50."Nigdy sobie tego nie wybaczę."

Obudziłem się z niejasnym przeczuciem, że coś się stało. Całą noc śniły mi się katastrofy lotnicze, głównie widziałem twarz przerażonej blondynki o niebieskich oczach, tylko raz sen się zmienił. Widziałem ją, wyglądała jakby dopiero skończyła zażartą walkę, twarz miała zaczerwienioną od płaczu, w oczach miała strach ale też jakiś błysk, którego wcześniej w nich nie widziałem, no a potem po prostu mnie pocałowała. Może i jest to okropne i nieuczciwe wobec Alice, ale podobało mi się to i nie umiałem nic z tym zrobić, ale zacząłem się zastanawiać jakby to było naprawdę. I to bolało jeszcze bardziej bo wiedziałem, ze nigdy się nie dowiem a pewnie nawet bym się nie dowiedział. Nie mogłem sobie tego zapomnieć, przecież mogłem być z nią, to mogło się skończyć inaczej. Przecież dobrze wiedziałem, że ona nie umie latać, gdybym z nią był może udałoby mi się ją uratować a tak...Nigdy sobie tego nie wybaczę.  Czemu jeszcze nikt tego nie powiedział? Czemu wszyscy milczą? Przecież Percy i Katherina wiedzieli, powinni wiedzieć, a udawali, że nic się nie dzieje. To było niesprawiedliwe! Niedawno uratowała nas wszystkich, powinno jej się coś za to należeć, a nie udawanie, że nic się nie stało, zapomnienie o niej, jakby nigdy nie istniała. To była moja Des, wkurzająca, pyskata, niezrozumiała, wredna, słodka, niezastąpiona Des. Najgorsze było to, że zanim to się stało nie udało mi się jej przeprosić. Każdy dzień kiedy jej nie było był okropny, ledwie znosiłem nasze kłótnie, nie mogłem wytrzymać tego stanu, a co mam zrobić teraz? Czasami przyłapywałem się na tym, że patrzę w okno z nadzieją, że zobaczę ją za nim, wpatruję się w puste miejsce w klasie jakby to miało sprawić, że pojawi się tam, ale to było niemożliwe. Przecież martwi nie ożywają. Chciałbym móc zobaczyć ją, powiedzieć, że przepraszam, że byłem idiotą, że chcę żeby mi wybaczyła chociaż na to nie zasługuję, ale nie mogłem. Jeżeli bym mógł to wymieniłbym swoje życie za jej, o wiele bardziej na to zasługiwała. Bez niej wszystko było takie puste, ciche i bezbarwne. Nawet kiedy na mnie wrzeszczała albo miała focha było to o wiele leprze niż życie bez niej. Teraz czułem się jakby odebrano mi część mnie, została we mnie dziura, która nigdy nie da się wypełnić. Minął już tydzień odkąd wiedziałem, że już jej nie ma a z każdym dniem czułem się coraz gorzej. Po prostu chciałem żeby się tu pojawiła, żebym mógł ją przytulić i przeprosić, ale wszystko to było niemożliwe. Za późno otworzyłem oczy. Cicho westchnąłem i przewróciłem się na bok, kołdra lekko się ze mnie zsunęła ale nie zwróciłem na to zbyt wielkiej uwagi. Była sobota, prawie wszyscy poszli do Hogsmeade, wiec powinienem mieć względny spokój. Ukryłem twarz w poduszce i zamknąłem oczy z nawiną nadzieją, że to był tylko okropny sen. Zanim zdążyłem się opanować z moich oczu poleciały pierwsze łzy.

***
~Destiny~

Klęczałam na podłodze ściskając w rękach ciepły owoc, jedynie na to miałam siłę. Czułam jak cała się trzęsę, byłam wykończona. Czułam ból w całym ciele, a z każdym ruchem nasilał się jeszcze bardziej. Chciałabym teraz zasnąć, zemdleć, wszystko byle to się skończyło, ale musiałam jeszcze wytrzymać. Musieliśmy jakoś wrócić do Anglii, ale jak? Byliśmy gdzieś na środku pustyni, w magicznej świątyni za towarzystwo mając egipskiego boga zmarłych czy czego tam...słabo się orientowałam w tym temacie. Czułam się okropnie, wszystko, co się stało doskonale wyryło się w mojej pamięci, tak samo, jak wszystko pozostawiło fizyczny ślad. Byłam poobijana, pokaleczona i ogólnie zmaltretowana. Wiedziałam, że już nic nie będzie jak dawniej. Pocałowałam Jamesa, może nie był prawdziwy ale zrobiłam to...i może nawet mi się podobało. To było...no dziwne! Podobał mi się pocałunek z, być może byłym, najlepszym przyjacielem, z którym od kilku tygodni się kłóciłam, a ona nawet nie był prawdziwy! No i te wizje! Ja nie mogłam stać się zła, nie chciałam, ale czy miałam na to wpływ? Widziałam co zrobię, jeżeli to się stanie i po prostu chciało mi się płakać, ja tak  nie mogłam! Nie potrafiłabym żyć ze świadomością, że zrobiłam jakąkolwiek z tych rzeczy, którą pokazała mi tamta druga ja. Zrobiłabym wszystko żeby temu zapobiec. W końcu poczułam, że ktoś łapie mnie za ramiona i pomaga mi wstać. Kurczowo przyciskałam do siebie owoc a jego pulsujące ciepło przenikało mnie lekko kojąc mój ból.
-Będzie dobrze.-szepnął Raven podtrzymując mnie.
Nie byłam w stanie normalnie myśleć, wszystko kręciło się wokół niedawnych wydarzeń. Chciałam po prostu zasnąć i zapomnieć o wszystkim. Nagle zaczęłam czuć ból w całym ciele, jakby coś mnie przygniatało, zakręciło mi się w głowie i prawie się przewróciłam. Spojrzałam na Ravena. Chłopak strasznie pobladł i nieznacznie skrzywił. Poczułam jakby cały świat wywrócił się do góry nogami, wszystko zaczęło wirować mi przed oczami. Osunęłam się na kolana, nie mogłam się dłużej utrzymać na nogach, kątem oka zauważyłam, że Raven też upadł. Cały świat się kręcił, ból stawał się silniejszy i jedyne czego byłam pewna to, to, że trzymam ten cholerny owoc. Miałam wrażenie, że zaraz zwrócę śniadanie, którego nawet nie jadłam.
-Co się dzieje?-jęknęłam spoglądając na zamazany obraz Anubisa.
Bóg spokojnie podszedł do mnie i usiadł naprzeciwko. Nie wiedziałam co się stało ale nagle przed oczami pojawiły mi się dziwne obrazy. Najpierw byłam z Ravenem w samolocie, pojawili się ludzie w czarnych szatach. Ktoś zaczął krzyczeć, usłyszeliśmy wybuch, samolot zaczął spadać. W jednej chwili uderzyliśmy w ziemię. Cała maszyna zaczęła się rozpadać, widziałam jak wszędzie latają ludzkie ciała. Ktoś wypowiedział jakieś słowa, których nie dosłyszałam i zobaczyłam szare niebo, na którym rysowała się czaszka, z której ust wysuwał się wąż. I wszystko zaczęło pasować. Samolot spadł, najprawdopodobniej byliśmy martwi a to była jedynie przedśmiertna wizja. Popatrzyłam na boga umarłych i jeszcze bardziej się przeraziłam.
-Przewodzisz zmarłym...prowadzisz ich gdzieś...-wyszeptałam spoglądając na Anubisa.
On tylko skinął głową z ponurą miną. Nie mogłam w to uwierzyć, chciało mi się płakać, krzyczeć, protestować i...i sama nie wiem co jeszcze. Nie chciałam umierać! Nie mogłam...To wszystko, co miało się stać nie miało już znaczenia, prawdopodobnie byłam już zimnym trupem! Kilka minut temu myślałam jedynie o opieprzeniu Jamesa po powrocie do szkoły a teraz docierało do mnie, że ja już tego nie zrobię, już nic nie zrobię. Koniec bajki, koniec problemu nazywanego Destiny Shadow. Umarłam!
-Więc czemu nas tak męczysz?-jęknęłam kiedy wszystko się jeszcze bardziej pogorszyło.
-Bo wy nie należycie do świata umarłych. Musicie wrócić.-odpowiedział patrząc mi prosto w oczy.
Popatrzyłam na niego z niedowierzaniem i zemdlałam.

***
~James~

Zdziwiłem się kiedy przyszła do mnie Alice. Myślałem, że pójdzie z innymi do Hogsmeade, ale była tutaj, przede mną, a ja nie wiedziałem co robić. Przetarłem oczy i cicho westchnąłem. Lubiłem ją...no więcej niż lubiłem i normalnie spędziłbym z nią cały wolny czas, ale teraz po prostu nie miałem na nic siły. Mogłem myśleć jedynie o tych wszystkich cholernych błędach, które popełniłem w stosunku do Des. Wiedziałem, że nigdy sobie tego nie wybaczę i w pełni zasłużyłem na to cierpienie. Nigdy nie pogodzę się z tym, że jej już nie ma. 

-Dobrze się czujesz?-zapytała dziewczyna podchodząc do mnie.

-Tak..po prostu muszę trochę odpocząć.-odpowiedziałem bez większego przekonania.

-Jamie! Nie kłam! Chodzi o tą twoją przyjaciółkę?-dopytywała ze zmartwioną miną.

-To nieważne.

-Fred ciągle o niej mówi, zastanawia się gdzie ją wcięło. Ty to wiesz, prawda?

I co ja miałem zrobić? Każda odpowiedź była zła. Nie mogłem powiedzieć prawdy ani tez skłamać. A myśl o Fredzie sprawiła, ze poczułem się dziwnie. Co on  miał do Des? Jeszcze tylko tego mi brakowało, żeby mój kuzyn zakochał się w niej. Jak ja bym miał powiedzieć, że ona nie żyje? Sam nie mogłem sobie z tym poradzić.
-Nie wiem.-wymamrotałem w końcu-Co Fred o niej mówił?    

-Dużo, pewnie wszystko, co już i tak wiesz. Może się przejdziemy nad jezioro? Mamy tyle czasu, mogę wszystko opowiedzieć.-zaproponowała, a ja z czystej ciekawości się zgodziłem.

***
~Destiny~

Obudził mnie potworny ból odczuwany w całym ciele. Cicho jęknęłam i otworzyłam oczy. Poraziło mnie jasne dzienne światło. Czy to był tylko sen? Nic się nie stało,a nasza misja się nie zakończyła? Nie...przecież w rękach czułam ciepłą, gładką powierzchnię owocu. Usłyszałam jakiś niewyraźny dźwięk i po chwili w polu widzenia pojawił się Raven. Na pewno zniósł to lepiej ode mnie, ja się czułam jakbym była rozłupywana kilofem przez cały czas. No na początku się tak czułam ale chyba owoc postanowił swoje zrobić, bo zaczynałam czuć się lepiej.

