisz, że jak bardzo jutro oberwą Ślizgoni?-odezwał się Fred wyrywając mnie z zamyślenia.
Uniosłam głowę. No tak ,jutro jest sobota i gramy pierwszy mecz Quidditcha. Chris już od pewnego czasu nieźle męczył całą naszą drużynę i czasami wynikały z tego małe spięcia, szczególnie między mną i Jamesem.
-Na tyle, że przynajmniej miesiąc nie wstaną.-odpowiedziałam opierając głowę na kolanach-Możesz któremuś przywalić tłuczkiem ode mnie?
-Bardzo chętnie, jak trafię całe boisko usłyszy, że było z dedykacją dla ciebie.-obiecał uśmiechając się łobuzersko.
~sobota rano~
Jedynym minusem meczy było wczesne zrywanie się z łóżek, nie znosiłam tego z całego serca. Byłam tak zaspana, że nawet nie wiedziałam gdzie jest prawa a gdzie lewa i przysypiałam przy stole. Gdyby nie Fred zasnęłabym z głową na talerzu, Weasley swoim zwyczajem oblał mnie lodowatą wodą z jeziora i na jego szczęście raczył mnie osuszyć.
-Des nie zjadła Freda, ludzie radujmy się!-zaśmiał się George widząc moją minę.
-A może zjeść ciebie?-odpowiedziałam pokazując mu język.
-Eee ta, nie radzę, kto wie kiedy on mył stopy.-odezwał się Fred.
-Przepraszam bardzo, to nie moje skarpety świecą na zielono!-odparował drugi rudzielec.
-No na zielono nie, już się rozpadły w proch i wytruły wszystkie szczury!-odpyskował Fred.
Wszyscy zaczęli się śmiać, dosłownie wszyscy. Nawet nie zauważyłam, że obok mnie usiadł szanowny pan Potter. Zignorowałam to i zajęłam się moim śniadaniem. Zjadłam jak najszybciej i wstałam od stołu. Wyszłam na korytarz, na którym czekała na mnie zaspana Lily, na głowie miała coś, co przypominało rude, ptasie gniazdo. Dziewczynka popatrzyła na mnie wielkimi zielonymi oczami jakby o coś prosiła a po chwili niespodziewanie mnie przytuliła. Z lekkim zaskoczeniem odwzajemniłam uścisk.
-Co jest mała?-zapytałam.
-Nie spadnij z miotły i dokop Ślizgonom.-powiedziała unosząc głowę żeby popatrzyć mi w oczy, była jedynie dziesięć centymetrów niższa ode mnie, poważnie jestem niska....
-Masz to jak w banku.-uśmiechnęłam się.
-I...i nie kłóć się z Jamesem, proszę.-dodała z nadzieją.
Cicho westchnęłam i ją puściłam.
-Lily, to nie takie proste, nie chciałam się z nim kłócić, nigdy, ale nie mam na to wpływu, skoro już go nie interesuję nic za to nie mogę.-odpowiedziałam.
-Ale...ale wy jesteście najlepszymi przyjaciółmi i koniec!-dziewczyna tupnęła nogą a w jej oczach zabłyszczała determinacja-On zgłupiał, walnij go w łeb tak jak zawsze, powiedz, że chcesz to skończyć i niech będzie tak jak zawsze było.
Mimo wszystko uśmiechnęłam się, to było z jednej strony zabawne a z drugiej słodkie, ale nie mogłam od tak wszystkiego zapomnieć, gdyby to było trzy tygodnie temu to byłoby zupełnie inaczej ale teraz miałam za sobą niezliczoną ilość kłótni z Potterem a niektórych z nich nie dało się od tak wybaczyć, nie tym razem...
-Ja go do niczego nie zmuszę, to jego wybór, niektórych rzeczy nie da się po prostu zapomnieć.-westchnęłam.
-Chociaż spróbuj.-spojrzała na mnie proszącym wzrokiem.
-Chyba na meczu powinien dostać tłuczkiem w łeb żeby coś mu się odmieniło.-stwierdziłam.