-Jak ty to zrobiłeś? Wyglądasz jakby prawie nic ci nie było.-odezwałam się kiedy miałam już na tyle sił, żeby otworzyć usta.

-Smoki są bardziej odporne na urazy, taka tam moc, nic niezwykłego.-wzruszył ramionami i pomógł mi wstać.

Za pierwszym razem zachwiałam się i upadłam z powrotem na moje zmasakrowane miejsce. Cieszyłam się, że jakimś cudem zostaliśmy oddzieleni od innych części samolotów, raczej nikt nie chce się spotkać z kilkudniowymi trupami. Kiedy w końcu dałam radę wstać uświadomiłam sobie, że jesteśmy nie wiadomo gdzie i nie mamy jak wrócić. Udało nam się wydostać z wraku, ale na tym kończyły się moje nadzieje. Co dalej? Odpowiedzią był chyba sfinks wesoło hasający między pobliskimi drzewami. Stwór jak na zawołanie podbiegł do nas i wydał z siebie kilka pomruków. No ale jak na sfinksie dotrzeć gdzieś z południa Europy do Anglii?
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ka-booooooom! Odbija mi tak trochę :3. Rozdział jak na moje taki sobie, ale niech już jest. Dedyk dla: Wielbłądowego Grzechotnika Rexi <3 i Wiki, która pomogła mi z wyglądem bloga :3. Jeżeli czytaliście, skomentujcie, jeżeli nie macie konta Google możecie to zrobić z anonima.         

49. Zerwać łańcuchy

Otaczała mnie widmowa mgła, byłam przykuta żelaznymi łańcuchami do skały, która boleśnie wbijała się w moje plecy. Po poprzedniej walce czułam się obolała i wykończona, nie miałam nawet siły się szarpać. Zrobiło się strasznie chłodno, w jednej chwili myślałam, że zaraz zamarznę a zaraz potem zaczynałam tracić czucie w całym ciele. Mgła zaczęła się unosić, wirować i układać w niewyraźne zarysy postaci. Pierwsi pojawili się moi rodzice, nie bogowie, ci śmiertelni rodzice, z moim bratem, wszyscy wyglądali na szczęśliwą rodzinę...Byli szczęśliwi bo mnie tam nie było, beze mnie było im lepiej. No bo ja nawet nie należałam do tej rodziny, to był czysty przypadek, że akurat na nich trafiłam...chyba. Patrzyłam na to jakiś czas, ale czułam, że zaraz nie wytrzymam, oni nawet nie wiedzieli...nie wiedzieli kim naprawdę byłam! Przyzwyczaiłam się do tego, że jestem dla nich jak powietrze, ale to dalej mnie bolało i ciągle zastanawiałam się jak oni tak mogą? Jestem ich jedyną córką do cholery jasnej! Powinnam coś dla nich znaczyć...powinnam ale nie znaczyłam, tak naprawdę prawie nigdy nie byłam dla nich ważna, jestem dla nich nikim...Przygryzłam wargi i zacisnęłam dłonie w pięści, zabolały mnie palce i poczułam jak paznokcie wbijają się w moją skórę. Odwróciłam wzrok, nie chciałam już na to patrzeć, ale obraz od razu przeniósł się za mną żebym dalej ich widziała. Obraz zaczął się zmieniać, tym razem ukształtowała się w dwie postacie, jedną wysoką, drugą niższą ode mnie o około dziesięć centymetrów, obie szczupłe. Nie widziałam ich dokładnie, ale coś mi podpowiadało kto to jest. Przypomniały mi się czasy sprzed przeprowadzki do Londynu, sprzed Hogwartu. Nie wiem czy umiem je ocenić jako szczęśliwe czy wręcz odwrotnie, ale wszystkie dobre wspomnienia z tamtego czasu wiązały się z tymi dwiema postaciami z mgły, Megan i Nina, one też wyglądały na szczęśliwe beze mnie. Pamiętam, że zaczęło się to jeszcze zanim wyjechałam, po prostu lepiej się dogadywały, miały więcej wspólnych tematów a ja...byłam inna. Było w miarę normalnie dopóki nie zaczął się objawiać mój magiczny talent (no o ile to można nazwać talentem), później zaczęłyśmy się od siebie oddalać. Dopiero teraz patrząc na ich widmowe wersje zrozumiałam, że brakuje mi ich, ale tego już nie da się naprawić, jeżeli miałabym z nimi rozmawiać oddzielałaby nas od siebie przepaść niezliczonych kłamstw, już nie tylko o magię, teraz cale moje życie byłoby dla nich kłamstwem, musiałabym oszukiwać je praktycznie we wszystkich sprawach. Czasami chciałam móc z nimi znowu normalnie pogadać, ale to już było nieosiągalne, to już odeszło. I znowu mgła zmieniła kształt, tym razem pojawił się obraz pokoju wspólnego Gryfonów, Yuri kłóciła się z Aronem, który leżał rozłożony w fotelu, oboje zachowywali się jakby nic się nie działo, znałam Yuri, wiedziałam, że jeżeli ktoś jest dla niej ważny nie zapomina o nim, do mnie w wakacje potrafiła dzwonić po trzy razy dziennie a teraz...nie dawała żadnego znaku życia, widziałam, że zachowuje się całkiem zwyczajnie, jakby nic się nie działo, zapomniała o mnie. Niedaleko siedział James a...a na jego kolanach Alice. Nie wiem czemu, ale w tej chwili poczułam się jakby coś przebiło mnie na wylot. Nie mogłam zrozumieć czemu, ale w moich oczach zebrały się łzy, które po chwili spływały po mojej twarzy całymi strumieniami, one po prostu same leciały mi z oczu, nie rzucałam się, nie krzyczałam, nie reagowałam, tylko te łzy nadal leciały. Czemu to tak na mnie działało? Przecież to była sprawa Jamesa z kim się spotyka...Tylko, że ja się bałam, że będzie dalej tak jak było od kilku tygodni, że on będzie miał mnie całkowicie gdzieś. Nie chciałam, żeby tak było, ledwie to znosiłam, ale nie potrafiłam też się nie wkurzyć kiedy już ze mną gadał. To chyba każdego irytuje jeżeli ktoś cię całkowicie olewa a potem jak gdyby nigdy nic chce z tobą rozmawiać. Nie wiem czego oczekiwałam, ale byłam pewna, że nie pozwolę sobie na takie traktowanie mnie, niech się zdecyduje czy coś dla niego znaczę, czy jestem nikim. Mgła przybrała postać Jamesa, który stanął naprzeciwko mnie z dziwnym, nienaturalnym uśmiechem.
-Taka słaba...-odezwał się z przekąsem-Słaba, nic nieznacząca...Myślisz, że coś znaczysz? Jesteś nikim...-i zaczęła się cała litania.
James, mój najlepszy przyjaciel, najbliższa mi osoba, stał przede mną, patrząc jak wiszę przykuta do jakiejś cholernej skały i potwierdzał wszystkie moje obawy jeszcze mocniej utwierdzając mnie w przekonaniu, że jestem nikim, nigdzie nie pasuję, potwierdzał wszystko, czego się bałam. Każde jego słowo było jak nóż wbijany mi prosto w serce.
-Nie!!-wyrwało mi się, nie mogłam już wytrzymać-Zamknij się! Nie jesteś Jamesem, on nigdy by tego nie zrobił! Nie jesteś nim...-zaczęłam to powtarzać przez łzy, a on nie przestawał.
Poczułam jak moje ręce się nagrzewają, nie mogłam już znieść tej sytuacji. To co mówił niby James nie mogło być prawdą, nie chciałam już tego do siebie dopuszczać, nie chciałam tego słuchać. Nie byłam już małą dziewczynką, która wierzyła w takie słowa, nawet jeśli miały być prawdziwe nie mogłam się poddać. Z głośnym trzaskiem związujące mnie łańcuchy zaczęły pękać, na razie był to tylko jeden.
-Tak? Twierdzisz, że nie jesteś słaba?-zapytał James zmieniając ton-Więc to udowodnij.-dodał podchodząc bliżej.
Czemu nagle poczułam jakby wszystko się we mnie wywróciło kiedy jego twarz znalazła się kilka centymetrów od mojej? Czemu chciałam wierzyć, że to jednak prawdziwy James? To głupie, ale nagle nie mogłam myśleć.
-Dobra, jesteśmy przyjaciółmi i mam po uszy twojego zachowania zakochany idioto! Mam dość, że mnie ignorujesz i zachowujesz się jakby nic się nie działo! Nie obchodzi mnie czy się zakochałeś czy nie, nie masz prawa tak traktować przyjaciół, więc się zdecyduj czego chcesz a nie mnie męczysz!-wyrzuciłam z siebie, a jako, że jedna z moich rąk była już wolna wymierzyłam mu porządny policzek.
-Nie tak agresywnie słodziaku.-czarnowłosy lekko się zaśmiał i zbliżył jeszcze bardziej.
Już zupełnie zgłupiałam. Moje policzki dziwnie się nagrzały, poczułam jak coraz trudniej mi się oddycha i...sama nie wiem co to było, ale coś po prostu pociągnęło mnie do niego i nie wiem czemu, ale pocałowałam go. Nie umiałam tego wyjaśnić, może coś mnie opętało, ale włożyłam w to tyle uczucia, ile potrafiłam...i musiałam przyznać, przynajmniej ten nieprawdziwy James dobrze całował. Ja jestem głupia, całuję nieprawdziwą wersję chłopaka, który jest moim najlepszym przyjacielem. Oderwałam się jak najszybciej, a James zniknął. Rozległ się kolejny trzask i dwa łańcuchy opadły. Mgła znowu się zebrała, tym razem byli to moi rodzice, oboje z obojętnym wyrazem twarzy, a ja już wiedziałam co za chwilę usłyszę i postanowiłam do tego nie dopuścić.
-Nie! Nie będę tego słuchać! Nie obchodzicie mnie, nie interesuje mnie co powiecie! Nienawidzę was, niszczyliście mi życie już wystarczająco długo!-wyrzuciłam z siebie.
Zdziwiłam się kiedy mgła zniknęła a ostatni łańcuch opadł, byłam wolna...Moje nogi zmiękły i ugięły się pode mną. Przewróciłam się, ale zanim dotknęłam ziemi wszystko się rozmyło i przestałam czuć cokolwiek.
***
Kiedy się obudziłam poczułam, że klęczę na chłodnej posadzce trzymając w rękach coś ciepłego i gładkiego. Otworzyłam oczy, w moich rękach leżało coś co kształtem przypominało łzę z zielonego szkła, ale chociaż wydawało się twarde i gładkie widziałam jak cały czas się porusza, jak woda. Potrząsnęłam głową i zamrugałam kilkakrotnie. To się nie stało naprawdę? To była tylko jakaś próba i przeszłam ją.
-Des!-usłyszałam znajomy już głos Ravena.
Chłopak podbiegł do mnie i pomógł mi wstać, za nim podszedł Anubis z lekkim uśmiechem na twarzy.
-Masz owoc.-powiedzieli obaj a ja popatrzyłam na nich z lekkim uśmiechem.
Miałam ten owoc i miałam też pewność co zrobię jak wrócę do szkoły. Po pierwsze: przechrzczę Jamesa jak jeszcze nigdy, po drugie: wyśpię się.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Eee...no tak, dawno mnie tu nie było, przepraszam. Nie mogłam jakoś odnaleźć pomysłu co napisać, dzisiaj mnie wzięło, nie powiem po czym bo teraz mam ochotę walić głową w ścianę ale powstrzymuje mnie od tego kilka pozytywnie zakręconych wariatek, którym to dedykuję ten rozdział, tak więc dla moich dwóch zboków, Rexi i Cup, dla naszej grzecznej Kath i dla Clar, której ryjemy psychikę...powtórzę po raz 3456789000000975: Kocham Was! ♥                  

48.Moja mroczna wersja próbuje przerobić mnie na kotlety mielone!

Poleciałam, sama nie wiem gdzie, nie wiem czy w górę, czy w dół, raz było ciepło, raz zimno, światło przeplatało się z ciemnością, raz się obracałam wokół własnej osi, raz miałam wrażenie, że wcale się nie ruszam, zobaczyłam smocze, zielone oczy, miałam wrażenie, że przenikają przez moją duszę, odczytują moje wszystkie myśli, wspomnienia i uczucia, zaglądały do mojego umysły, najgłębiej, jak się da, dowiadują się o mnie wszystkiego, może też rzeczy, których sama o sobie nie wiedziałam. I w końcu zniknęły, uderzyłam w kamienną posadzkę, ale nie bardzo to odczułam. Pomieszczenie było rozmiarów basenu olimpijskiego, oświetlone pochodniami płonącymi czerwonym ogniem, ściany były wykute z rubinu, podłoga była z czarnego kamienia, sufitu nie widziałam, ale gdyby nie pochodnie byłoby tu całkowicie ciemno. Moje poprzednie ubrania zniknęły, zamiast nich pojawiła się skórzana zbroja, sandały rzymskich legionistów same pojawiły się na moich nogach, na rękach od dłoni do łokcia miałam skórzane rękawice bez palców, czerwona tunika była do mnie idealnie dopasowana, tak samo jak czarne, przylegające do ciała spodnie, włosy same zawiązały się w wysokiego kucyka. Nie trzeba było za dużo myśleć, żeby domyślić się o jaką próbę tutaj chodzi, miałam walczyć, jedyne czego jeszcze nie wiedziałam, to kto będzie moim przeciwnikiem. Nie musiałam długo czekać, w sali rozległy się kroki, a ich echo odbiło się od ścian. Światło pochodni oświetliło szczupła sylwetkę, dziewczyna tego samego wzrostu co ja wyszła przede mnie z pewnym siebie uśmiechem. Najpierw nie wiedziałam na kogo patrzę, jej twarz wydawała się bardzo znajoma, ale jednocześnie tak obca, było w niej coś przerażającego i dzikiego. Miała bladą skórę, niebieskie oczy przecinały czerwone, czarne i złote linie układające się w niezrozumiałe zawijasy, całość podkreślały czarne kreski na powiekach, lekko zadarty nos był prosty i drobny, długie blond włosy miała upięte w warkocz opadający swobodnie na lewe ramię, które było odsłonięte i poznaczone takimi samymi symbolami jak na oczach, linie wydawały się żywe, wiły się i zmieniały kształty układając się w nowe kombinacje tych samych symboli, resztę ciała zasłaniała czarna tunika i fioletowe spodnie znikające w czarnych butach do kolan. Zaczynałam dostrzegać podobieństwo, najpierw chciałam to ignorować, ale to przerażająco wielkie podobieństwo do mnie samej samo wołało, żeby je zauważyć. Zaczęłam się cofać, to przecież nie mogłam być ja, ta dziewczyna wyglądała jak prawa ręka jakiejś ciemnej mocy, dało się wyczuć zło przenikające każdą komórkę jej ciała, płynące z jej krwią, wyznaczające jej oddechy i uderzenia serca, jakby ona i ciemność były jednym i tym samym, złączone i nierozerwalne, szykujące się do ataku w jednym zgodnym celu, zabić mnie. Nie mogłam zaprzeczać, nie byłam jedyną Destiny w tej sali, byłyśmy dwie, niby jedna osoba, ale jednak dwie różne, ona-przepełniona złem, wspomagana potęgą ciemności, gotowa mnie zabić w każdej chwili, mająca moją śmierć jako jedyny cel, i ja-zagubiona, przestraszona, nie rozumiejąca co się dzieje i słaba w porównaniu z nią, skazana na śmierć. Uśmiechnęła się sadystycznie, jak wygłodniałe zwierzę szykujące się do skoku na ofiarę, była gotowa rozedrzeć mnie na strzępy i zniszczyć. Walka się jeszcze nie zaczęła, a ja już wiedziałam, że przegrałam. Nie ma żadnej próby, będzie najwyżej pieczeń z boskiego dziecka, o ile nie zostanę kompletnie zmasakrowana. Mroczna Destiny warknęła cicho szykując się do ataku, więc ja przygotowałam się do zmiany w kotlety mielone. W niecałą minutę w moją stronę poleciała chmara kul czarnego ognia, uchyliłam się przed większością z nich, ale dwie trafiły mnie prosto w pierś, poleciałam w tył, uderzyłam w rubinową ścianę i osunęłam się na podłogę, przed oczami pojawiły mi się czarne plamki, poczułam nieznośnie gorąco, ale jakimś cudem moje ubrania nie zajęły się od ognia. Głowa mnie bolała jakby ktoś rozłupywał ją łomem, plecy miałam obite i czułam się jakby cały świat wirował. W sali rozległ się jej lodowaty śmiech, przypominający mielenie metalu i przejeżdżanie paznokciami po tablicy na raz. Czy ja naprawdę mogłam się taka stać? Jeżeli tak to lepiej by było gdybym teraz umarła. Co jeżeli wrócę tylko po to, żeby pomóc zniszczyć świat? Nie mogłam na to pozwolić...ale jednocześnie nie mogłam pozwolić jej wygrać, nie mogłam się poddać. Wstałam na trzęsących się nogach, cały świat zawirował, głowa bolała mnie jeszcze bardziej i ledwie udało mi się nie zwymiotować. Jak na dziecko bogów jestem żałosna, powinnam być silniejsza!

-Jednak chcesz się zabawić? Słodkie, beznadziejne, skazane na porażkę bohaterstwo, z jednej strony aż mnie mdli...ale to takie zabawne patrzeć jak próbujecie wygrać, chociaż to i tak jest niemożliwe.-odezwała się przesadnie słodkim a jednocześnie wrednym głosem, który jednak był też moim głosem. 

Nie odpowiedziałam, chętnie bym odpyskowała, wyrzuciła z siebie wszystko, ale rozmowy z samą sobą są chyba początkiem objawów problemów z psychiką nie? Dopiero kiedy chciałam zaatakować zorientowałam się, że nie mam broni. Pięknie! Nienawidzę magicznych prób i walki z samą sobą w mrocznej wersji! 

-Ojej, malutka, naiwniutka córeczka bogów jest bezbronna, ale szkoda.-zaśmiała się.

Przez chwilę stałam zdezorientowana, nie miałam nic, miecza, łuku, włóczni, różdżki, nawet głupiego kija! Jak mam z nią walczyć skoro nie mam czym?! Wspominałam, że jestem głupia? No właśnie, myślenie u mnie nie działa tak jak powinno i czasami z opóźnieniem dociera do mnie część informacji, na przykład takich jak to, że mogę chociaż spróbować walczyć bez miecza, pewnie za długo to nie potrwa, ale jeżeli już mam umrzeć to nie będę na to spokojnie czekać! Chcą mnie zabrać do piekła, to niech zabiorą, ale drapiącą, gryzącą i kopiącą, wcześniej się nie poddawałam, teraz też będę walczyć, nawet jeżeli mam przegrać.
-Wcale nie jestem bezbronna.-warknęłam cicho i w jednej chwili z moich dłoni wyskoczyły błyskawice trafiając drugą mnie w pierś i odrzucając ją w tył.
Rozległ się dźwięk uderzenia ciała o podłogę i zapadła cisza. Widziałam jak leży kilka metrów ode mnie, przez jej ciało przeskakiwały ostatnie wiązki elektryczności kiedy się poruszyła i podniosła, nawet nie było widać żeby to coś jej zrobiło, podeszła do mnie z wyrazem rozbawienia na twarzy.
-Możesz próbować, ale znam cię lepiej niż wszyscy inni, znam każdy twój ruch, wiem jak myślisz, jesteśmy tą samą osobą, nie pokonasz mnie, jesteśmy takie same...z tym, że ja zdecydowałam się powielić swoja moc i jestem silniejsza.-syknęła i zanim się zorientowałam jej dłonie zacisnęły się na mojej szyi.
Zaczęłam się wierzgać, próbowałam oderwać jej ręce od siebie, ale ona tylko zaciskała swój uścisk, paznokcie wbijały się w moja skórę, z której zaczęła wypływać krew. Zaczynałam się dusić i nie mogłam nic zrobić. Byłyśmy takie same, a skoro tak, ja też mogłam stać się taka jak ona, jeżeli przeżyję, wcześniej czy później mogę zostać nią. Nie chciałam tego, nie chciałam taka być, ale czy mam na to wpływ?
-Jesteśmy takie same, nie zmienisz tego i nie pokonasz mnie.-powiedziała jakby odczytując moje myśli i zacisnęła dłonie jeszcze mocniej.
Spojrzałam na jej twarz, tak podobną do mojej a jednak inną, popatrzyłam jej w oczy i...nagle tysiące wspomnień przeleciało mi przed oczami, większości nawet nie zdążyłam się przyjżeć. Zaczęło się od płonącego zamku, Hogwart stał w płomieniach, walił się, czy właśnie tak mogło się stać już wiele lat temu? Może zamek przetrwał tylko, po to, żeby zniszczył go ktoś inny. Widziałam uczniów, nauczycieli, centaury, skrzaty domowe i inne stworzenia uciekające z Zakazanego Lasu, który też stał w płomieniach, jedynie nad jeziorem stały dwie postacie, które ogień omijał, jedna klęczała na jednym kolanie, druga stała nad nią i wyciągała do niej dłoń. Tą klęczącą byłam ja, w podartych szkolnych szatach, drugiej widziałam tylko ciemny zarys. Chwyciłam jej dłoń, wstałam i uśmiechnęłam się, tylko, że to nie byłam dokładnie ja...bardziej przypominałam tą drugą mnie, tą złą, tylko jeszcze nie w pełni, nie miałam na ramieniu tylu zawiłych symboli, dopiero zaczynały się tworzyć, jakbym dopiero przeszła na stronę zła. Wszystko się rozmyło, przeniosłam się na plażę w obozie, tylko piasek przestał być złoty, woda zrobiła się szara a w powietrze unosiły się słupy dymu. Tym razem nie było gdzie uciekać, cały obóz był otoczony kręgiem płomieni, widziałam jak umierają drzewa a razem z nimi nimfy, słyszałam krzyki obozowiczów i zobaczyłam siebie, to znaczy tamtą mnie, która zabijała innych herosów bez opamiętania. A potem skądś wyskoczył James, nie słyszałam co mówi przez krzyki innych, dochodziły do mnie tylko strzępki słów "Nie chcę z tobą walczyć...to nie jesteś ty...proszę przestań...ty przecież nie jesteś zła...". Może powiedziałby coś jeszcze, gdyby nie przebił go na wylot miecz...I wszystko skończyło się równie szybko jak się pojawiło. Teraz rozumiałam, ona nie była mną, ja nigdy bym tego nie zrobiła. Zacisnęłam dłonie na jej nadgarstkach i zaczęłam ją odpychać.
-Nie jesteśmy takie same, nie jesteś mną, ja nie jestem taka, jak ty, masz mnie tylko nastraszyć, ja nigdy taka nie będę!-coś między nami błysnęło i odepchnęłam ją na przeciwległą ścianę.
Podeszłam do niej, już nie wstawała. Nie mogła być mną, nie zrobiłabym nic z tych rzeczy, które ona zrobiła, może uświadomiła mi to dopiero wizja, w której zabijam Jamesa, może wszystkie te wizje na raz, nie ważne, ale ja nigdy nie dopuszczę, żeby stały się prawdziwe. Druga Destiny już się wcale nie poruszała, teraz była tylko kukłą z pustymi oczami, która po chwili rozbiła się jak szkło uderzone łomem. Nie wierzyłam w to, ale wygrałam, nawet nie wiedziałam jak, ale nie nacieszyłam się tym długo, znowu gdzieś mnie pociągnęło.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Tam ta ra ta taaaam *fanfary*. A oto efekty wykorzystania mojej chorej wyobraźni po 1 w nocy. Trochę dziwnie to wyszło, jak dla mnie znowu słabo, ale ocenę już pozostawiam Wam, proszę o komentarze ze szczerą opinią (szczerą, nie hejtami, bo ktoś nie ma nic ciekawszego do roboty niż leczenie swoich kompleksów kosztem innych), anonimy też mogą zostawiać komentarze. Dedyk dla Wiki i Kath <3. Dziękuję, pewnie już nikt tego nie czyta więc już nie przynudzam, do napisania.
                 