-Powiem Alowi, niech pogada ze swoimi kumplami żeby to załatwili!-młoda aż podskoczyła i rzuciła się biegiem do Wielkiej Sali.
-Nie! To nie było poważnie...!-zawołałam ale ona chyba nie bardzo chciała mnie słuchać.
Pokręciłam głową, przecież i tak by w niego celowali, byle żebyśmy nie przegrali... Po chwili dołączyła do mnie reszta drużyny i poszliśmy do szatni. Chris prawie cały czas przed meczem truł nam o strategiach i zagraniach, które znaliśmy już na pamięć, jak na złość kiedy wyszliśmy zaczęło porządnie padać ale meczu nikt nie odwołał. Weszłam z resztą drużyny na boisko, kilkakrotnie usłyszałam "powodzenia" jedynie James przeszedł obok mnie obojętnie. Po chwili byłam już w powietrzu na swojej miotle. Po chwili w górę poszybował czerwony kafel i mecz się zaczął. Uniosłam się jeszcze wyżej próbując wypatrzyć złoty znicz ale deszcz i mokre włosy zwiewane mi na twarz przez wiatr wszystko utrudniały. Niżej toczyła się gra, kątem oka zauważyłam jak James zdobywa dla nas punkty, Fred i George cały czas odbijali tłuczki w Ślizgonów, których zawodnicy znowu odbijali obie piłki w resztę naszej drużyny. Jeżeli dzisiaj nikt nie trafi do szpitala to będzie cud. W dole na trybunach uczniowie z wszystkich domów wykrzykiwali coś, co zlewało się w ogólny hałas. Gra trwała już od dłuższego czasu kiedy w końcu zobaczyłam złoty błysk kilkanaście metrów ode mnie, jednocześnie ja i szukający Ślizgonów, Magnus czy jakoś tak, też zauważył znicza. Nie czekając na nic i na nic nie zwracając uwagi rzuciłam się w stronę znicza. Dłonie ślizgały mi się na mokrym drążku miotły, niepewnie puściłam lewą dłoń, nie miałam wyboru jeżeli chciałam złapać znicz ale druga ręka zaczęła się jeszcze mocniej ślizgać. Byłam już na tyle blisko, że mogłam zauważyć ruch złotych skrzydełek, na ogonie siedział mi drugi szukający. Już chciałam złapać piłeczkę kiedy przed oczami pojawiła mi się szkarłatna szata. James przeleciał nad trybunami...na których była Alice. Co za ciul! Czy on może inaczej?! Nie zwracając na niego większej uwagi wyciągnęłam dłoń po znicza, przy palcach poczułam już lekkie trzepotanie skrzydełek... I nagle wszystko zaczęło dziać się jak w zwolnionym tempie. Gdzieś z tyłu usłyszałam jak Fred coś wykrzykuje, James musiał zlecieć niżej, znalazł się obok mnie. Zacisnęłam dłoń na zniczu ale kawałek czerwonej szaty Pottera oplątał się wokół mojego nadgarstka, szarpnęłam nim ale nie udało mi się oderwać, w dłoni znicz nadal się lekko szamotał. I wtedy szybciej poczułam jak coś twardego uderza mnie w głowę, straciłam równowagę i poleciałam do przodu, druga dłoń ześlizgnęła się z miotły. Miałam wrażenie, że coś mi urwało głowę a jednocześnie czułam tam ból. Spadłam z miotły, nadgarstek wykręcił się w szacie Jamesa, która po chwili się urwała i poleciałam w dół a później wszystko się urwało...
~Fred~
Chciałem odbić tłuczka kiedy jeden z pałkarzy Ślizgonów się wepchał przede mnie i wycelował w Des. Widziałem jak leci obok Jamesa, nie mogłem dokładnie stwierdzić co się tam działo.
-Uważaj!-wyrwało mi się ale prawie całkowicie zagłuszył mnie wrzask z trybun.