47."Strasznie niewychowane te mityczne stworzenia"

Zaraz po zejściu do ciemnego korytarza w ścianach fioletowym ogniem zapłonęły pochodnie a zaraz po nich fioletowym światłem zaświecił się anch trzymany przeze mnie oburącz. Czułam się skołowana, ta nagła teleportacja na pustynię, atak Sfinksów, pojawienie się Anubisa...czułam się jakby ktoś walnął mnie łopatą w tył głowy! Pfff...ja tu się włóczę z egipskim bogiem pogrzebów i chłopakiem z duchem smoka pod pustynią idąc do jakiejś tajemniczej świątyni jedynie z fioletowym, świecącym krzyżem w rękach a James pewnie się obija w pokoju wspólnym i romansuje sobie z Alice! Tak Potter, szczęśliwy? Nie musisz mnie oglądać, najwyżej zjedzą mnie wielkie, egipskie potwory, co to dla ciebie, przecież masz swoją kochaną uczennicę z wymiany, po co ci przyjaciółka? Czemu ja w ogóle o nim myślę? Tak, może i byłam o niego zazdrosna, ktoś ma jakiś problem? Wybacz Alice, nikt nie będzie rozwalał mojej przyjaźni z Jamesem! Tak, olać wszystko, jak wrócę (o ile przeżyję) zaraz do niego pobiegnę i wygarnę mu wszystko i mam gdzieś ciebie, mam gdzieś, że się kłóciliśmy, to jest mój James, mój idiota, mój wariat i mój najlepszy przyjaciel! Tak, nie przebijesz mnie, spadłam z Olimpu, latam smoczymi liniami "Raven Spółka Smok" włóczę się pod pustynią z egipskim bogiem umarłych, który całkiem nieźle wygląda w tym świetle i w tych spodniach...i mam fioletowy świecący krzyż, który dała mi zjawa z drzewa, gdzieś po świecie lata mój gryf Fred, mam latające trampki i...i mój kot jest wredniejszy nawet ode mnie, idź do diabła z tym swoim akcentem i szarymi oczami, jestem Destiny cholerna Shadow i nikt mi nie zabierze mojego Pottera!
-Twój sadystyczny uśmiech mi podpowiada, że coś knujesz.-odezwał się nagle Raven.
-Hę?-mruknęłam wyrwana z zamyślenia-Eee...no powiedzmy, że to nie knucie tylko postanowienie.-odpowiedziałam.
Światło zaczęło się zmieniać, nie świeciło już jedynie na fioletowo, miejscami zmieniało się w zielony, gdzie indziej w niebieski, później przechodziło w srebrny i złoty. Weszliśmy do wielkiej komnaty wypełnionej wielobarwnym światłem. Zeszliśmy w dół po schodach a ja poczułam jeszcze większy przypływ mocy niż wtedy przy orzechu. Anch w moich dłoniach rozgrzał się i zaczął mnie ciągnąć w przód jak wielki magnes.
-Ej, panie szakal, miały być wyjaśnienia, nie wspominałeś nic, że ten krzyż zacznie wariować jak tu wejdziemy!-wrzasnęłam próbując oprzeć się tej dziwnej mocy.
-Uspokój się, wszystko jest pod kontrolą.-odpowiedział Anubis, a raczej wymruczał, phi, niech on się zdecyduje, czy jest psem, czy kotem!
-Chwila!-wtrącił Raven-Wspominałeś, że to Anch Thabita nie?
-Dokładnie, miałem z nim dobre układy.-odpowiedział Anubis.
-Ale o co z nim chodzi do cholery! Wiecie, nie jestem obeznana w tych smoczych sprawach!-zawołałam czując jak energia zaczyna przenikać mi przez palce.
-Thabit był smokiem-odpowiedział Raven, no dzięki, tyle to już wiem-był drugim po Vitaesie smokiem życia, opiekował się jednym z owoców Drzewa Życia...po tym jak smoki zniknęły...no nie wiadomo co się z nim stało, on zniknął, jego duch nie połączył się z żadnym człowiekiem!-dokończył.
-A co się stało z owocem?!-zapytałam.
-No...tego też nikt nie wie, najprawdopodobniej go gdzieś ukrył!-odpowiedział Raven.
-Anubis, co ty masz do powiedzenia?!-zwróciłam się do boga.
Anch ciągnął mnie w stronę źródła światła, robił się coraz cieplejszy a ja ledwie trzymałam się na nogach. No może mnie samą też ciągnęło do tego światła, biła od niego taka moc...Nigdy wcześniej nic takiego nie czułam, to było tak jakby...no nie umiem tego opisać. Czułam, że jeżeli zdobędę chociaż skrawek tej mocy będę mogła wszystko, no i może bardzo mi się to podobało.
-Znałem Thabita...był podobny do mnie, wiecznie z kimś mylony, może i miał ważne zadanie, ale nikt tego nie zauważał. Nie oddał ducha ludziom, mi oddał owoc a sam połączył się ze swoją najwierniejszą kapłanką, dał jej Anch, który teraz trzymasz, miał on prowadzić do owocu tych, którzy na to zasługują.-powiedział Anubis.
-Aha...czyli tutaj jest owoc? Wystarczy, że go weźmiemy?-zapytałam nagle rozumiejąc po co zostaliśmy wysłani...ale co musiało się dziać, że w obozie potrzebowali tej dziwnej magii?
-Nie do końca...obiecałem chronić owoc, to, że masz Anch jeszcze niczego nie dowodzi, czeka cię jeszcze jedna próba.-odpowiedział Anubis.
-Jaka próba?! Mów po ludzku! Co się stanie jak jej nie zaliczę?!-chyba zaczynałam panikować, albo i nie, ja nie panikuję, ja elegancko ogłaszam światu mój lekki niepokój!
-Zobaczysz...i lepiej dla ciebie by było gdybyś ją zaliczyła...
Anch szarpnął mnie w przód, nogi oderwały mi się od podłoża i wpadłam prosto w światło...
~James~
-Wszyscy spokój!-po całej Wielkiej Sali przetoczył się głos profesor McGonagall.
No przepraszam pani profesor, jak my do cholery mamy być spokojni!! No bynajmniej ja nie mam zamiaru! Nie kiedy moja przyjaciółka może leżeć martwa gdzieś we wraku mugolskiego samolotu! Des, do cholery, co ci strzeliło, że dałaś się namówić na tą misję?! Czemu musiałaś lecieć akurat tym samolotem?! Kogo ja oszukuję, jakby leciała innym stałoby się to samo, Mroczne Znaki nie pojawiają się nad miejscami mugolskich katastrof lotniczych tak przypadkiem. I tylko ja się domyślałem dlaczego... Tak, udało mi się wyciągnąć od Katheriny jakim samolotem leciała Des, nie wiem po co wtedy o to pytałem...i może wolałbym teraz nie wiedzieć. Tylko czemu Katherina mnie prosiła, żebym o tym nie mówił?! Co ona ukrywała? Czemu mi nikt nic nie mówił?! Des może być teraz gdzieś w Podziemiu jako duch czy coś takiego a...a ja mam siedzieć cicho?!
-Pojawienie się jednego Mrocznego Znaku nie oznacza jeszcze ataku Śmierciożerców a tym bardziej jakichkolwiek znaków pojawienia się innych ciemnych mocy! Nie musicie wierzyć we wszystkie bzdury wypisywane w gazetach.-mimo wszystko głos dyrektorki był ledwie słyszalny przez ogólne zamieszanie wywołane w sali.
-Ale przecież Śmierciożercy uciekli z Azkabanu!-zawołał któryś uczeń.
-Aurorzy nie dopuściliby do takiej katastrofy, możecie mieć pewność, że nie macie się czego bać...
Nie mogłem już tego słuchać, przepchnąłem się przez tłum i wyszedłem z zamku. Nie mamy się czego bać?! No tak, na nich nie polują wszelkiego rodzaju potwory! Czasami nie mogłem wytrzymać tego, że wiecznie muszę udawać, obojętnie gdzie się znajdę! Czarodzieje nie wiedzą o herosach, herosi nie wiedzą o czarodziejach, a spróbuj coś powiedzieć i od razu robi się wielki raban! Rozumiałem czemu utrzymywaliśmy mugoli w nieświadomości, ale co do cholery przeszkadza w ujawnieniu się sobie?! Czy nie byłoby łatwiej? Może...może gdyby to się stało już dawno temu nie byłoby takiego problemu z Vlodemortem, nie byłoby tylu niewyjaśnionych konfliktów, łatwiej by się żyło! Jaki był w tym problem?! Może Des nie byłoby w tym samolocie, mógłbym, z nią być...czy cokolwiek innego! Tak miało być już zawsze, zawsze już miałem się czuć jak idiota, który doprowadził do rozpadu naszej przyjaźni? Zrobiłbym wszystko żeby to zmienić, gdyby tylko tu się pojawiła, gdybym mógł tylko ją zobaczyć, usłyszeć jak się ze mnie śmieje, zobaczyć jej uśmiech, siedzieć z nią na drzewie, jak wtedy przed przyjazdem uczniów z wymiany, zrobiłbym wszystko! A zniszczyłem to wszystko! Chciałbym móc cofnąć czas...
-James!-usłyszałem Alice, ale nie odwróciłem się w jej stronę, nie potrafiłem w tej chwili jasno myśleć-James, proszę...-powiedziała cicho łapiąc mnie za ramiona, nie odpowiedziałem-Co się dzieje?-zapytała.
Spojrzałem na nią, mimo wszystko nie mogłem zaprzeczać, wyglądała idealnie, ale w tej chwili na jej twarz nakładał się obraz twarzy Destiny, całkowicie odmienny, blondynka o niebieskich oczach, której już nigdy nie zobaczę i czarnowłosa Włoszka o szarych oczach, która tak bardzo mieszała mi w głowie. Naprawdę przestałem myśleć, albo po prostu nie chciałem, próbowałem zapomnieć...ale stało się, pocałowałem ją.
~Destiny~
Rzuciło mną o kamienną posadzkę, w rękach nie miałam już krzyża. Przeleciałam kilka metrów i zatrzymałam się...no na drzewie, ale to nie do końca było drzewo, raczej kryształ o kształcie drzewa. Podniosłam się, co było dość trudne biorąc pod uwagę, że podłoga była cholernie śliska, moje trampki zmieniły się w sandały, takie jak noszono w starożytnej Grecji, z tą różnicą, że wszystkie wiązania było złote, miałam na sobie białą sukienkę do kolan przepasaną złotym paskiem dokładnie pod piersiami, włosy miałam zakręcone w loki, ułożone nad lewym ramieniem i podpięte szpilkami a w nie wpięta była biała lilia. Jednym, słowem wszystko nie w moim stylu! Pewne tak bym wyglądała jakby Afrodyta mogła codziennie mnie ubierać, czesać i tak dalej. No a pomijając mój wygląd, który mimo wszystko nadal był przeciętny, to o wiele ciekawsze było otoczenie. Wszystko było uformowane z wielobarwnych kryształów, jakbym trafiła na jakąś inną planetę, na dodatek wszędzie było ciemno, nie było żadnego źródła światła poza nikłym blaskiem kryształów. Spróbowałam się przejść, ale po kilku metrach wylądowałam na kolanach. Nie widziałam gdzie idę, ślizgałam się, nie mogłam złapać równowagi, nic nie mogłam. W końcu zmuszona byłam przesuwać się na kolanach, chociaż i tak się ślizgałam, nogi i ręce mi się rozjeżdżały, ubrania i buty przeszkadzały nie mówiąc już o włosach, które nagle zrobiły się nieznośnie ciężkie. Posuwałam się na oślep podpierając się o wystające kryształy, odpychając się od nich, aż w końcu byłam wykończona, padłam na zimną, śliską ziemię i zamknęłam oczy. Miałam dość, chciałam stąd uciec, ale jak to zrobić? Wszystko wyglądało tak samo, nie dawało się chodzić i było ciemniej niż w szkolnych lochach! Niech mnie już po prostu ktoś dobije... Jak na zawołanie nade mną pojawił się łeb gigantycznego, zielonego smoka. No świetnie, zostanę przekąską, tak kończy dziecko bogów, jako karma dla smoka! No i tu zaskoczenie, smok wcale nie chciał mnie zjeść, no serio?! Czyli jestem też niejadalna?! Phi, no chociaż mógł się oblizać czy coś, strasznie niewychowane te mityczne stworzenia, chamstwo i tyle!
-Ej, będziesz się tak na mnie gapił czy coś zrobisz?-mruknęłam patrząc w wielkie ślepia smoka.
-Wybacz, myślałem, że Anubis...no cóż podeśle kogoś bardziej cierpliwego.-odpowiedział głębokim głosem smok.
Pogawędka ze smokiem? Czemu mnie to nie dziwi.
-Słuchaj, mam do wykonania misję, uratowanie przyjaźni z pewnym idiotą, zaliczenie SUMów i zdobycie pierwszego miejsca w międzydomowych rozgrywkach Quidditcha, więc nie mam czasu na rozmowy przy herbatce i ciasteczkach z nieznanym smokiem, możemy się sprężać? Wiesz przyszłam tu po jakiś owoc i tak jakbyś mógł mi go dać byłoby całkiem miło.-odpowiedziałam.
-Nie mogę ci go dać, musisz przejść próby, na końcu dostaniesz owoc.-odpowiedział smok.
-Więc dawaj te próby.-odpowiedziałam.
-Skoro tak ci zależy.
No i znowu mnie gdzieś wyciągnęło.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Powracam w całej swojej wnerwiającej osobie! Ktoś się cieszy? Tak, wiem, las rąk jak podczas odpytywania na fizyce. Taki pokręcony rozdział bo...no bo wcześniej nie miałam pomysłu a teraz nie chciało mi się spać i zaczęłam pisać =D. Ten fragment z Jamesem, no wyjaśnię to jakoś dokładniej później czy coś. No i...i dedykacja dla Kath bo cię kocham i wiem, że pewnie teraz zastanawiasz się z jaką wariatką ty się zadajesz xD. Zwijam się, do napisania <3.            

46. Ratuje nas szakal.

Lot pierwszą klasą gdzieś na pustynię...Nigdy więcej nie zaufam żadnemu widmu! W rękach nadal trzymałam ametystowy krzyż Anch, siedziałam na głowie marmurowego Sfinksa (gdyby był żywy pewnie nie byłby zadowolony). Dwadzieścia metrów dalej stał drugi Sfinks ale poza nimi był tu jedynie piasek, po prostu świetnie, wysłała nas na jakieś pustkowie jedynie z fioletowym, egipskim krzyżem. Odwróciłam się do Ravena, który był tak samo zdezorientowany jak ja. Cała rzeźba zatrzęsła się i zaczęła się ruszać jakby była żywa, drugi Sfinks też zaczął się ruszać. Zsunęłam się mu z głowy i złapałam się jego szyi.
-No to mamy przerypane...znowu...-mruknęłam starając się utrzymać na grzbiecie stwora, który powoli ożywał, no cudownie.
W jednej chwili potwory przestały być marmurowe, sierść zrobiła się złota jak u porządnie zadbanego lwa, grzywy zrobiły się czarne, Sfinksy uniosły głowy i równocześnie ryknęły, tak, że wszystko się zatrzęsło, poczułam się jakby uderzyła w nas fala dźwiękowa. Samopoczucia nie poprawił mi fakt, że chociaż oba stwory miały ludzkie głowy ich kły były wielkie i ostrze jak u największego drapieżnika na świecie. Moim pierwszym odruchem było uderzenie Sfinksa mieczem, który jakimś cudem nadal był w mojej dłoni. Klinga uderzyła w złotą sierść z głośnym "brzdęk" ale nic więcej się nie stało, potwór nawet tego nie poczuł. Drugi Sfinks zbliżał się do nas warcząc i wymachując ogonem, który błyszczał jakby był pokryty kolcami. Już jesteśmy martwi...Chyba "nasz" Sfinks zorientował się, że ma pasażerów i zamachną się ogonem nad swoim grzbietem próbując nas strącić, jeden ruch ogona wybił mi z rąk miecz i strącił nas na gorący piasek. Wspominałam kiedyś, że nienawidzę piasku kiedy włazi we wszelkie możliwe miejsca? Jeszcze bardziej nienawidzę kiedy jest cholernie gorący! Podniosłam się ślizgając się na piachu, a Sfinksy w tym czasie zdążyły nas otoczyć. Jeżeli ktoś się zastanawia jak dwa potwory mogą kogokolwiek otoczyć to powiem, że te dwa potwory miały już wyćwiczoną taktykę i były sporo większe od nas. Wystarczyło, że lekko się wygięły w bok i przysiadły na piasku, z jednej strony były ich głowy, z drugiej kolczaste ogony, jakbyśmy spróbowali przejść po ich grzbietach i tak by nas załatwiły. Miecz zgubił mi się gdzieś w piasku, w rękach miałam jedynie fioletowy Anch, no ale co mam z nim zrobić? Raczej nie da się pokonać Sfinksa okładając go fioletowym krzyżem po głowie (tak panowie egzorcyści, krzyżem nie pokona się demonów, wybaczcie).
-Trzymaj się i żadnych gwałtownych ruchów...-mruknął do mnie Raven łapiąc mnie w pasie.
-Te kochaś, gdzie z łapami?! To chyba nieodpowiednia chwila!-zawołałam zaskoczona jego zachowaniem.
-Nie marudź, ratuję ci twój boski tyłek.-odpowiedział Raven.
Myślałam, że zaraz dam mu po tej jego ślicznej twarzy...Cholera, ślicznej? Dostałam udaru piaskowego.
-Dam ci  zaraz boski tyłek! Ratujesz mnie łapiąc mnie od tyłu?-warknęłam.
-Ale ty jesteś pyskata...Tak boski tyłek, od bogów, nie pochlebiaj sobie.-zaśmiał się a z jego pleców wyrosły smocze skrzydła.
-Dobra, może i jestem idiotką, ale poważnie, nie zarywaj. I jestem pyskata, wiem, biorę to za komplement.
Chłopak spróbował się wzbić w powietrze, może ten plan się uda, tylko potem będą nas ścigać dwa głodne potwory... No ale wyszło na to, że nie musiałam się tym martwić, Sfinksy wcale nie są głupie, prawie od razu zorientowały się co się dzieje i rzuciły się w naszą stronę. Jeden z nich porządnie podrapał mi nogę i przy okazji podarł spodnie. Drugi potwór uderzył ogonem Ravena i oboje znów spadliśmy na piasek, chłopak padł bez ruchu kompletnie oszołomiony ciosem a ja...no cóż, pokolorowałam piasek na czerwono krwią z nogi. Usiadłam i chciałam wstawać, ale dokładnie nade mną zobaczyłam wielką paszczę z rzędem ostrych kłów. Umrę, tym razem naprawdę umrę...ciekawe jak przywita mnie Hades.
-Ramzes, Tut, spokój!-usłyszałam głos młodego chłopaka.
Świetnie, czyli wiem, że potwory, które zaraz mnie zjedzą nazywają się Ramzes i Tut, no mogę umierać spokojnie, dzięki koleś! Ale jednak coś się zmieniło, Sfinksy przestały warczeć, usiadły na piasku jak posłuszne pieski i zaczęły zamiatać w jedną i drugą stronę wielkimi ogonami. Chwiejnie stanęłam na nogi i zobaczyłam kto nas uratował, chłopak mający może siedemnaście lat, miał bladą skórę, czarne włosy, które chyba nieczęsto widywały się z nożyczkami i układanymi jedynie przez potrząsanie głową, równie czarne były oczy chłopaka, miał na sobie czarną koszulkę na bez rękawów, poszarpane dżinsy i glany, taki typ niegrzecznego chłopca, z tą różnicą, że jego twarz wyglądała przyjaźnie i wyraźnie czułam promieniującą od niego moc.
-Wybacz im, ganiają za wszystkim co się rusza, strasznie trudno jest wytresować Sfinksa a te tu mają dopiero cztery tysiące lat...-przyjazny bad boy westchną cicho z lekkim rozbawieniem i uśmiechnął się do mnie.
Głównie nie lecę na każdego chłopaka z ładną buźką więc pewnie to dziwne uczucie pustki w głowie było spowodowane szokiem czy czymś takim. Czy ja dobrze zrozumiałam? "Mają dopiero cztery tysiące lat" no naprawdę, szczeniaki jak nic, pewnie dopiero ząbkują nie?
-Eee...yyy...cztery tysiące...?-wyjąkałam, tak, jestem idiotką.
-Dla boga to nie tak wiele.-odpowiedział i posłał mi kolejny uśmiech.
-Boga...?-powtórzyłam za nim.
-No tak, zapomniałem się przedstawić, wybacz, jestem Anubis, przewodnik dusz...Widzę, że masz Anch Thabita.-dodał.
Chyba byłam zbyt oszołomiona żeby za nim nadążać. Zatkało mnie kiedy powiedział, że jest Anubisem, przypomniało mi się jak na obozie zachowywały się jego dzieci...On był zdecydowanie za miły na tego boga! Poza tym Anch Thabita? Co? Już nic nie rozumiałam.
-Koleś, o czym ty gadasz? Masz udar czy co? Przecież ten Anubis to...-nagle nie wiem czemu przestałam mówić, pewnie kolejna głupia boska moc.
-Chyba lubisz pyskować, nie dziwię się twojej reakcji, ale musisz wiedzieć, że źle wszystko odbierasz, śmiertelnicy ciągle się mylą, znakiem rozpoznawczym moich dzieci jest głowa szakala, ale znak Seta jest bardzo podobny, dlatego jego dzieci zostały pomylone z moimi, ja tak naprawdę nie mam dzieci.-powiedział bóg.
-Co? Set...jaki Set?-zdziwiłam się.
-Chyba nie uważałaś na lekcjach o starożytnym Egipcie, Set jest mężem Neftydy, mojej matki, to bóg pustyni i chaosu, niezbyt przyjemny typek, był przedstawiany z głową zwierzęcia trochę przypominającego szakla, stąd te pomyłki.-odpowiedział Anubis zachowując spokój.
Chyba na moim mózgu pojawiła się lampka "uwaga, za dużo informacji na raz, nastąpiło przegrzanie". Przez kilka minut po prostu gapiłam się na Anubisa, aż w końcu wszystko do mnie dotarło. Jak można się tak mylić? Z drugiej strony ja też się myliłam, wszyscy się pomylili a po świecie biegały teraz dzieciaki jakiegoś boga chaosu, pięknie, po prostu cudownie, co jeszcze się dzisiaj stanie?
-Eee...okey, a co z tym Anch? Wiesz, nie jestem zbyt dobra w egiptologii.-odezwałam się po kilku długich minutach.
-Nie dziwię się, że nie wiesz o co chodzi, żaden egiptolog by nie wiedział, Thabit był ze mną w dobrych układach, to smok, wszystko wyjaśnię ci w świątyni.-powiedział to tak jakbyśmy rozmawiali o pogodzie a nie o mitycznych stworach.
-Nam wyjaśnisz.-poprawiłam go spoglądając na Ravena, już wyglądał lepiej, otworzył oczy i zaczął się podnosić.
-Co się tu dzieje?-wymamrotał patrząc to na mnie, to na Anubisa.
-W skrócie? To jest Anubis, zaatakowały nas jego młodziutkie Sfinksy mające cztery tysiące lat i akurat gadał mi coś o smokach co chyba jest twoją specjalnością, ma zamiar zabrać nas na pogadankę do jakiejś świątyni, której nigdzie tu nie widzę.
-Aha, fajnie...-wymamrotał chłopak otrzepując się z piachu.
-No tak, prawie bym zapomniał...-odezwał się Anubis spoglądając na moją nogę, machnął ręką, wymruczał jakieś dziwne słowo i po chwili nie było nawet śladu po pazurach jego pupilka-Chodźcie.-dodał.
Chciałam już pytać gdzie mamy iść kiedy w miejscu, gdzie stały sfinksy piasek się zapadł odsłaniając schody z czarnego kamienia prowadzące pod ziemię.
-Ramzes, Tut!-zawołał na Sfinksy bóg.
Oba potwory wesoło ganiały po piachu goniąc swoje ogony, ale jak na zawołanie przestały, usadowiły się przy schodach i na nowo skamieniały. Ja i Raven ruszyliśmy za Anubisem gdzieś w dół.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Tym razem pisze o wiele szybciej, wszystko przez to, że na tydzień jadę do rodziny pod Olsztyn na wesele (jak mama wspomniała, że to impreza pod namiotem od razu zaczęłam myśleć o ślubie Billa i Fleur w Insygniach Śmierci). Mam nadzieję, że nie utopię się w jeziorze i nie zjedzą mnie komary. Do napisania <3.