Później widziałem już tylko jak spada z miotły i uderza w boisko...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Tak, żyję! Wybaczcie za tak dużą przerwę, ostatnio miałam trochę na głowie (tata wyjechał do Kanady jejeje =D). Już kilka razy zabierałam się za napisanie tego (podziękowania dla mojej matematyczki za zabranie starej, żałosnej wersji). Wybaczcie, jeżeli u kogoś miałam coś przeczytać, za wszystko się zabieram ale z komentowaniem idzie mi już gorzej >.<. Kończąc już tą moją paplaninę rozdział dedykuję Kath i Wice (czekam na zombie apokalipsę i nasze bunkrowanie się w SPA Słoneczko :*), no i wam obu życzę żeby wasze popisy kulinarne nie kończyły się kolejnymi podpaleniami ścierek, kocham was ♥. 

39. "Mnie nic nie ugryzło ,tylko ty zachowałeś się jak idiota!"

Chłodne powietrze owiało moją twarz ,wiatr rozwiał moje włosy przez co część z nich opadła na moją twarz. Odgarnęłam włosy jednym ruchem ręki i podeszłam do barierki Wieży Astronomicznej. Nie myśląc za wiele przewiesiłam nogi przez balustradę i usiadłam na niej. Zapatrzyłam się w ciemne niebo i zacisnęłam dłonie w pięści ,w uszach słyszałam ciche trzaski powodowane przez moje naelektryzowane włosy ,byłam tak wściekła ,że dla normalnego człowieka dotknięcie mnie skończyłoby się teraz porażeniem przez prąd. Sama nie wiedziałam czemu tak się wściekłam. To się po prostu stało ,James mnie olał ,Fred akurat się wmieszał i nagle znalazłam się tutaj. Czemu mnie to w ogóle tak poruszyło? Dziewczyna Jamesowi się spodobała ,zapomniał o mnie i... no sama nie wiem ,wcale nie rozumiałam samej siebie. Co mnie tak wkurzyło? Przecież przyjaźniłam się z Jamesem ,irytowały mnie te plotki ,że jesteśmy parą więc co mi odwaliło? Z drugiej strony do dzisiaj James tak po prostu mnie jeszcze nigdy nie olał ,to naprawdę boli kiedy najlepszy przyjaciel zapomina o tobie kiedy siedzisz obok niego. Pewnie teraz wszyscy poza mną siedzą w Wielkiej Sali i dobrze się bawią... Na myśl o tym poczułam się samotna ,jedna taka Des ,która nigdzie nie pasuje. Kim ja w ogóle byłam? Na pewno nie zwykłą śmiertelniczką ,na pewno nie normalną czarownicą a półbogiem nie mogę się nazwać ,to jest dziecko boga i śmiertelnika ,jeżeli ktoś by się uparł to by powiedział ,że przecież mam ludzkich rodziców i boskich ale co to ma być? Ci ludzcy rodzice to tak naprawdę nie byli moi rodzice ,nigdy nie czułam się częścią tej rodziny ,a boginią przecież też nie jestem ,jakbym była jakimś innym gatunkiem ,jedynym przedstawicielem jakiejś rasy ,nigdzie tak naprawdę nie pasowałam... Dopiero teraz zrozumiałam jaka przepaść jest pomiędzy mną a resztą świata ,i tylko ja o tej przepaści wiedziałam ,inni mogli próbować przez nią przejść ale zawsze w jakimś momencie nie mogli ruszyć dalej ,przez to jaka byłam. Czemu w ogóle bogowie mnie stworzyli? No właśnie ,ja nawet nie zaczęłam swojego życia normalnie!
-Młoda Shadow siedzi na wieży ,wściekła ,że włos się jeży ,Pottera z nią nie ma ,bo on w miłość od pierwszego wejrzenia wierzy...-usłyszałam za plecami złośliwy głos.
-Spadaj Irytek.-mruknęłam cicho.
-Uuuu...żadnej groźby ,żadnego przekleństwa ,no ,no ,ktoś chyba nie ma humoru.-duch podleciał do mnie.
-Nie twój interes ,spadaj!-warknęłam.
-Oj no ,nie łam się ,możesz zawsze poczekać za następnym pokoleniem Potterów ,może ci się poszczęści.