45. Smoki, orzechy i krzyże

Tak jak wspominałam wcześniej, siedziałam z Ravenem w jakiejś starożytnej świątyni nieznanego pochodzenia, z jego pleców wyrastały smocze skrzydła w kolorze bursztynu, był już późny wieczór a my...no tak jakby zgubiliśmy nasz samolot do Rzymu, no po prostu świetnie! Weszłam do świątyni, główna sala była porośnięta winoroślami, w równych odstępach stały białe kolumny podpierające wysoki sufit a wokół nich oplatały się czarne smoki, podłoga była wykonana z gładkiego kamienia, który popękał i wykruszył się, w ścianach były wielkie otwory po dawnych oknach, przez które wpadały do środka resztki dziennego światła. Raven wszedł ze mną rozglądając się na wszystkie strony.
-Jej...-wyrwało mi się.
-Właśnie...-mruknął.
-No to...eee...na razie chyba tu zostaniemy nie?-odezwałam się.
-A rano z buta do Rzymu?-odpowiedział pytaniem Raven.
-Niestety, nie mam pojęcia jak trafić do biura przewozowego Hermesa.-mruknęłam.
-Damy sobie radę...zaraz wykombinuję ognisko bo tu zamarzniemy.-powiedział Raven.
Wywróciłam oczami i uśmiechnęłam się z rozbawieniem.
-O to się nie martw...patrz.-wyciągnęłam przed siebie dłoń, na której zatańczyły pomarańczowe płomyki.
Raven spojrzał na mnie z nieukrywanym zaskoczeniem, po chwili uśmiechnął się do mnie.
-Jak ty to...? Nie zrozum mnie źle, to mnie nie dziwi, sam tak potrafię, ale...ty jesteś dzieckiem boga nie?-zapytał.
Teraz była moja kolej na zdziwienie, popatrzyłam na niego, ostatnie promienie światła odbijały się od jego skrzydeł a amulet pobłyskiwał złotym blaskiem.
-Jestem dzieckiem wszystkich bogów, nie pytaj jak to możliwe, sama tego nie rozumiem...to akurat prezent od Hefajstosa...ale ty...kim czy czym ty jesteś?
-Może lepiej usiądziemy, to dość zawiłe.-odpowiedział Raven.
Zrobiliśmy sobie miejsce pod tylną ścianą sali, razem rozpaliliśmy ognisko złożone z uschniętych gałązek poobrywanych z roślinności porastającej ściany i kolumny świątyni, Raven znalazł dla nas dwa koce a ja kilka czekoladowych batonów i wodę, ze spodni wyciągnęłam telefon (nie mam pojęcia jak przetrwał moje powietrzne akrobacje) i nie mam pojęcia po co, ale włączyłam jakąś muzykę. Przez dawne okna było teraz widać ciemne niebo i gwiazdy, Raven schował smocze skrzydła, nasze twarze oświetlały pomarańczowe płomienie z ogniska, siedzieliśmy obok siebie i jedliśmy batony. Przypomniały mi się wakacje, kiedy razem z Jamesem siedziałam w obozie przy ognisku i posmutniałam, chciałabym żeby było tak, jak dawniej, ale czy to jeszcze było możliwe?
-Wszystko dobrze?-zapytał Raven jakby wyczuwając mój nastrój.
-Tak, nie martw się...-pokiwałam twierdząco głową-Zapomnijmy o mnie, miałeś mi wyjaśnić kim jesteś.-dodałam patrząc na niego wyczekująco.
Chłopak popatrzył na mnie, w jego zielonych oczach odbijał się blask ognia, ale nie byłam pewna, czy to ogień z ogniska czy w jego oczach naprawdę płonęły małe płomyki, falowane, brązowe włosy błyszczały od pomarańczowych refleksów. Uśmiechnął się do mnie tak, że skojarzył mi się z kotem, trochę jakby mówił "patrz jaki jestem słodki", trochę jakby prosił o coś a trochę jakby coś kombinował, przez chwilę nie mogłam oderwać od niego wzroku.
-Może zacznę od tego, że twoi bogowie nie są jedynymi bóstwami...wiesz, praktycznie wszystkie starożytne cywilizacje wierzyły w smoki...-zaczął.
-No tyle wiem, czarodzieje też mają smoki, wujek mojego...znajomego pracuje w Rumunii, bada smoki.-wtrąciłam.
-Wiem...ale ja zmierzam do czegoś innego. Widzisz, większość ludzi bała się smoków, tak naprawdę to było nieuzasadnione, smoki są strażnikami wszelkich żywiołów na przykład w Chinach i Japonii wierzono, że są strażnikami wody, w starożytnych czasach pilnowały równowagi między dobrem a złem, porządkiem a chaosem, były praktycznie równe z bogami, ich głównym zadaniem było pokonanie Wielkiego Węża, nie znam jego prawdziwego imienia, ale był uosobieniem zła i chaosu, chciał zniszczyć świat przez zniszczenie bogów i zatrucie swoim jadem Drzewa Świata, kiedy został zamknięty w wiecznym więzieniu przez pięć najpotężniejszych smoków zapanował spokój, a smoki nie były już stale potrzebne, wtedy wybrały ludzi, których uważali za odpowiednich i oddały im swoje dusze i moc.-zakończył i znowu na mnie popatrzył.
Wyraz mojej twarzy pewnie był teraz bardzo zabawny, bo chłopak ledwie powstrzymywał śmiech. Świetnie, ten świat robi się coraz ciekawszy, zaraz nawet wiewiórki będą magiczne.
-Dobra, rozumem chyba połowę, więc teraz wyjaśnij mi co to jest Drzewo Świata i jaki to ma związek z tobą.-odezwałam się po kilku minutach.
-Drzewo Świata...no jakby to...najczęściej jest przedstawiane jako centrum wszechświata, to oczywiście nieprawda, ale jest ono źródłem energii życiowej, to znaczy jego owoce posiadają wiele mocy, mogą chronić, odnawiać życie i inne takie.-wytłumaczył.
-Dobra, a co ty masz z tym wspólnego?
-Wszyscy ludzie, w których wstąpiły smoki przekazywali tę moc przez następne pokolenia, mam w sobie ducha smoka ognia.-odpowiedział.
A myślałam, że nic mnie już nie zaskoczy! Potrząsnęłam głową próbując się wyrwać z otępienia, podniosłam wzrok na Ravena, który niepewnie się uśmiechnął.
-Teraz wyglądasz jak kot, który widzi czerwoną kropkę.-zaśmiał się.
-Zamknij się, ty jesteś Tabalugą po solarium.-pokazałam mu język.
Oboje się roześmialiśmy, niedługo później poszliśmy spać.
~James~
Czwartek rano, świetnie, zaczynamy opieką nad magicznymi stworzeniami, nie byłoby tak źle gdyby nie Ślizgoni. Dalej nie mogłem uwierzyć, że Alice mnie wczoraj pocałowała, nie mogło to do mnie dotrzeć. Starałem się o to, pewnie, ale zaskoczyło mnie to, że przyszło to tak szybko. Uśmiech sam wstąpił mi na twarz, ale zniknął kiedy pomyślałem o Des, nie mogłem się pozbyć myśli o niej, mimo wszystko martwiłem się o nią i tęskniłem za nią, bez niej było tak pusto... Co z tego, że ciągle mnie opieprza, może mi się należy... Zszedłem do pokoju wspólnego, obok mnie przeszła Yuri, która tylko na mnie fuknęła i poszła dalej. Westchnąłem cicho, przeszedłem przez dziurę w portrecie Grubej Damy i poszedłem na śniadanie. W Wielkiej Sali zebrał się już tłum uczniów, ale znalazłem wolne miejsce obok Alice, która rozmawiała z Fredem i Georgem.
~Destiny~
Obudziłam się kiedy pierwsze promienie słońca padły mi na twarz, przeciągnęłam się, ziewnęłam i przetarłam oczy. Ognisko już wygasło, ale nie było zimno. Rozejrzałam się w poszukiwaniu Ravena ale nigdzie go nie widziałam. Natychmiast gwałtownie się podniosłam i wyciągnęłam miecz.
-Raven?!-wydarłam się a mój głos potoczył się echem po świątyni.
Nikt mi nie odpowiedział, więc poszłam go szukać, z głównej sali było przejście do kilku mniejszych sal ze starymi ołtarzami poświęconymi bogom i jedno do świątynnego ogrodu, coś mnie tam samo poprowadziło. Kiedy weszłam do ogrodu stanęłam jak wryta, wydawało mi się, że mam deja vu, jakbym już widziała ten ogród. Rośliny wyglądały na dość młode i zadbane, ściany ozdabiały wizerunki smoków i węży a nad całym ogrodem wznosił się wielki, stary orzech o wielkich, zielonych liściach.Stałam jak oczarowana przez kilka minut, dopiero po dłuższej chwili zauważyłam sylwetkę Ravena stojącego pod wielkim orzechem. Ruszyłam w jego stronę. Chłopak w rękach trzymał starą mapę od Katheriny (ja w ogóle nie pojmowałam o co w niej chodzi) i widocznie coś z niej czytał. Podeszłam do niego i niepewnie dotknęłam jego ramienia.
-Raven?-odezwałam się.
Chłopak uniósł głowę znad mapy i popatrzył na mnie i uśmiechnął się.
-Chyba trafiliśmy.-odpowiedział.
-Trafiliśmy? Na co?-zdziwiłam się.
-Trafiłem tu jak spałaś, ten orzech...przypomina ten na mapie.-wyjaśnił Raven pokazując mi jeszcze raz mapę.
Na pożółkłym zwoju zobaczyłam to, co ostatnio, wielkie drzewo otoczone przez młode dziewczyny, sceneria wyglądała jak połączenie wszystkich krajobrazów w jedno a nad całością górowała głowa szakla, pod drzewem było wypisane po łacinie "Sicut potentia source sequi lumen Ankh" co znaczyło "Do źródła mocy poprowadzi was światło Anch" czy jakoś podobnie, litery były strasznie zamazane, na moje oko to wcale nie przypominało mapy... Nie miałam pojęcia co to jest Anch, coś o czymś takim słyszałam, ale nie miałam pojęcia o co w tym chodzi.
-Ja nic z tego nie rozumiem...-wymamrotałam.
-Ten orzech...trochę przypomina Anch.-odpowiedział Raven.
-A co to jest Anch?
-Egipski symbol życia, wygląda jak krzyż z pętlą na górze.
-Bo ja na pewno jestem egiptologiem.-mruknęłam-No dobra, nieważne, i co my mamy zrobić z tym całym anchowym orzechem?-zapytałam.
-Tego staram się dowiedzieć...nie masz może jakiejś mocy natury czy czegoś podobnego?
-Eee...może jakieś dary od Demeter a co?
-Tak myślę...może byś dała radę coś z tym zrobić...
-Mam sobie uciąć pogawędkę z drzewem? Może jeszcze zrobić mu herbaty?
-Chociażby mistrzyni pyskówek.
-Niech będzie...ale niech nie liczy na długotrwały związek.-burknęłam i zbliżyłam się do drzewa przy śmiechu akompaniamencie śmiechu Ravena.
Nie bardzo znałam się na rozmowach z wielkimi drzewami, więc pierwsze co zrobiłam to dotknęłam jego pnia, od razu poczułam mrowienie pod palcami jakby przepływała przez drzewo jakaś moc. Instynktownie zamknęłam oczy próbując nawiązać jakikolwiek kontakt, praktycznie natychmiast poczułam jak we wnętrzu drzewa coś mnie woła, pełen mocy przedmiot. Pokaż mi się. Przesłałam tą myśl do wnętrza rośliny. Poczułam jak Raven odciąga mnie w tył, chciałam protestować, coś mnie tam ciągnęło, ta moc...
-Odbiło ci?!-wrzasnęłam szarpiąc się.
-Właśnie cię uratowałem więc nie marudź.-odpowiedział Raven trzymając mnie mocno.
Popatrzyłam na drzewo ale zniknęło w jasnym blasku, pojawiła się przed nami dziewczyna, a raczej duch dziewczyny złożony z tysiąca obrazów, na każdym z nich była ona, gdzieś siedziała z rodzicami, na innym pojawiał się jakiś chłopak, na kolejnym smoki...było tego tyle, że nie wiedziałam na co patrzeć, ale moją uwagę przykuł jeden obraz, zielony smok dający jej do rak krzyż z pętlą, po tym smok znikał w zielonej chmurze a wokół niej wyrastało drzewo. Skinęła nam głową i wyciągnęła przed siebie ręce, na których leżał ten sam krzyż, był wielkości opakowania na płytę, miał wyryte zawiłe symbole, zrobiony był z oszlifowanego ametystu.
-Należy do was.-powiedziała i włożyła mi krzyż w ręce.
-To Anch...-mruknął Raven.
-Zaprowadzi was.-dodało widmo i machnęło przed nami dłonią.
I bum! Poczułam jakby coś mnie ciągnęło przed siebie, prosto we mgłę, powietrze zrobiło się zimne i wilgotne a my lecieliśmy gdzieś w ciemność. Po chwili zrobiło się o wiele cieplej i poczułam, że na czymś siedzę. Kiedy odkryłam, że wylądowaliśmy na głowie marmurowego Sfinksa kompletnie mnie zatkało.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Napisałam po 3 podejściach ^^. Dedykacja dla Kath i Cupcake <3. Jakby ktoś nie wiedział jak wygląda Anch to patrzcie:

44. Katastrofa lotnicza bez katastrofy lotniczej z udziałem fioletowej baby, gryfa i Tabalugi po solarium

To chyba było oczywiste, że ten lot nie skończy się dobrze. No, ale kto by przewidział, że zostanę w starych ruinach świątyni z Ravenem, któremu wyrosły smocze skrzydła. Ja mam zawsze pecha, no dobra, zabieram się za wyjaśnienia, czyli od katastrofy lotniczej bez katastrofy lotniczej.
Na początku lot mijał spokojnie, około trzynastej zjedliśmy obiad, w tym czasie miałam kilka godzin na poznanie Ravena...tylko, że ciągle bałam się zapytać kim on właściwie jest. Katherina załatwiła nam bilety w pierwszej klasie, nie dochodziłam jak, przyzwyczaiłam się, że w świecie bogów coś po prostu jest i nie pyta się skąd, może to Hermes załatwił. Nadal dziwnie się czułam, trochę jakbym miała więcej mocy, ale jednocześnie czułam się jakbym miała  zaraz spaść, nie wszyscy bogowie musieli lubić wycieczki lotnicze a inni przeciwnie, pewnie stąd te mieszane odczucia, starałam się skupiać na tych lepszych. Mogło się wydawać, że lot przebiega spokojnie, dopóki kilka godzin po obiedzie coś nie zatrzęsło całym samolotem. W głośnikach usłyszeliśmy ostrzeżenie o możliwych turbulencjach, ale dziwne mrowienie w moich dłoniach i stopach mówiły mi co innego, jakby "uwaga, w zasięg boskiego radaru wpierniczył się potwór, radzimy wyciągnąć broń i modlić się, że antyterroryści nic nie zauważą", więc posłałam Ravenowi ostrzegawcze spojrzenie i wysunęłam z włosów wsówkę, która w mojej dłoni odrazu rozgrzała się. Samolotem znów zatrzęsło, tym razem cztery razy mocniej a w ciszy rozległo się głośne "KRAAAAAAAAAAA!!" jakby orzeł wielkości lwa postanowił oznajmić nam o swoim istnieniu. Między pasażerami rozległ się zaniepokojony szum, a ja zacisnęłam dłoń na wsówce, nie znam się, ale to albo jakieś coś połączone z wielkim ptaszyskiem, albo jeden z tych wielkich orłów, które widziałam w obozie (wolałam pegazy, ale ptaki też nie były złe). Jeżeli to postanowiło uwić sobie gniazdko na naszym samolocie...no szczerze to było nieciekawie. "KRAAAAAAA!!" Samolotem znowu zatrzęsło, jeszcze mocniej.
-Cholera!-mruknęłam podrywając się z miejsca.
-Co to?-zapytał Raven podnosząc się, zauważyłam, że jego amulet zaczą błyszczeć.
-A skąd ja mam wiedzieć? Rusz się...-odpowiedziałam.
Nie musieliśmy się nigdzie ruszać, z głośnym hukiem kilka metrów przed nami zmaterializowała się w ciemnofioletowej chmurze dymu wysoka dziewczyna. Kiedy dym się rozwiał a ja mogłam się jej przyjżeć aż zachłysnęłam się powietrzem. Miała długie, proste, czarne włosy ścięte "po egipsku" prosta grzywka i idealnie proste końcówki, pomiędzy jej kosmykami błyszczały złote refleksy a na głowie miała coś na podobę złotego diademu, jej oczy były żółte jak u jakiegoś gada, jedynie jej źrenice były normalne, ale najbardziej zszokowała mnie jej skóra, była fioletowa! Tak, fioletowa, a na dodatek miała łuski jak u węża, może nie wszędzie, miejscami była gładka a miejscami miała łuski. Twarz Ravena przybrała zacięty wyraz, jakby dobrze wiedział kto to jest i nie bardzo podobało mu się to towarzystwo, teraz jego amulet jarzył się złotym blaskiem.
-Exitium...-wymruczał jak zwierze szykujące się do ataku.
Zamarłam, skąd on znał jej imię? Widziałam ją pierwszy raz na oczy, ale wiedziałam, że nie jest po naszej stronie. Jej imię...Exitium, to po łacinie znaczy zniszczenie.
-Hmm...nasz kochany Płomyczek, o i masz towarzystwo! Fajnie, będzie więcej zabawy...Co to za jedna?-zapytała, brzmiała na rozbawioną, jakby perspektywa walki ją uszczęśliwiała, a przy okazji lustrowała mnie wzrokiem jakby chciała ocenić czy jestem groźna, albo czy warto mnie zjeść.
Raven stanął pomiędzy nami, jakby chciał mnie zasłonić, dziwne, nie widziałam, żeby miał broń, nie powiedział mi czy ma jakąś moc...tylko jego amulet nadal błyszczał złotym blaskiem. Pasażerowie zamarli, jakby nagle skamienieli, nie wiedziałam co teraz widzieli ale tak nawet było lepiej, przynajmniej nie będzie paniki, gorzej jakby coś im się stało.
-Odczep się od niej, nie jest...nie jest tym, kim myślisz...-powiedział z wachaniem.
Już nic nie wiedziałam, nie rozumiałam, chyba tak czuje się ktoś na kogo rzucono Confudusa. Miałam wrażenie, że coś mnie omija, czegoś nie wiem.
-Yhym...jednak po coś ją ze sobą masz...-wymruczała fioletowa jak kot szykujący się do skoku na ofiarę.
Co?! Raven ma mnie po coś?! Chyba jej coś odwaliło!! "KRAAAAAAAA!!" Potwór znowu potrząsną samolotem jakby chciał o sobie przypomnieć. Zaklęłam w myślach, zupełnie o nim zapomniałam.
-Des...-zwrócił się do mnie Raven.
-Dam sobie radę, bywało trudniej...-odpowiedziałam, wsówka w mojej dłoni wydłużyła się i zmieniła w spiżowy miecz.
-Zajmij się tym czymś na samolocie.-przerwał mi chłopak.
Exitium zaśmiała się a jej dłonie zapłonęły czarnym ogniem.
-Ale...-zaczęłam.
-Już! Dam sobie radę, leć!- znowu przerwał mi, a jego dłonie...no teraz miał smocze pazury.
Nie wiedziałam co o tym sądzić więc rzuciłam się do wyjścia z samolotu. Schyliłam się kiedy Exitium rzuciła we mnie kilkoma czarnymi kulami energii, które rozbiły się o półki bagarzowe. Udało mi się dotrzeć do wyjścia, które oczywiście były szczelnie zamknięte.
-Cholera...-mruknęłam nie wiedząc co zrobić-Hefajstosie, błagam cię, chociaż raz daj mi trochę swoich zdolności...może poza zamienianiem się w żywą pochodnię...-powiedziałam wznosząc oczy do góry jakby w modlitwie do ojca.