-Odwal się do jasnej cholery! Wcale nie kocham się w Jamesie! Nie twój problem jaki mam humor! Wynoś się!-wybuchłam a oczy mnie zapiekły.
Co mi się do cholery dzieje? Nie będę płakać ,nie przez olewającego mnie Jamesa a tym bardziej nie przez Irytka.
-Spokojnie Shadow ,bo jeszcze Potter cię usłyszy.-zaśmiał się duch.
Trafił w czuły punkt. Skąd on wiedział co się stało. Jak ja go nie znosiłam ,gdybym tylko mogła mu przywalić.
-ADEPTO DE HIC CORAM...!-zaczęłam praktycznie się drzeć ale urwałam kiedy zrozumiałam ,że nagle przerzuciłam się na łacinę.
Irytek popatrzył na mnie ze zdziwieniem i bez słowa odleciał ,przynajmniej będę miała spokój. Teraz byłam jeszcze bardziej wkurzona ,bezwiednie zacisnęłam dłonie na barierce czując jak się trzęsę ze złości. Jednocześnie chciałam coś zniszczyć i żeby jednak ktoś sobie o mnie przypomniał ,przyszedł tu i po prostu mnie przytulił. Nigdy bym tego nie powiedziała na głos ,nie ja ,najbardziej pyskata ,zwariowana i uparta Gryfonka w całej szkole ,która ciągle udowadnia ,że daje sobie radę sama. Wiatr zaczynał wiać coraz mocniej ,gdzieś usłyszałam grzmot ,pojawiła się pojedyncza błyskawica a ,jak dotąd bezchmurne niebo zasłoniła ciemna warstwa chmur. Wcześniej w ogóle nie zanosiło się na burzę ,czy to przeze mnie? Czy tak się wściekłam ,że nieświadomie używałam moich mocy ,z taką siłą ,na którą dotąd nie było mnie stać? Zacisnęłam powieki i potrząsnęłam głową ,jeszcze tego mi brakuje ,może zaraz wywołam jakąś klęskę żywiołową co? Nie ,muszę coś ze sobą zrobić bo nie wytrzymam. Przy moich kostkach zatrzepotały małe skrzydełka ,które jak na zawołanie pojawiły się przy trampkach. Niewiele myśląc zeskoczyłam z barierki w dół. Jeszcze nigdy nie latałam w tych trampkach na takiej wysokości. A co mi tam ,jak spadnę pewnie i tak nic mi nie będzie ,wyhamować upadek umiałam. Nie musiałam się tym przejmować ,praktycznie natychmiast zawisłam w powietrzu i poleciałam w stronę Zakazanego Lasu. Czemu akurat tam mnie ciągnęło? Sama nie wiedziałam ,po prostu chciałam gdzieś zniknąć na jakiś czas ,i tak nikt tego nie zauważy ,wrócę na noc. Wylądowałam na małej na brzegu lasu ,skrzydełka natychmiast się schowały a ja cicho westchnęłam i spojrzałam w górę ,ciemne niebo przeszyła kolejna błyskawica ,nadal byłam wściekła i nie mogłam nic na to poradzić. Ruszyłam przed siebie nie myśląc co może mnie spotkać w lesie ale jeszcze zanim weszłam między drzewa całą okolicę rozświetlił ciepły blask. Odwróciłam się i popatrzyłam prosto na dorosłą kobietę w białej ,greckiej szacie. Bogini... Ciężko mi było określić jej wygląd ,zmieniał się z minuty na minutę ,ale wydawało mi się ,że nigdy nie widziałam kogoś tak pięknego.
-Afrodyta?-odezwałam się w końcu.
Bogini uśmiechnęła się do mnie promiennie i skinęła ręką na znak ,żebym podeszła.
-Nie denerwuj się moje dziecko.-powiedziała a jej głos wydawał się równie idealny ,co jej wygląd.
-J-ja się wcale nie denerwuję eee... mamo...-wyjąkałam.
-Bogini nie okłamiesz młoda.-zaśmiała się Afrodyta-Jestem tu tylko ,żeby trochę ci pomóc.
-Nie rozumiem w jaki sposób pomóc ,dziękuję ,ale świetnie sobie radzę.-odpowiedziałam.