Chyba mnie wysłuchał, bo moje ręce same sobą pokierowały, nie wiedziałam co robię, po prostu samo wychodziło, w końcu po kilku niesamowicie długich minutach udało mi się otworzyć. Gdzieś w przedziale pierwszej klasy rozległ się dźwięk jakby ktoś drapał metal pazurami. Nie zastanawiałam się dłużej, pchnęłam ciężkie drzwi i uderzył mnie pęd chłodnego powietrza, który próbował mnie wyciągnąć na zewnątrz. Dobra, to teraz wyskoczyć z samolotu i przeżyć, ja chyba zwariowałam. Nogi mi się trzęsły, zaczęłam się zastanawiać czy na pewno trampki zadziałają a jeżeli nie, czy tym razem dam radę polecieć, to sprawiało mi cholerny kłopot. Miałam nadzieję, że jednak bogom zależy na mnie na tyle, żeby nie dać mi rozbić się na krwawą miazgę. Zaczerpnęłam powietrza w płuca, nadal się trzęsłam, ale w końcu zrobiłam pierwszy krok, drugi, trzeci...czwarty...To już nie był skok z Wieży Astronomicznej, tylko z pędzącego samolotu kilkaset kilometrów w dół.
-BŁAGAM ZADZIAŁAJCIE!!-wydarłam się mimowolnie kiedy wypadłam w pustkę, było tu strasznie chłodno, wiatr wiał okropnie, zwiewał mi włosny na twarz, popychał mnie, spadałam... I nagle poczułam, że zwalniam, trampki zadziałały a ja uniosłam się wyżej. Nie mogłam się powstrzymać i wrzasnęłam z radości. Po chwili byłam znowu na wysokości samolotu...na którego dachu siedział wielki gryf. Zwierzę było dwa razy większe od tygrysa, miało łeb orła, ciało lwa i wielkie białe skrzydła a jego pazury były w stanie rozerwać pokrycie samolotu. Teraz skok z samolotu wydawał mi się niczym w porównaniu z walką z nim. Wylądowałam za nim i się potknęłam co natychmiast zwróciło uwagę stwora. "KRAAAAAAAAA!!" Wrzasną odwracając się, nastroszył pióra, spojrzałam w jego wielkie, złote oczy spojrzały prosto na mnie. Zamarłam, to mnie połknie, zeżre bez większego wysiłku! Włosy rozwiewał mi chłodny wiatr, samolot nadal leciał, a gryf właśnie patrzył na mnie jakby zastanawiając się jak mnie zjeść. "KRAAAAAAA!!"
-Yhh...nie popisuj się.-mruknęłam.
To był błąd, gryfa chyba to zirytowało i pobiegł prosto na mnie. Odepchnęłam się od samolotu, nie polecam skakać po lecącym osobowym odrzutowcu, wierzcie mi na słowo, nie chcecie próbować. Przeskoczyłam nad gryfem i chwyciłam się jego karku. Kurczowo trzymałam się piór stwora a on wierzgał się chcąc mnie zrzucić. Rzucało mną na wszystkie strony, gryf, wiatr, lecący samolot, przez to wszystko czułam się jak na rozregulowanym mechanicznym byku albo na popsutej karuzeli. Miałam nadzieję, że Raven radził sobie lepiej. Jakby w odpowiedzi rozległo się z dołu głośne "BUM!", miałam nadzieję, że to Exitium się oberwało.
-Uspokój się do cholery!-wrzasnęłam, chyba gryf trochę się uspokoił ale dalej wierzgał-Nie chcę zrobić ci krzywdy...eee...Fred...-tak, a jak wrócę powiem kumplowi, że nazwałam gryfa na jego cześć, na pewno się ucieszy-Nie chcesz tu zakładać gniazda, wierz mi, jeżeli jakiś gryfowy handel nieruchomości ci polecił wielki samolot, nie wierz mu i zwolnij go, znajdź sobie jakieś wzgórze albo coś okey?-to całkiem normalne, że gadam z gryfem o nieruchomościach na samolocie, proszę się nie czepiać!
Co dziwniejsze, Fred chyba zrozumiał bo przestał ze mną walczyć, zaświergotał po ptasiemu już bardziej potulnie i pozwolił mi zejść.
-Dobry Freddie.-uśmiechnęłam się-Leć, znajdź sobie dziewczynę czy coś a córkę nazwij Des.-powiedziałam i poklepałam go po wielkiej głowie.
-Kraaaaaaa.-odpowiedział mi Fred.
-Pewnie.-mruknęłam udając, że znam ptasio-lwi.
Fred potrząsnął głową, popatrzył na mnie, rozłożył skrzydła i odleciał. Na chwilę mogłam odetchnąć, ale wtedy z samolotu wypadli Exitium i Raven, drzwi się za nimi zatrzasnęły. Zauważyłam wielkie, smocze skrzydłw kolorze bursztynu wyrastające z pleców Ravena, widziałam też, że jego ręce płoną. Serio muszę się dowiedzieć kim on jest. Widziałam, że pchnął Exitium, która coś wrzasnęła i zniknęła w obłoku fioletowego dymu. Chciałam tam polecieć, ale widocznie moje trampki wyczerpały swoją magię, skrzydełka zatrzepotały słabo i znikły. Jak na złość akurat powiało mocniej, o wiele za mocno, i spadłam z samolotu.
-Raven!-wyrwało mi się.
Spadałam coraz szybciej, ale chłopak musiał mnie usłyszeć
bo po chwili poczułam jak łapie mnie w pasie i mocno przytrzymuje, złapałam się go mocno. Serce biło mi jak szalone, czułam się jakbym dalej spadała, nic mnie nie unosiło, czułam pustkę pod nogami, trzymałam się kurczowo Ravena, czułam ruchy jego wielkich skrzydeł, wiatr rozwiewał nasze włosy.
-Nie spadniesz, trzymam cię.-powiedział zlatując niżej.
-Łatwo ci mówić, to nie ja mam skrzydła...aha, masz mi to wyjaśnić.
-Później...co tam było?-odpowiedział.
Nadal lecieliśmy niżej, powietrze stawało się cieplejsze a wiatr zwalniał.
-Tylko bardzo zdenerwowany gryf, kazałam mu poszukać sobie dziewczyny.-powiedziałam.
-Dobra jesteś.-zaśmiał się Raven.
-Nie takie rzeczy się robiło.-stwierdziłam.
Wylądowaliśmy w ruinach starożytnej świątyni, stare ściany z białego marmuru oplatały winorośle. Był już wieczór, niebo z pomarańczowego zmieniało się na granatowe.
-Fajnie...szykuje się cudowna noc.-mruknęłam.
-Bardziej zastanawia mnie skąd tu ta świątynia.-powiedział Raven, z jego pleców dalej wyrastały bursztynowe skrzydła a amulet jaśniał złotym blaskiem.
-Nie wiem...ale chyba musimy tu zostać na noc...Tabalugo po solarium.-powiedziałam idąc do środka świątyni.
-Okey...ej! Chwila, co?-zawołał biegnąc za mną.
-Jesteś opalony tabaluga.-zaśmiałam się i weszłam przez pokruszone wejście świątyni.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Pada da dam! Komuś się chciało to czytać? Wena mnie dzisiaj wzięła jak nie wiem, pisanie przy akompaniamencie miauczenia kota socjopaty zawsze spoko ^^. Dedykacja dla wszystkich komentujących.
czytałeś = skomentuj, to naprawde motywuje