Nad lasem przetoczył się grzmot i rozbłysła błyskawica.
-Dlatego chodzisz po lesie kiedy jest po północy? Dlatego nieświadomie rozpętujesz burzę?-bogini popatrzyła na mnie z powątpiewaniem.
Czyli było już tak późno? Nie zauważyłam kiedy cały ten czas minął ,i nikt mnie nie szukał... Pff...James pewnie nie zauważył nic dziwnego ,przecież tylko nagle zniknęłam!
-Skoro twierdzisz ,że nie potrzebujesz pomocy mogę dać ci tylko radę ,może ci się teraz wydawać to bez sensu ,możesz czuć się odrzucona ,ale naprawdę nie jesteś osamotniona ,może to boli ale takie jest życie ,mogę si teraz obiecać ,że będziesz miała bardzo ciekawe życie uczuciowe ,wszystkie te banalne romansiki są nudne ,nie pozwolę ,żeby ktoś tak wyjątkowy jak ty popadł w taki banał.-powiedziała Afrodyta z błyskiem w oku ,puściła mi oczko i zniknęła.
Stałam kilka minut oszołomiona tym spotkaniem ,dopiero zimny deszcz mnie wybudził z otępienia. Potrząsnęłam głową i zamrugałam kilka razy. Chciałam wrócić do zamku ale bez ostrzeżenia coś wyskoczyło na mnie od tyłu przewracając na mokrą ziemię. Czułam na plecach pulsujące zadrapania. Podniosłam się z ziemi otrzepując się z piasku. Słyszałam ciche warczenie. Proszę ,tylko nie wilkołak. W panice próbowałam sobie przypomnieć kiedy ostatnio była pełnia księżyca ale mózg odmawiał współpracy. Z krzaków wyskoczył ciemny kształt ,poruszał się tak szybko ,że widziałam tylko rozmazaną plamę ,która od czasu ,do czasu warczała. Wilkołaki raczej tak się nie poruszają ,to na plus ,na minus to ,że nie wiedziałam co to jest i nie miałam przy sobie broni ,ani mieczy ,ani różdżki ,jestem idiotką! Zaraz zostanę karmą dla jakiegoś potwora ,normalnie najlepszy wieczór mojego życia ,nie ma co. W końcu stworzenie zatrzymało się ,w ciemności jego żółte oczy świeciły jak reflektory ,czarna sierść dziwnie błyszczała ,jakby była obsypana opiłkami metalu ,z łap wystawały ostre pazury ,miałam wrażenie ,że patrzę na przerośniętego lisa na sterydach. Zwierzę zawarczało odsłaniając ostre zęby i zamachało ogonem. Zaczęłam się cofać ale zanim przeszłam kilka kroków lis skoczył na mnie przygniatając mnie do ziemi. Zaczęłam się szarpać ale zwierzę było za ciężkie. Ledwie uchyliłam głowę kiedy lis próbował mnie ugryźć. I nagle prosto w nas uderzył piorun. Usłyszałam pisk zwierzęcia ,całe moje ciało zesztywniało ,przed oczami miałam jedynie jasny błysk ,a po chwili zrobiło się całkowicie ciemno. Nie wiem ile tak leżałam ale kiedy wszystko wróciło do normy ,poczułam ,że jest mi lżej czyli lis zniknął. Leżałam na zimnej ziemi ,z nieba padał deszcz ,czułam jak na plecach i ramionach pulsują mi ślady po pazurach lisa. Zamknęłam oczy i postarałam się uspokoić oddech ,po chwili podniosłam się. Znowu spojrzałam w niebo i dopiero teraz zorientowałam się ,że niebo jest już pomarańczowe ,musiałam tu być całą noc. Cholera! Nie zwracając uwagi na nic pobiegłam do zamku. Było jeszcze chyba przed szóstą więc na nikogo nie wpadłam. Dobiegłam przed portret Grubej Damy ,szybko podałam hasło i wpadłam do pokoju wspólnego. Pomieszczenie wydawało mi się puste więc nie zwracając na nic uwagi skierowałam się do mojego dormitorium.
-Gdzie byłaś?-usłyszałam głos Jamesa.
Zamarłam w półkroku. Czemu poczułam się winna? Nie! Ja nie byłam winna! Nie ja go olałam! Skoro wtedy o mnie zapomniał to czemu teraz się interesuje gdzie byłam?!
-Nigdzie.-odpowiedziałam krótko i ruszyłam dalej.
Chłopak pobiegł za mną ,wyprzedził mnie i zablokował mi przejście.
-Nie było cię całą noc ,twoja bluzka jest podarta ,masz potargane włosy i jesteś blada ,nie wciskaj mi kitu.-powiedział.
-Nigdzie nie byłam ,po prostu wpadłam na Irytka.-mruknęłam wbijając wzrok w podłogę.
-Tak ,na pewno ,bo poszłaś się przejść o piątej rano po szkole i wpadłaś na Irytka ,który dzisiaj od godziny robi hałas w kuchni.-rzucił ironicznie Potter-Czemu mnie okłamujesz?
-Nie okłamuję cię! Nie twój interes co robiłam ,wcześniej jakoś cię to nie interesowało! Nie muszę ci mówić o wszystkim co robię a teraz daj mi przejść!-wybuchłam.
James popatrzył na mnie ze zdziwieniem i nie poruszył się. Przepchnęłam się obok niego i pobiegłam do dormitorium zostawiając osłupiałego chłopaka samego. I znowu to cholerne poczucie winy ,czemu ja na niego nakrzyczałam? Nie! Sam się prosił ,niech się nie wpiernicza jeżeli to nie jego interes! Wczoraj całkowicie mnie olał ,czemu teraz mam o tym od tak o tym zapomnieć? Bo zrobi do mnie ładne oczka? Bo zapyta czemu mnie nie było? Czy on chociaż zrobił to szczerze ,czy może to Yuri na niego nawrzeszczała po kolacji? To już jest jakaś paranoja ,niecały dzień temu uważałam go za najlepszego przyjaciela a teraz nie jestem pewna czy szczerze interesuje się co się ze mną działo. Gdyby tamta dziewczyna wtedy do nas nie podeszła wszystko byłoby w idealnym porządku. Westchnęłam cicho wchodząc do pokoju ,Yuri jeszcze spała. Po cichu wyciągnęłam czyste ubrania i poszłam do łazienki. Zrzuciłam z siebie zniszczoną bluzkę i resztę ubrań i dopiero teraz zobaczyłam jak ostre były pazury lisa. Na ramionach miałam czerwone ,grube ślady ,nie krwawiły ale strasznie piekły. Nalałam do wanny ciepłej wody i umyłam się ,po około czterdziestu minutach wyszłam z wanny i owinęłam się ręcznikiem. Wysuszyłam włosy i przejrzałam się w lustrze. Jedno musiałam przyznać Jamesowi ,byłam cholernie blada ,pewnie to skutki przywołania tego pioruna i ogólnie całej burzy ,nadal nie rozumiałam jakim cudem to zrobiłam. Potrząsnęłam głową i ubrałam się w świeże ciuchy. Kiedy zaczęłam się czesać wróciłam myślami do spotkania z Afrodytą. Nie do końca wiedziałam jak rozumieć jej słowa "ciekawe życie uczuciowe" ,"dość tych banalnych romansów" z tym drugim się zgodzę ,aż mnie mdliło od tych słodkich romansików ,ale co oznacza ta obietnica o ciekawym życiu uczuciowym? Z moim szczęściem może to znaczyć mniej więcej "masz przerąbane". Z resztą co mnie to teraz obchodzi ,jedyne o czym teraz marzyłam to w końcu móc pogadać z Yuri ,chyba tylko z nią teraz się dogadam. Uczesałam włosy w wysokiego kitka ,pomalowałam oczy czarną kredką i wyszłam z łazienki. Yuri jeszcze spała ,z resztą miała jeszcze trochę czasu ,nie będę sadystką ,niech śpi. Po chichu wzięłam swoją szkolną torbę ,telefon i wyszłam z pokoju. Tak ,jak zakładałam James nadal był  w pokoju wspólnym ,też był już całkowicie ubrany. Unikając patrzenia na niego skierowałam się do wyjścia.
-Trochę za wcześnie na śniadanie co?-odezwał się Potter.
-Nie muszę iść na śniadanie.-rzuciłam od niechcenia.
-Więc co zamierzasz robić?-ciągnął dalej.
-Nie twój interes.-odgryzłam się.
-Co cię dzisiaj ugryzło?-zapytał chłopak podchodząc do mnie.
Mnie nic nie ugryzło ,tylko ty zachowałeś się jak idiota! Czemu faceci muszą być tacy tępi?
-Nic ,to ty nagle potrzebujesz szczegółowych informacji o moim życiu ,nie twój problem co robię.
-Wczoraj nie miałaś takich problemów ,co ci odbiło? Tylko pytam ,jak przyjaciel. Do cholery ,nie było cię całą noc ,kiedy wróciłaś wyglądałaś jak widmo ,jak ja mam się nie martwić!?
-Nic mi nie odbiło ,chcę tylko trochę przestrzeni życiowej! Nie twój interes co robiłam w nocy! Nic mi nie jest ,szczęśliwy!?
Nie czekając na nic więcej ruszyłam przed siebie ale Potter złapał mnie za ramię.
-Des ,proszę ,ja nie chcę się kłócić.-powiedział patrząc mi prosto w oczy.
Nie odpowiedziałam ,chciałam odwrócić wzrok ale patrzył na mnie jak mały szczeniak proszący o uratowanie go. Czemu do cholery on potrafi być taki słodki?! Robi wszystko ,żebym nie była na niego zła w momentach ,w których powinnam mu porządnie skopać dupę!
-James...-westchnęłam zamykając oczy-Ja też nie chcę ,ale... kurde! Sama nie wiem! Nie wiem co się stało! Po prostu weź sobie odpuść! Chcesz wiedzieć co się stało!? Proszę bardzo ,wkurzyłam się ,nawrzeszczałam na Irytka ,spotkałam Afrodytę i... i nie wiem co później ,nagle było już tak późno ,wróciłam i tyle!-wyrzuciłam z siebie.
Byłam świadoma ,że pomijam kilka faktów ,a może nawet kłamię ale na więcej nie mógł liczyć ,powiedziałam to wszystko tylko po to ,żeby dał mi spokój.
-Afrodytę? Czego chciała?-zapytał zdziwiony.
Cholera! Nie powiem! On się nie dowie o czym rozmawiałam z matką!
-Niczego ,tylko rozmawiałyśmy.-mruknęłam.
-Yhym...-nie wiedziałam czy mi uwierzył ,jak nie to był tylko jego problem.
-Koniec przesłuchania?-zapytałam.
-Des ,wiesz ,że to nie tak ,tylko martwię się o ciebie ,wczoraj nawet nie zauważyłem jak zniknęłaś i...-urwał widząc mój wyraz twarzy.
Jeżeli w oczach można widzieć płomienie i błyskawice to właśnie to teraz widział James. Nie zauważył jak zniknęłam tak!? Co z tego ,że darłam się na Freda kiedy on siedział obok ,przecież tego się nie zauważa!
-Nie ,czekaj to nie tak ,że o tobie zapomniałem...-zaczął się tłumaczyć Potter.
-Wiesz ,jeżeli masz mnie dość to powiedz a nie udajesz ,że nie wiesz o co chodzi ,jeżeli kłamiesz to już gubisz się w tych kłamstwach.-powiedziałam ,wyrwałam się z jego uścisku i wyszłam z pokoju wspólnego. 
Może James jeszcze mnie wołał ale nie zwracałam na to uwagi ,zbiegłam schodami nie zwracając uwagi na kierunek ,kiedy zbiegałam w dół w pobliżu trzeciego piętra wpadłam na Freda i prawie się przewróciłam.
-Hej ,przepraszam.-powiedział rudzielec łapiąc mnie za ramię ,żebym nie straciła równowagi.
-To moja wina.-mruknęłam niepewnie się uśmiechając-Dzięki.-dodałam.
-Nie ma za co...-puścił do mnie oczko-Coś się stało?-zapytał widząc wyraz mojej twarzy.
-Nic ważnego.-wymamrotałam odwracając wzrok.
-Bez takich.-powiedział łapiąc mnie za podbródek i zmuszając do spojrzenia mu w oczy-Co się stało?-powtórzył pytanie patrząc mi prosto w oczy.
Spojrzałam w jego brązowe oczy ,kojarzące mi się z czekoladą ,takie same jak oczy Jamesa. Cholera! Czy oni tą zdolność wypraszania wszystkiego oczami dziedziczą!?
-James...-westchnęłam.
Fred cicho westchnął i usiadł na schodach.
-Siadaj ,nikt i tak tutaj nie łazi ,jest za wcześnie.-powiedział i poklepał miejsce obok niego.
Nic nie mówiąc usiadłam obok chłopaka ,było mi trochę głupio ,że wczoraj na niego nawrzeszczałam ,nie był niczemu winny ,chciał tylko pomóc. Tak naprawdę lubiłam go ,po prostu nie spędzaliśmy ze sobą zbyt wiele czasu bo każde z nas miało innych znajomych.
-Więc słucham ,co ten mój kuzyn znowu popsuł?-odezwał się po chwili rudzielec.
-T-to nie do końca tak ,wkurzył mnie bo... no bo najpierw mnie olał a teraz nagle interesuje go każdy szczegół z mojego życia ,ale mam wrażenie ,że... no sama nie wiem ,to jest trochę wymuszone ,no bo przyjaźnimy się ale po wczorajszym to... to jest jakieś nienormalne.-odwróciłam wzrok.
-To było głupie z jego strony.-stwierdził Fred-Miał obok siebie ciebie ,podeszła tamta i o tobie zapomniał ,nawet jej nie zna a ty jesteś...-i urwał jakby nie chciał czegoś powiedzieć.
-Jeżeli brakuje ci synonimów do słowa "porypana" możemy skoczyć do biblioteki po słownik.-podsunęłam.
-Nie ,nie chodzi o to.-zaśmiał się Fred.
-Więc o co?
-Jak na moje to było po prostu głupie ze strony Jamesa ,serio ,jesteś ideałem przyjaciółki ,ja na jego miejscu obojętnie jak bardzo podobałaby mi się inna dziewczyna nie zapomniałbym o tobie.-odpowiedział.
Lekko się zaczerwieniłam i niepewnie uśmiechnęłam. Nie znałam Freda od tej strony ,najczęściej widziałam jak z Georgem coś kombinują ,co później kończyło się dla nich wizytą u McGonagall ,teraz okazało się ,że potrafi być też słodki ,no nie żeby mi się zaczął podobać ale coraz bardziej rozumiałam czemu na swoim roku był tak lubiany.
-No nie mów ,że jesteś taka nieśmiała ,nie nasz szkolny pyskatek.-rudzielec delikatnie szturchnął mnie w bok.
-Pyskatek?-zaśmiałam się.
-No nie znam kogoś kto pyskowałby lepiej niż ty.-odpowiedział Fred-Hmm...chodź ,zaraz ludzie zaczną chodzić na śniadanie.-dodał po chwili i wstał-Pomóc?-wyciągnął w moją stronę dłoń.
-Dzięki.-odpowiedziałam przyjmując pomoc.
Razem zeszliśmy do Wielkiej Sali na śniadanie ,chyba pierwszy raz byłam tu tak wcześnie i zdobyłam sobie kilka spojrzeń "czy ona się rozchorowała?" co mnie bardzo rozbawiło ,to spotkanie z Fredem naprawdę poprawiło mi humor.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Nie śpię po nocach bo pisze rozdziały xD. No więc na moje urodziny w prezencie dla Was jest strasznie szybko nn (echhh ta moja wena xD). Proszę ,nie mordujcie mnie za te pomysły ,schowajcie różdżki i spiżowe miecze ,jak mnie zamordujecie nie dowiecie się co będzie dalej =P.
*Czytałeś-skomentuj.